26. sep. 2011 - 16:00Aðsend grein
Birgitta Sif Jónsdóttir.
Í dag ætla ég að lýsa yfir óánægju með heilbrigðisþjónustuna sem elskulegur sonur minn fékk á Borgarspítalanum síðsumars á þessu ári.
Við vitum það öll að börn slasa sig, það er ekki hjá því komið. En þá verður maður bara að láta fagaðila tjasla krílunum saman aftur.
Fjögurra ára sonur minn varð fyrir því óláni að detta og meiða sig ógurlega í öxlinni. Mömmur vita þegar eitthvað er ekki eðlilegt svo að við kíktum á slysadeild Borgarspítalans, en mig grunaði viðbeinsbrot.
Klukkan var þegar orðin ansi margt þegar við komum þangað (21.30), en það tók tíma sinn að fá hann til að koma með góðu til læknis. Þegar á slysadeildina var komið var okkur tilkynnt að það væri dágóð bið, ég kyngdi því og fór að svipast um eftir leikföngum fyrir drenginn til að stytta honum stundir. Leitin bar engan árangur, það fannst ekki svo mikið sem einn lego kubbur. Ég hafði blessunarlega vit á því að hafa ferða dvd spilarann hans með svo og "heilaga" Gríslabangsann sem hefur fylgt honum frá fyrsta ári.
Það vita það kannski ekki allir en þolinmæði 4 ára barna er af skornum skammti, og erfitt að sitja á sama staðnum til lengri tíma og horfa á sömu myndina, sérstaklega þegar barnið finnur sárlega til og þreytan farin að taka sinn toll.
Tíminn leið og fyrr en varði fór stranglega bannað, ofbeldisfullt sjónvarpsefni að hefjast á stöð 2 sem var í gangi á biðstofunni þeim þolinmóðu og þreyttu til afþreyingar. Meðal þeirra voru 3 börn.
Starfsfólk slysadeildarinnar leit iðulega við í biðstofunni og ég margspurði hvort það væri ekki að koma að 4 ára, sárþjáða drengnum, enda komið framyfir miðnætti. Þá lærði ég það að hann hafði engan forgang á slysadeildinni þó að komið væri fram á nótt. Á þessum tímapunkti hafði snúðurinn verið vakandi í 18 klukkustundir samfellt.
Þá kom að því. Loksins!! Við komumst inn. Eftir nokkra setu í skoðunarstofunni og þúsundir tára var litið snögglega á hann. (Nú er ágætis tækifæri til að nefna að hann er með sjúkdóm sem heitir osteo genesis imperfecta sem getur gert beinin brothættari en í heilbrigðum börnum). Læknirinn fann ekki neina ójöfnu yfir viðbeinið, og hann hafði harkað af sér mesta verkinn og haldist semi rólegur í biðstofunni, af ástæðum sem ég greini frá síðar, svo að ef hann væri ekki með þennan sniðuga sjúkdóm, þá hefði hann ekki verið myndaður.
Hágrátandi á leiðinni upp í myndgreiningardeild sá litli snáðinn fyrsta dótið í spítalaheimsókninni. Hann var þreyttur, hræddur, illt í öxlinni og langaði ekkert frekar en að leika sér smá, en starfsfólkinu lá á, svo að hann var dreginn framhjá dótinu án þess að fá að snerta það.
Þegar inn á röntgenstofuna var komið grét hann sem aldrei fyrr. Geislafræðingurinn gerði heiðarlega tilraun til að heilsa honum vingjarnlega og góðlega, en þá leið honum bara verr. Eftir að hafa setið með hann í fanginu í korter og þulið hvíslandi upp tvær af uppáhalds bókunum hans, fékkst hann, með þvingunum þó, að setjast í stól og láta taka mynd, allan tíman grét hann af öllum sínum mætti.
Hjálparlaus móðirin fékk að hlusta á annað starfsfólk reyna að yfirgnæfa grátinn til að reka á eftir barninu mínu því að fleiri þurftu að komast að. Eftir þessa skelfilegu þrekraun fékk hann loksins að leika sér með dótið á myndgreiningardeildinni, það bjargaði öllu.
Niðurstöðurnar voru þær sömu og mamman spáði. Hafa mömmur ekki alltaf rétt fyrir sér á einn eða annan hátt? Viðbeinsbrotinn var pilturinn og fékk þennan stórglæsilega fatla og samúðarstunur frá biðstofugestum slysadeildarinnar þegar við komum fram klukkan 2 að nóttu til.
Nú spyr ég:
Af hverju eru svona ung börn ekki tekin framyfir fullorðið fólk sem getur höndlað þreytuna á þessum tíma sólarhrings? Það hefði tekið mikið styttri tíma að meðhöndla hann og mun færri tár ef hann hefði verið tekinn fyrr inn.
Af hverju eru leikföng af jafn skornum skammti og raun ber vitni? Og fylgist einhver með því hvort sjónvarpsefnið á dagskránni sé við hæfi þeirra ungu barna sem neyðast til að hýrast á biðstofunni á tíma sem þessum?
Og hversu mörg börn fara inn og út af slysadeildinni brotin og ómynduð? Drengurinn minn hefur nú þegar brotnað tvisvar, hvorugt skiptið af völdum sjúkdómsins, og bæði skiptin var mér sagt að hann hefði ekki verið myndaður nema vegna þess að hann væri í hættuflokki. WTF!! Er bara allt í lagi að hundsa alvarlega vanlíðan barna vegna þess að þau eiga erfitt með að tjá sig um hversu ótrúlega sárt þetta er?
Það var einn ljós punktur á þessari "frábæru" heimsókn á slysadeildina. Annar hinna drengjanna var með ipad með sér á biðstofunni og þegar litli hrakfallabálkurinn minn bað um að fá að sjá hjá honum meðan hann lék sér, opnaði pilturinn leik fyrir þann stutta og lét padið eiginlega alfarið í hendurnar á honum.
Örlæti þessa unga drengs átti sér engin takmörk og bætti algjörlega og ómetanlega upp leikfangaleysið á staðnum. Miðað við karmastiginn sem krakkinn rakaði inn á þessu eina kvöldi þá er hann set for life.
Birgitta Sif Jónsdóttir