Samviskubit mæðra

Ég hlustaði fyrir nokkrum árum á útvarpsviðtal þar sem umfjöllunarefnið var samviskubit kvenna. Talað var um að konur hefðu krónískt samviskubit yfir einhverju sem þær ættu að vera að gera eða gerðu ekki nógu vel...ALLA ævi ! Akkúrat, hugsaði ég, þetta er það sem ég þjáist af. Talaði svo um þetta við móður mína sem var þá komin yfir áttrætt og ennþá í fullri vinnu við þýðingar og hún stafesti þetta, mér til mikillar skelfingar. „Já ég hef alltaf samviskubit á hverjum degi yfir því að gera ekki nógu mikið“ ! Sagði hún og dæsti.

Svo las ég grein í Mogganum árið 1998. Hún fjallaði um ofurkonuna sem var aðframkomin. Frábær grein um margra barna móður sem gerði allt... saumaði öskudagsbúningarna á krakkana sína, bakaði fyrir foreldrafundi, heimilið tipp topp og hún sá um aldraða foreldra sína. Þetta var nokkurnveginn lýsingin á mínum metnaði. Þess vegna brá mér að lesa framhald greinarinnar þegar hún lýsti því að hafa farið til heimilislæknis og greinst með streitueinkenni og háþrýsting. Hmmm.. hugsaði ég, best að fara að hugsa sinn gang. Þó áttu nokkur ár eftir að líða þar til ég náði þeim hugsanagangi að allur þessi metnaður skiptir bara ósköp litlu máli.

Ég á fjóra frábæra krakka og eftir því sem börnin urðu fleiri og verkefnum í daglegu lífi fjölgaði, áttaði ég mig á því að ég þyrfti að einfalda lífið eins mikið og ég gat. Þess vegna er Betty Crocker orðin besta vinkona mín og stundum kremið hennar líka. Ég er steinhætt að baka fyrir foreldrafundi, hleyp venjulega inn í 10-11 og gríp kex og kanilsnúða og hef heldur ekkert samviskubit þegar ég og börnin mín úða í síg heimabökuðu brauðunum og heimagerða húmmusinum sem aðrar mæður töfra fram.

Öskudagsbúningarnir eru annaðhvort keyptir eða gerðir heima af börnunum sjálfum sem er nú ennþá skemmtilegra. Ég hef heldur ekki samviskubit yfir því að ég sé að stórskemma börnin mín af  því að þau séu ekki í öllum mögulegum tómstundum. Þau fá bara að ráða því sjálf. Er alveg sama þó að dóttir mín fjögurra ára sé ekki farin að spila á fiðlu, þakka reyndar fyrir það vegna þess að taugakerfi mitt er of viðkvæmt fyrir skræka fiðlutóna forskólabarns...en það er bara ég. Hún hoppar i ballett sæl og glöð en ég hef heldur ekki neinn metnað að hún verði sólodansari íslenska ballettflokksins.

Ég verð samt að viðurkenna að ég hef dáldið bilaðan veislumetnað. Kann ekki að gera litlar veislur, verð allaf að hafa of mikið af veitingum, reyndar fáránlega mikið. Það er samt betra en að allt klárist er það ekki? Þetta er uppeldið held ég, mamma þurfti alltaf að vera að troða mat í alla og hafði alltaf metnað fyrir þvi að allir færu saddir frá henni. Hún sagði alltaf söguna af því þegar hún keypti ekki minna en 17 lítra af mjólk í einu og fólk hefði örugglega haldið að hún ræki mötuneyti. Ég finn stundum fyrir þörf á því að segja að við séum sex í heimili þegar fólk horfr undrandi eða hneykslað ofan í matarköfuna mína.

Ég fæ stundum samviskubit yfir því að komast ekki yfir allt sem ég hef lofað mér eða öðrum. Þetta gerist æ sjaldnar og ég er að reyna að komast yfir það. Ég er engin ofurkona, bara venjuleg mamma sem að reynir að gera sitt besta.