29. mar. 2011 - 11:00Daníel Geir Moritz
Poppkóngur Íslands sagði einu sinni að Íslendingar dansi ekki við lög, heldur syngi með lögum. Í þessu leynist a.m.k. sannleikskorn.
Mörgum finnast textarnir samt ekki endilega skipta máli. Bara að lögin séu grípandi og til marks um það má nefna eitt þekktasta lag Íslandssögunnar, Garden party.
En svo eru aðrir sem syngja hástöfum, í partíum, sturtunni, útilegum, á böllum og þess vegna á rauðu ljósi. Það sem skemmtilegra er að sumir kunna ekki rétta útgáfu textans og syngja sína eigin útgáfu eins og hún sé upprunaleg.
Ég er iðulega gaurinn með gítarinn í partíum. Einu sinni var ég að spila lagið Sódóma og þá sagði stelpa að hún hefði einu sinni haldið að lagið héti Sorg og tár, söng það alltaf af mikilli innlifun og fannst fráleitt þegar fólk söng lagið með gleðisvip. Krúttið. „Sorg og tááá ár, je jeje je“.
Síðan fór ég að hugsa um þá textamisskilninga sem ég hef átt í.
Bubbi Morthens var í miklu uppáhaldi hjá mér þegar ég ólst upp. Í laginu Kaupmaðurinn á horninu, sem hann og Rúnar Júl heitinn sungu með GCD, byrjar textinn „Það var einu sinni díler“. Ég hélt að sungið væri Dýrleif, en það var systir bekkjarbróður míns. Mér fannst hún alltaf svakalega svöl og ótrúlegt að Bubbi hefði sungið um hana lag. Það kom ekki að sök, því hún var gull af manni, en næstu setningar áttu hins vegar engan veginn við.
Týnda kynslóðin eftir Bjartmar er frábært dæmi um góðan slagara. Textinn byrjar „Pabbi minn karlakókið sýpur“ og síðan fara allir á ball eins og þið vitið. Ein vinkona mín hélt Bjartmar syngja „Pabbi minn kallar kókið sykur“ en það er mun dramatískara og gefur laginu allt annað gildi. Hvíta kókið maður.
Ég velti því einu sinni fyrir mér af hverju Todmobil syngi um kirkjukór og hvaða merking væri hlaðin því að ganga í hann. Síðar komst ég að því að textinn væri „Við munum gang´inn kirkjugólfið“, en það kemur auðvitað heim og saman.
Sögnina að vepjast lærði ég við hlustun á jólaplötu Dengza. Vepjast er það sama og að drolla, eða labba um þegar maður á að halda sig að verki. Síðar komst ég að því að í textanum segir „slappa af og hætt´að metast“. Mér til enn meiri undrunar komst ég að því, að sögnin að vepjast, hún er ekki til.
„Er ykkur sama þótt ég setji tónlist á?“ spurði ég samnemendur mína í Kennaraháskólanum þegar við vorum að læra undir próf. Ég hlusta gjarnan á tónlist þegar ég læri undir próf og mæli þá sérstaklega með lögunum Walk on the wild side með Lou Reed og Radioheadsmellnum High and dry, sem fyrrum vinnufélagi minn kallaði eitt sinn High and drive. En hvað um það. Lagalistinn spilaðist áfram þarna í Kennaraháskólanum og hljómaði nú lagið Afgan með fyrrnefndum Bubba. „Ég hef aldrei skilið þetta lag“ sagði ein úr hópnum. „Nú?“ spurði ég undrandi. „Nei ég meina svartur Afgani. Hvað er málið með það?“ Þetta fannst mér ákaflega fyndið.
Skemmtilegasta sagan sem ég hef heyrt í þessu þema er þó útvarpssaga. Einhver hress þáttastjórnandi bauð hlustendum sínum að hringja inn og biðja um óskalög. Ekki stóð á því og hringdi inn karlmaður. „Já góðan daginn. Get ég fengið lagið Komdu Hilmar?“ Þáttastjórnandinn var engu nær og hófst þá spjall um þetta. „Jú með þarna Nýdönsk. Eitt frægasta lagið þeirra, ertu ekki að grínast? Veistu ekki hvaða lag Komdu Hilmar er?“ „Þú verður bara að syngja þetta fyrir mig svo ég fatti hvað þú ert að meina“ sagði útvarpsmaðurinn og náði ennþá að halda í hressleikann. Innhringjandinn tók nú heldur betur þessari áskorun og söng af sínum einlægustu sálarkröftum orðin „Komdu Hilmar“. Útvarpsmaðurinn gersamlega skellti upp úr og rétt náði að stynja upp úr sér „Ertu að meina lagið Konur ilma?“
Ef þú ætlar þér að deila þessum pistli, láttu þá endilega fylgja með einhvern góðan textamisskilning , og þá helst af eigin raun.