08. okt. 2010 - 19:00Unnur H. Jóhannsdóttir
Maður ætti sem sjaldnast að rengja vini sína, sérstaklega ef þeir eru reynslunni ríkari en maður sjálfur. Sumt er bara svo fáranlegt að það er erfitt að trúa því. Unnur varð að kyngja því súra epli, já bara kyngja því, þótt það sé málfræðilega rangt að segja svoleiðis, að bankarnir hafa tekið upp ný vinnubrögð. Það festist líka biti örstutta stund í hálsinum á henni eftir símtalið.
Þannig var að fyrirtæki vinar Unnar var í vanda statt þegar átti að borga starfsfólki sínu laun nú um mánaðarmótin. Peningarnir voru staddir á einhverju flæðiskeri. Nú eins og gefur að skilja hrjáði peningaskortur starfsfólkið í kjölfarið. Margir sáu fram á að geta ekki staðið við skuldbindingar sínar eins og greitt húsaleigu á réttum tíma. Það átti við um vin Unnar.
Unnur sem alltaf á ráð undir hverju rifi, nýrunum, lungunum og allt að botnlanganum sagði vininum bara að hringja í bankann og fá yfirdrátt fyrir þessum 30.000 kr. sem hann vantaði upp á. Hann brosti við, reyndar brosti hann að Unni og sagði að það væri nú ekki svo auðvelt. Unnur benti honum á að hann væri skuldlaus, væri ekki einu sinni með bílalán, og velti reglulega nokkur hundruð þúsund á reikningnum sínum. Hann hélt bara áfram að brosa. Eftir að hafa setið nokkra stund á rökstólum, þá ákvað Unnur bara að sýna honum, að þetta væri ekkert mál og hringdi í bankann sinn.
Þjónustufulltrúi í þjónustuveri: „Þjónustuver Landsbankans, get ég aðstoðað?“
Unnur: ,,Já, góðan daginn Unnur heiti ég og ætla að fá 30.000 kr. yfirdráttarheimild.“
Þjónustufulltrúi í þjónustuveri: Hmmm... já, það verður eiginlega að fara gegnum þjónustufulltrúa.“
Unnur: ,,Gæti ég þá fengið samband við hann, ef hann hefur meiri völd en þú.“
Þjónustufulltrúi í þjónustuveri: ,,Nei, sko hann hefur ekki meiri völd, en þetta verður að fara í ferli.“
Unnur: „Ha, fer þetta í ferli inn í þjónustufulltrúanum?“
Þjónustufulltrúi í þjónustuveri: ,,Nei, ég þarf að senda þetta til hans og svo fer það fyrir útlánanefnd.“
Unnur: „Ertu ekki að grínast?! 30.000 kr. fyrir útlánanefnd! Ég skulda bankanum ekkert, er ekki einu sinni með bílalán og er búin að vera í viðskiptum í ég veit ekki hvað mörg ár. Árið 2007 gat ég fengið, án þess að ég vildi, 400.000 yfirdráttarheimild með einu símtali.“
Þjónustufulltrúi í þjónustuveri: ,,Já, nú eru breyttir tímar. Viltu að ég sendi beiðni um þennan yfirdrátt?“
Unnur: ,,Já en ég þarf peningana í dag.“
Þjónustufulltrúi í þjónustuveri: ,,Ég get engu lofað. Ferlið getur tekið frá einum og upp í þrjá daga en ég skal reyna mitt besta.“
Unnur: „Ja, hérna, hér. Jæja, reyndu þitt besta en ég ítreka að ég þarf peningana í dag.“
Þjónustufulltrúi í þjónustuveri: ,,Ég skal reyna mitt besta,“
Unnur: ,,Og hvernig veit svo ég hvort að ég hafi fengið yfirdráttarheimildina.“
Þjónustufulltrúi í þjónustuveri:,, Þú færð sent SMS.“
Unnur hringdi um klukkan 11 fyrir hádegi og um sex-leytið fékk hún SMS: ,,Heimildin er komin inn. Kveðja starfsfólk Landsbankans.“
Vinurinn sagði það ekki en í svip hans mátti lesa: ,,Ég sagði þér það!“ Aldrei aftur ætlar Unnur að rengja þá sem hafa reynsluna. Það má með sanni segja að þetta þjóðfélag hafi farið öfganna á milli, sérstaklega bankarnir. Frá því að klína á fólk yfirdráttarheimild og til þess að senda nokkra þúsund kalla fyrir útlánanefnd. Það þarf vart að taka fram að Unnur hefur þegar sagt upp þessari heimild sem bankinn, svo náðarsamlegast, veitti henni. En guð hjálpi þeim sem eiga eitthvað meira undir bönkunum en þetta. Hvílíkt fangelsi sem bankamafían hefur reist yfir sjálfa sig, það er bara verst að jafnvel í löglegum heimsóknartímum er þjónustan svo léleg að sumum langar áreiðanlega fremur að heimsækja þá utan hans og afgreiða sig bara sjálfir. En það er bara draumur og að sjálfsögðu ólöglegur. En kæru stjórnendur, hendið lyklunum til almennings, þið eigið bara eftir að græða á því. Hugsið því ekki bara um að þjónusta (og afskrifa fyrir) fyrirtæki heldur einnig einstaklingana.