Harpa: Áramótaheitin

Mér finnst rosalega gaman að búa til lista yfir það sem þarf að gera og stroka út þegar eitthvað klárast. Árlega bý ég til einn lista sem líklega margir þekkja, listann yfir áramótaheitin mín. Ég legg mikla natni í að skrifa áramótaheitin mín á fallegt blað með skrautskrift og teikna samviskusamlega lítinn ferhyrning svo ég  geti merkt við í hvert sinn sem ég lýk einhverju. Vandamálið með þennan lista er að ég get sjaldnast strokað neitt út fyrr en árið er liðið. Markmiðin sem ég set mér eru yfirleitt tengd heilsu og það er eitthvað sem ég reyni að framfylgja alla mánuði ársins, ekki bara í janúar til að geta strokað það út og lifað svo í sukki og svínaríi hina 11 mánuði ársins.

Ég eyddi stórum hluta líðandi árs í alls konar neikvæðni þrátt fyrir að framfylgja öllum góðu heitunum um að rækta heilsuna. Ég var óánægð með sjálfa mig, mér leið eins og ég hefði eytt fjórum árum lífs míns í fullkomlega tilgangslaust nám. Ég hafði nefnilega ekki verið svo heppin að vinna við fagið mitt með háskólanámi og leið eins og sú bóklega þekking sem ég hafði lagt svo mikið upp úr að viða að mér mundi fljótlega renna til sjávar því ég fann engan vettvang til að hagnýta hana. Með þessa vanlíðan á bakinu brunaði ég beint í ræktina til þess að vinna í líkamanum því ég var alveg viss um að árangurinn mundi setja plástur á sálina. Einni buxnastærð neðar var ég þó jafn atvinnulaus og umkomulaus í eigin skinni. Í ljósi þess að heil vika var liðin frá því að ég kláraði námið og mér var farið að leiðast ákvað ég að skrá mig á nýliðanámskeið JCI sem vinkona mín benti mér á og langaði að prófa. Ég hugsaði með mér að í versta falli væri þetta flott á ferilskrána og ekki verra að láta tímann líða þarna en annars staðar.

Í upphafi var ég mjög efins um JCI, hvað það stæði fyrir og efaðist stórlega að ég gæti fundið nokkuð við mitt hæfi. Ég var með stimpil hins klassíska Íslendings í hausnum “Þetta eru einhvers konar samtök, ég þarf engin samtök”. Á endanum ákvað ég að finna hjá mér smá jákvæðni hella mér út í hin ýmsu verkefni sem hægt er að taka þátt í og átti frumkvæði að öðrum sem félagar innan samtakanna tóku mjög vel í. Verkefnin eru af ýmsum toga, stundum er áherslan á að hjálpa öðrum en stundum er áherslan einfaldlega  á að styrkja sjálfa mig sem einstakling. Í dag er ég ekki búin að plástra gatið sem var á sálinni minni, ég er búin að sauma það saman og það er byrjað að gróa um heilt. Á þessum stutta tíma áttaði ég mig á að heilsa er alls ekki bundin við buxnastærðir og bingóvöðva. Andleg heilsa skiptir miklu máli og ég var komin á stað sem mér leið ekki vel á.

JCI er félag sem vinnur markvisst að því að stuðla að jákvæðum breytingum, hvort sem er hjá
einstaklingum eða samfélaginu öllu. JCI stendur fyrir Junior Chambers International og hefur það að leiðarljósi að virkja ungt fólk og er mikil áhersla lögð á framkomu, ræðumennsku og almenna sjálfsstyrkingu. JCI tekur þátt í alþjóðlegum átaksverkefnum og er t.d. núna að vinna í að safna moskítónetum fyrir fólk í Afríku. Það hefur gefið mér ótrúlega mikið að láta gott af mér leiða. Sumt er ekki stórt fyrir samfélagið en getur skipt höfuðmáli fyrir þá sem njóta góðs af, t.d. krakkarnir sem eiga eftir að leika sér á leikvellinum sem ég ætla að taka þátt í að gera upp með öðrum JCI félögum. Sterkari og sjálfsöruggari mætti ég einnig í atvinnuviðtal og fékk mjög spennandi vinnu og viti menn, yfirmenn mínir voru stórhrifnir af að sjá JCI á ferilskránni.

Ég ætla að bæta við áramótaheitum þetta árið. Ég ætla að vera dugleg að hugsa um heilsuna og líkamann en í ár ætla ég að auki að láta gott af mér leiða og vera sterkari og betri manneskja fyrir vikið. Í mínum huga eru áramótaheitin ekki lengur merkingarlaus listi sem ég dundað mér við að stroka út og byrjað á nýjum að ári. Áramótaheitin mín eru viðvarandi og verða endurnýjuð að ári.