11. júl. 2012 - 10:32Þórhallur Heimisson

Framhjáhald

(Tekið skal fram að nöfnin í þessum pistli eru tilbúin, en byggt er á raunverulegum reynslusögum)

Maríu er mikið niðri fyrir. Hún fær sér sæti í sóffanum í viðtalsherberginu og byrjar að gráta. Maðurinn hennar er niðurlútur, flóttalegur, segir ekkert en horfir vandræðalega út um gluggann. Svo sest hann við hlið konu sinnar. Eftir að hafa grátið í nokkurn tíma, nær María tökum á grátnum og segir með ekka: „Traust og trúnaður er mikilvægasti hluti hjónabandsins hefði ég haldið. Við Eyvi, Eyjólfur maðurinn minn, hétum hvort öðru því að vera trú þegar við giftum okkur, eða það minnir mig alla vegana! Ég hélt alltaf að við værum sammála um hvað trúnaður þýddi. Að enginn ætti að fá að komast upp á milli okkar! Að kynlífið, nálægð og heiðarleiki ætti að tengja okkur saman. Að við værum bara fyrir hvort annað. Ég get ómögulega skilið á milli andlegs og líkamlegs trúnaðar. það eru bara tvær hliðar á sama máli. Þess vegna finnst mér það svo sárt að hann skuli hafa svikið mig, haldið framhjá mér“.

Brostinn trúnaður

Flestir eru án efa sammála Maríu. Traust og trúnaður eru grundvallaratriði í hverju sambandi. Samt vitum við að bæði karlar og konur brjóta þennan trúnað. Kannanir sýna að ákveðinn hluti karla og kvenna hafa átt í ástarsamböndum samhliða sambúð eða hjónabandi. Fæstir í sambúð eru kannski hissa á þessu. Það kostar bæði vilja og staðfestu að vera trúr. Og þó að bæði vilji og staðfesta séu fyrir hendi, þá dragast bæði karlar og konur að öðrum en maka sínum, gefa öðrum auga, daðra, „svona í mesta sakleysi“. Það væri kannski allt í lagi að viðurkenna þessa staðreynd, það eitt og sér myndi fyrirbyggja framhjáhald. Því oft er það einhver óljós spenningur sem er kveikjan að framhjáhaldinu, spenningur sem aftur breytist í samviskubit og vanlíðan hjá mörgum eftir að framhjáhaldið hefur átt sér stað. Á ýmsum tímabilum lífsins þramma margir í gegnum sprengjusvæði hvað þetta varðar, meðvitað og ómeðvitað. Freistingarnar leynast víða. Og margir framkvæma þá þvert á fyrri heit. Framhjáhald er eitt það versta sem komið getur fyrir samband og leiðir margt illt af sér. Það ætti enginn að hafa framhjáhald í flimtingum. Framhjáhald hefur eyðilagt allt of mikið bæði fyrir einstaklingum og heilu fjölskyldunum til þess.

Stundum halda menn því fram að hliðarspor í hjónabandinu sé nú bara ágætt og til þess fólgið að hleypa nýjum eldi í kulnaðar glæður. Aðrir segja að það sé jafnvel hollt og til marks um sjálfstæði parsins í sambandinu og umburðarlyndi. En þau pör sem hafa upplifað framhjáhald í sínu eigin sambandi myndu ekki lýsa því svona fjálglega. Framhjáhald er rótin að gagnkvæmri vantrú, afbrýðisemi og biturleika. Þegar traustið er rofið eiga flestir erfitt með að vinna sig út úr ástandinu sem skapast. Að halda áfram í sambandinu krefst gríðarlegrar vinnu.


María og Eyjólfur

„Við verðum að fá að tala við einhvern“ sagði María. „Við erum búin að tala og tala um þetta og ég þoli þetta ekki lengur“. Þau eru í kringum fertugt hjónin og segjast og eiga þrjú börn. Ég spyr Eyjólf hvað hefði komið fyrir. Fram til þessa hefur hann þagað, en nú er eins og að hann vakni. Eyjólfur segir frá því í mestu rósemi að hann hefði verið í viðskiptaferð á vegum fyrirtækisins sem hann starfar fyrir, og í þeirri ferð hefði hann haldið framhjá. Það hafi verið gleðskapur í hópnum að loknum vinnudegi og eitt hafi leitt af öðru. Ein konan í hópnum sem hann hafði unnið með lengi og þekkti vel og svo hann………….., ja, þetta bara gekk svona. Þetta hafi verið ein nótt og hann hafi ekkert meint með þessu, þetta bara gerðist. Samt hafði þetta ekki  verið neitt slys, hann vissi alveg hvað hann var að gera, og samstarfskonan líka. Þegar hann kom heim aftur, hefði hann ekki getað sagt Maríu strax frá því sem hafði gerst. Hann vissi ekki þá hvað hann ætti að gera, hefði gefið sér góðan tíma til að hugsa málið. En svo gat hann ekki þagað um þetta lengur og þá sagði henni „leyndarmálið“. Þó að Eyjólfur segi rólega frá í fyrstu, þá á hann greinilega erfitt með að tala um það sem gerðist.

María segist hafa fengið lost þegar hún heyrði hvað hafði gerst. „Ég var miður mín, fannst ég hafa verið svikin og leið eins og einhver hefði traðkað á mér með skítugum skónum. Mér finnst ég einhvervegin vera skítug, og Eyjólfur líka, sérstaklega hann! Ég get ekki snert hann. Ég er ofsalega reið, ofsalega sár”. Svo byrjar hún að gráta á nýjan leik.


Framhaldið

Þetta samtal okkar varð síðan upphafið að mánaðarlöngu ferli, þar sem við hittumst reglulega, ég, María og Eyjólfur, til þess að ræða málin og finna flöt fyrir þau að halda áfram í sínu hjónabandi. Það vildu þau bæði, þrátt fyrir allt. Þó var María ekki alltaf jafn viss með það og sveiflaðist frá löngun til að sættast yfir í hatur á manni sínum. Eyjólfur vildi meina að hann hefði gert hreint fyrir sínum dyrum og taldi best „byrja upp á nýtt“ eins og hann orðaði það. Hann vildi alls ekki skilnað. En þar var María eins og fyrr segir oft á öðru máli þó svo að hún hefði samþykkt að koma og ræða við ráðgjafa.

Viðbrögð hennar voru mjög sterk og svo fór að hún sá eiginlega engan tilgang í því að búa áfram með Eyjólfii. Framhjáhaldið  hafði líka gerst einmitt á því tímabili þegar henni hafði fundist sér liði betur en um langt skeið þar á undan. Það varð til þess að magna vonbrigðin og svikin í hennar huga. María sagði í þessum samtölum að hún væri í raun örvæntingarfull, fyndist allt lífið vera hrunið. Hún upplifði sig sem fórnarlamb! Hún sagði að í hvert sinn sem Eyjólfur færi að heiman, fylltist hún af angist, afbrýðisemi og svartsýni sem tæki frá henni allan þrótt og alla lífsgleði. Hún var líka reið yfir því að þetta skildi koma svona hart niður á henni, að sér liði svona illa. Var það ekki Eyjólfur sem hafði svikið hana? Átti hann þá ekki að þjást meira en hún? Hann var bara leiður yfir því að hún tæki þessu svona illa og að hún vildi stöðugt vera að tala um þetta aftur og aftur, að hún vildi fá að vita nákvæmlega hvað hefði gerst, hvernig allt hefði verið, hvernig þau „hefðu gert það”, hvort hann elskaði þessa mellu o.s.frv. .

Þetta tal Eyjólfs þoldi María aftur á móti ekki að heyra. Hvers vegna gat hann ekki skilið hana? Og svo fannst henni Eyjólfur ekki sjá nógu mikið eftir því sem hann hafði gert. Hann var vissulega fullur iðrunar upp að vissu marki, en hélt fast við að hann tæki fulla ábyrgð á því sem hefði gerst. Hann var sem sagt leiður yfir því að það sem hann hafði gert skyldi koma svona niður á hjónabandi þeirra Maríu. En framhjáhaldið var ekkert slys eins og hann hafði líka sagt mér. Hann vildi það sjálfur þegar það gerðist. Það gat María ekki fyrirgefið honum og tók þennan punkt upp aftur og aftur. Í svona aðstæðum mætti ætla að flestir einfaldlega skildu, að engin von væri fyrir sambandið. En María og Eyjólfur ákváðu samt að reyna áfram í ákveðinn tíma. Þess vegna höfðu þau reyndar leitað sér ráðgjafar til að byrja með, þó svo að Maríu fyndist eitt um hjónabandið eina stundina og annað þá næstu. Eyjólfur grátbað Maríu um að treysta sér en það var til of mikils mælst á þessu stigi sagði hún. Hann gerði sér loksins grein fyrir því að hann hefði stofnað öllu lífi þeirra í voða.

María og Eyjólfur eru ekkert einstök. Þeirra fjölskylda gekk í gegnum erfiðleika sem margar fjölskyldur þekkja og hafa reynt. En hvað veldur því að slíkt gerist? Hér eru nokkrar óvísindalegar vangaveltur um ástæður framhjáhalds sem hver og einn lesandi getur íhugað með sjálfum sér.

Væntingar

Öll berum við ákveðnar væntingar til hjónabands og sambúðar. Við væntum þess t.d. að í hjónabandinu okkar munum við eignast maka sem elskar okkur og sýnir okkur vináttu. Við vonumst eftir tryggð og trúnaði í sambandinu okkar og eftir fullnægjandi kynlífi. En lífið verður sjaldan eins og væntingarnar sem við gerum okkur til þess. Og iðulega er það svo að þó að við komum inn í samband með okkar drauma og vonir, þá þekkjum við ekki til væntinga og drauma maka okkar.

Hversdagurinn

Ástarbriminn og spenningurinn sem við fundum fyrir í upphafi sambúðarinnar eða þegar við fyrst urðum ástfanginn minnkar með tímanum. Vaninn og grámygla hversdagsins fyllir dagana og næturnar með. Og flestir hafa í nægu að snúast. Börnin, vinnan, áhugamálin og heimilishaldið tekur allan tímann frá okkur og lítill tími er aflögu fyrir ástarsambandið. Þannig líður flestum á vissum tímabilum lífsins. En við getum vanist flestu og reynt að lifa af þessi erfiðu tímabil sem allir ganga í gegnum, meira að segja þó að það þýði að draumar okkar rætist ekki eins og við hefðum þó viljað. Þannig lifa margir lífi sínu, áfallalaust að mestu, við kaffiþamb og sjónvarpsafþreyingu. Kynlífið er slappt þegar best lætur en ekkert þess á milli. Hrynjandi hversdagsins gefur okkur öryggiskennd og tilgang með lífinu og það er okkur og börnunum okkar mikilvægt.

 En eitthvað vantar…………..

Spenna í lífinu

Bæði konur og karlar geta meðvitað og ómeðvitað óskað sér innst inni annarrar tilveru en þeirrar sem hér var dregin upp. Hversdagslífið nægir ekki. Þau vilja lifa fjölbreyttara lífi, vilja hafa spennu og eftirvæntingu í tilverunni og spyrja sig efalasut oft yfir uppvaskinu, í röðinni í bankanum eða þegar börnin halda fyrir þeim vöku með gráti: „Var þetta allt og sumt sem lífið hafði upp á að bjóða?“

Lífsgildi mælast ekki aðeins í peningum heldur einnig í hamingju sambúðar. Hamingjuleitin er drifkraftur lífsins. Áhrif frá fjölmiðlum og auglýsingum ýta undir óánægjuna og trúnna á að til sé eilíf hamingja og eilífur ástarbrimi. Margir gefast upp á því að finna það sem þeir eru að leita að í því sambandi sem þeir eru í. Þeir  upplifa þar aðeins  bæði tilbreytingarleysi, einmanaleika og skort á skilningi leita því uppi annan félaga. Og þar með er framhjáhaldið staðreynd. Þráin eftir hlýju og spennu hrekur mann burt frá þeim sem ætti að vera manni næstur. Þannig hefur samfélag við vinnufélaga af gagnstæðu kyni orðið mörgum hjónaböndum ógnun, sérstaklega þar sem haldin eru makalaus vinnustaðapartý og veislur. Vinnufélaginn er alltaf hress og spennandi og gerir ekki þær kröfur sem heimilið gerir. Framhjáhald verður síðan að veruleika án þess að viðkomandi endilega hafi ætlað sér það. Eða hvað?

Það eru aftur til þeir sem í samtölum við hjónaráðgjafa segja að þeir hafi fyrst uppgötvað hvað það var sem þeir söknuðu í sambúð sinni þegar þeir héldu framhjá. Þess vegna eru þeir í raun hissa á eigin framkomu. Um leið kenna þau maka sínum um hvernig komið er , alla vega að hluta til og segja : „Ég hef ekki fengið það út úr sambandi mínu við maka minn sem ég vildi. Þess vegna tók ég þetta hliðarspor.“

Þörfin fyrir að vera einhvers metinn

Hjónaband og sambúð getur orðið svo hversdagslegt fyrirbæri að makarnir fara að líta á hvort annað eins og hluta af innréttingunni. Allir hafa þörf fyrir að vera einhvers virði, að vera einhvers metnir, að eftir þeim sé tekið. Að hitta einhvern annan en makanna sem hefur áhuga fyrir manni og hefur e.t.v. sömu áhugamál, getur verið spennandi og kitlandi. Þá getur maður líka talað um vandamálin heimafyrir án skuldbindinga, orðað það sem maður leggur ekki í að segja við maka sinn. Ef úr verður ástarsamband við þennan þriðja aðila, þá er makinn bara orðinn að enn stærra vandamáli, því þá bætist pukur og samviskubit við vandamálin sem voru fyrir í sambúðinni. Og þá er stutt í skilnaðinn og upplausn gömlu fjölskyldunnar.

Sú trú að makinn eigi að uppfylla alla drauma og vonir manns eyðileggur mörg sambönd. Margir segja aldrei frá væntingum sínum í sambúðinni en loka sig bara inni í skel þegar þessar óorðuðu væntingar uppfyllast ekki. Og þar með er parið læst í tilveru sem er ófullnægjandi fyrir báða aðila. Hvorugur þorir að orða hugsanir sínar af ótta við upplausn og deilur. Í staðinn leita menn út fyrir sambúðina í þeirri vissu að þar sé grasið grænna. Og það á við bæði í rúminu og á öðrum sviðum.

Er ég enn ungur/ung?

Þau eru ekki svo fá samböndin sem lenda í erfiðleikum vegna framhjáhalds þegar komið er fram á „miðjan aldur“. Þá er eins og vakni einhver þörf hjá sumum fyrir að fá staðfestingu á því að maður sé nú enn ungur og gjaldgengur. Þetta hefur verið kallað „grái fiðringurinn“ í gríni. Margir eiga erfitt með að sætta sig við að hrukkunum fjölgar, hárunum á höfðinu fækkar eða þau grána og bílhringir taka að hlaðast upp á vissum stöðum líkamans. Þetta á við um bæði konur og karla. Æskudýrkun samtímans ýtir undir þessa sjálfsmyndarkreppu hins miðaladra. Allir eiga að vera ungir, fallegir og eftirsóknarverðir. Auglýsingar skapa þá mynd af raunveruleikanum að verðleiki einstaklingsins miðist við útlit.

Ef síðan yngri karl eða kona gefur hinum miðaldra undir fótinn styrkist sá hinn sami í þeirri trú að „maður sé nú enn gjaldgengur“, einhvers virði. Það eru ófáir sem vilja sanna sjálfan sig með því að taka hliðarspor í hjónabandinu. En oftast kemur fljótlega í ljós að það er erfitt að lifa í einhverri ímynd sem ekki er maður sjálfur. Margir hafa þannig glatað blæði maka sínum og sjálfum sér þegar glansmyndin og nýjabrumið fer af sambandinu við ástkonu eða ástmann. Þá rennur upp það ljós að aldur segir ekki allt og útliðið ekki heldur og að makinn fyrrverandi var það sem í raun og veru gaf lífinu gildi. Því enginn veit hvað átt hefur fyrr en misst hefur.

Ótti við að bindast

Ýmsir upplifa hjónaband og sambúð sem bindingu er þeir telja að útiloki sig frá bjartari hliðum tilverunnar. Þessir hinir sömu óttast að verða háðir maka sínum og þar með auðsæranlegir og ósjálfstæðir. Að gefa sig þannig ástinni á vald veldur kvíða gagnvart afleiðingunum. Kannski hafa þeir áður farið illa út úr ástarsambandi. Svo eru líka þeir einstaklingar sem vilja ráða sér sjálfir í einu og öllu og hafa ekki áhuga á að gefa af sér í sambandinu. Þeir vilja aðeins njóta, fá eitthvað fyrir sinn snúð en vilja ekkert leggja að mörkum á móti. Samt hafa þeir ekki styrk til þess að taka frumkvæðið og slíta sambúðinni eða hjónabandinu. Hvað sem veldur, þá nota þeir þriðja aðila til þess að svíkja heit sín og brjótast þannig út úr sambandi sem þeir vilja ekki lengur vera þátttakendur í. Framhjáhaldið verður þá einskonar tæki, aðferð til að losa sig við maka sinn, fjölskyldu og skuldbindingar. Það versta sem þessir aðilar vita er sú staða sem kemur upp, þegar makinn þrátt fyrir allt vill „reyna áfram“.

Það er reyndar ekki hægt að vera í ástarsambandi og búa saman sem par án þess að verða háður maka sínum á einhvern hátt. Og það er reyndar alls ekki neikvætt, heldur getur það þvert á móti verið af hinu góða. Að elska er að gefa sig öðrum á vald. Þar með verður maður líka auðsæranlegur. Að elska er að treysta öðrum fyrir tilfinningum sínum. Það er ekki hægt að elska með skilyrðum.

En málin eru sjaldan eins einföld og sú mynd sem hér hefur verið dreginn upp af þeim sem ekki vill binda sig. Margir sem hafa haldið fram hjá maka sínum, bera þá reynslu með sér í gegnum tilveruna sem þunga byrði. Vonbrigðin með sjálfan sig og samviskubit gagnvart makanum verður að sári sem seint grær. Og framhjáhaldið verður sjaldan til þess að einfalda hlutina heldur þvert á móti magnar það upp þann vanda sem fyrir var. Og nú er auk þess kominn nýr aðili, jafnvel ný fjölskylda til sögunnar, þ.e. sá sem haldið var framhjá með og öll hans mál.

Að lokum

Trúnaður er grundvallaratriði í hverri sambúð og hverju hjónaband eins og í öðrum samskiptum í lífinu. Ef við gerum okkur grein fyrir því, þá getur það gefið okkur tækifæri til að upplifa ríkt og heitt ástarsamband með þeim sem við höfum kosið að tilheyra og lifa lífinu með. Þannig getur ástin styrkst og staðist erfiðleikana sem enginn sleppur við. Og þá getum við auðveldlega staðist allar freistingar þegar þriðji aðili kitlar hégómagirndina. Þá fáum við líka kraft til þess að láta okkar eigin ákvarðanir ráða vali okkar í lífinu, líka ef við erum að því komin að missa stjórnina. Því þá veljum við að halda fast í það sem við eigum. Og við gerum það fyrir okkur sjálf, fyrir maka okkar og fyrir fjölskyldu okkar.



27.mar. 2015 - 18:44 Þórhallur Heimisson

Krossfestum hann!

Eitt af því sem við getum verið alveg viss um varðandi Jesú er þetta: Hann var krossfestur, dó á krossi. Um það eru allir á sama máli, lærisveinar hans, kristnar heimildir og andstæðingarnir sem hæddu hann vegna þessa.
20.mar. 2015 - 16:05 Þórhallur Heimisson

„Hamarinn“, íslam og orrustan við Poitier 732 – lokakafli

Eins og ég sagði frá í þriðja hluta þessarar frásagnar er nú komið að því að segja frá sjálfri orrustunni sem skipti sköpum fyrir framtíð Evrópu.
13.mar. 2015 - 14:53 Þórhallur Heimisson

Hamarinn, múslímar og orrustan við Poitier 732 - 3. hluti

Við skildum við í síðasta pistli þar sem herdeildir soldánsins gengu fram á Karl konung Franka við borgina Poitier nærri parís árið 732 eftir Krist.
07.mar. 2015 - 15:26 Þórhallur Heimisson

„Hamarinn“, íslam og árið 732 – annar hluti

Áður en lengra er haldið skulum við bakka aðeins í tíma. Karl hafði þurft að berjast til metorða og þegar múslímar gerðu innrás í Frakkland sat hann svo sannarlega ekki fastur í sessi sem konungur Franka. Hann fæddist árið 688 og var óskilgetinn sonur Pepins Frankakonungs. Móðir hans hét Alpaida. Þegar Pepin konungur lést árið 714 hafði hann lifað báða skilgetna syni sína.
05.mar. 2015 - 17:08 Þórhallur Heimisson

„Hamarinn“ sem bjargaði Evrópu undan innrásarher múslíma árið 732 - Fyrsti hluti

Í kringum árið 300 eftir Krist var Rómverska keisaradæmið orðið ofvaxið og það klofnaði undan eigin þunga í Vest-Rómverska ríkið með höfuðstöðvar í Róm og Aust –Rómverska ríkið en höfuðborg þess var Konstantínópel. Kölluði víkingar og Væringjar síðar þá borg Miklagarð, því hún var hin mesta borg miðalda í Evrópu. Vest-Rómverska ríkið liðaðist fljótlega í sundur undan árásum þjóðflutningatímans en draumurinn um endurreisn keisaradæmisins forna tórði áfram allt fram á okkar daga.
23.feb. 2015 - 13:14 Þórhallur Heimisson

55.000 manna prestakall verður 255.000 manns á HM í Falun

Þann 18. febrúar síðastliðinn byrjaði Heimsmeistaramótið á skíðum í Falun í Svíþjóð og stendur það til 1. mars næstkomandi. Í Falun búa um 55.000 manns og Falu prestakall þar sem ég starfa sem sóknarprestur/kirkjuhirðir, eða Sænska kirkjan í Falun eins og það kallast venjulega, annast þjónustu við alla íbúa borgarinnar. 78% íbúa Falun eru meðlimir í sænsku kirkjunni, en kirkjunni ber að þjónusta alla sem búa í sveitafélaginu.
19.feb. 2015 - 18:44 Þórhallur Heimisson

Gyðingdómur annar hluti: Frá árinu 70 og til 20 aldarinnar

Ísraelsmenn gerðu tvær uppreisnir gegn Rómaveldi er að lokum leiddu til eyðingar forn-ríkisins. Við lásum um þá fyrri í síðasta pistli. Hin síðari var gerð árið 130 ekr. undir stjórn stjörnusonarins, .i.Bar Kochba;, sem margir trúðu að væri messías. Rómverjar drógu her að úr öllum áttum , allt frá Bretlandseyjum, og andstaðan var vonlaus til lengdar.
16.feb. 2015 - 12:58 Þórhallur Heimisson

Gyðingdómur – fyrsti hluti

Vaxandi gyðigahatur í Evrópu og átökin fyrir botni Miðjarðarhafsins eru daglega í fréttum. Nú síðast fengum við fréttir af skotárás á samkomuhús gyðinga í Kaupmannahöfn. Það er eins og gamall draugur hafu verið særður fram og ekki sér fyrir endan á reimleikunum.
11.feb. 2015 - 22:50 Þórhallur Heimisson

Að ná árangri á vinnustað – með jákvæðni


07.feb. 2015 - 02:27 Þórhallur Heimisson

Heimsmeistaramótið í Falun í norrænum skíðagreinum 2015

Það er ekki laust við að mikil spenna ríki í borginni Falun í Dölunum í Svíþjóð þessi misserin, en þetta er einmitt heimaborg mín um þessar mundir.
01.feb. 2015 - 13:31 Þórhallur Heimisson

Jihad – heilagt stríð múslíma

Jihad og Jihadistar eru hugtök sem við heyrum um í fréttum nærri daglega þessi misserin. Að Jihadistar eða Íslamistar eða bókstafstrúaðir múslímar hafi gert og sagt þetta og hitt – oftast eitthvað hræðilegt.
25.jan. 2015 - 17:13 Þórhallur Heimisson

Í birtu vonarinnar

Ég sé dimm skýin dreifast.
Storminn þunga stökkva á braut.
18.jan. 2015 - 18:46 Þórhallur Heimisson

70 ár frá frelsun Auschwitz

Þann 27. janúar á þessu ári eru 70 ár liðin síðan sovéskar hersveitir frelsuðu eftirlifandi fanga úr útrýmingarbúðum Þjóðverja í Auschwitz.
11.jan. 2015 - 00:17 Þórhallur Heimisson

Je suis Charlie

Hryðjuverkaárásirnar í París í vikunni sem leið fylla mann óhug og sýna enn einu sinni hversu viðkvæmt vestrænt lýðræði er og hversu erfitt er að verjast öfgamenn sem eru tilbúnir að fórna sér fyrir málstaðinn – hversu sjúkur sem hann er. 
07.jan. 2015 - 18:27 Þórhallur Heimisson

Fátækt á Íslandi

Þegar þetta er skrifað eru mánaðarmót ný liðin og eins og um hver mánaðarmót er straumur fólks til safnaða þjóðkirkjunnar og hjálparstofnanna í leit að fjárhagslegri aðstoð. Það eru reyndar sérstaklega erfið mánaðarmótin að þessu sinni, því jól og áramót eru nýliðin með tilheyrandi aukakostnaði fyrir fjölskyldur.
05.jan. 2015 - 08:00 Þórhallur Heimisson

Trúarbrögðin - lykillinn að bættum samskiptum þjóða á 21. öld

Í bókaskápnum heima hjá mér geymi ég gamalt og snjáð myndaalbúm sem mér þykir ákaflega vænt um. Það varð til fyrir einum 28 árum þegar ég dvaldi einn vetur í Danaveldi við leiklistarnám. Í Danmörku komst ég í kynni við friðarsinna sem börðust gegn Pershing-kjarnorkueldflaugum Bandaríkjamanna sem Nató var þá að sýsla við að setja upp í Evrópu.
29.des. 2014 - 10:44 Þórhallur Heimisson

Innflytjendur og gullna reglan

Gullna reglan svokallaða er ein megin undirstaða kristinnar siðfræði. Hana er að finna í ræðu Jesú Krists í Matteusarpguðspjalli og hún hljóðar þannig með orðum hans
22.des. 2014 - 11:33

Hvaðan koma eiginlega þessi jól?

Nú ætla ég að gera nokkuð sem ýmsum þykir efalaust undarlegt. Ég ætla að byrja á því að fjalla um jólin, með því að skoða síðasta dag jóla – Þrettándann.
21.des. 2014 - 12:00 Þórhallur Heimisson

Mundu eftir kristnu píslarvottunum

Þá nálgast jólin hröðum skrefum og út um borg og bý er verið að leggja síðustu hönd á jólaundirbúninginn. Það þarf að huga að jólahreingerningum, jólamatnum, jólagjöfunumm og jólafötunum – og auðvitað þarf líka að ná öllum aðventuhátíðunum áður en jólahátíðin skellur á, jólahlaðborðunum, jólatónleikunum og jólakortunum sem hver er að verða síðastur með.
16.des. 2014 - 22:00 Þórhallur Heimisson

Kirkja og skóli

Eins og gjarnan á aðventunni hefur enn á ný blossað upp umræða um kirkjuheimsóknir skólabarna fyrir jólin. Ég ætla nú ekki að blanda mér inn í þá umræðu alla enda búsettur erlendis og fylgist því með úr fjarlægð. En mig langar til að reyna að velta upp annarri hlið á þessu máli öllu – tengslum kirkju og skóla á Íslandi í sögulegu ljósi. En þau tengsl vilja oft gleymast í hita umræðunnar.

Þórhallur Heimisson
Þórhallur Heimisson er fæddur 30.07.61. Hann starfar sem kirkjuhirðir hjà sænsku kirkjunni í Falun. Hann var um àrabil prestur og sóknarprestur í Hafnarfjarðarkirkju en hefur auk þess annast hjónaráðgjöf, gefið út bækur um trúmál, hjónaband og sambúð og sagnfræði, ritað pistla, gert útvarpsþætti, kennt í KHÍ og HÍ og verið leiðsögumaður í Rómarferðum.
Ragnheiður Eiríksdóttir
Ragnheiður Eiríksdóttir - 24.3.2015
Um tippamyndasendingar íslenskra karla
Bergljót Björk Halldórsdóttir
Bergljót Björk Halldórsdóttir - 21.3.2015
Matargrúskarinn Nanna Rögnvaldar
Hannes Hólmsteinn Gissurarson
Hannes Hólmsteinn Gissurarson - 21.3.2015
Formannskjörið í Samfylkingunni
Ragnheiður Ragnarsdóttir
Ragnheiður Ragnarsdóttir - 23.3.2015
Líf Röggu í LA: æfingar á ströndinni
Sigurður G. Guðjónsson
Sigurður G. Guðjónsson - 24.3.2015
Eigandi Íslands?
Jón Sigurðsson
Jón Sigurðsson - 20.3.2015
Athyglisverð ummæli í Morgunblaðinu
Vilhjálmur Birgisson
Vilhjálmur Birgisson - 22.3.2015
Hvar er stuðningsyfirlýsingin?
Aðsend grein
Aðsend grein - 26.3.2015
Ég bjargaði mannslífi í nótt
Hannes Hólmsteinn Gissurarson
Hannes Hólmsteinn Gissurarson - 18.3.2015
Orðaskipti Guðrúnar og Davíðs
Smári Pálmarsson
Smári Pálmarsson - 27.3.2015
Voru mistök að frelsa geirvörtuna?
Jón Steinar Gunnlaugsson
Jón Steinar Gunnlaugsson - 21.3.2015
Orðaleikur Jóns Sigurðssonar
Jón Steinar Gunnlaugsson
Jón Steinar Gunnlaugsson - 20.3.2015
Stjórnarskráin leyfir ekki aðild
Hannes Hólmsteinn Gissurarson
Hannes Hólmsteinn Gissurarson - 20.3.2015
Viðtal Kolbrúnar við Harald
Vilhjálmur Birgisson
Vilhjálmur Birgisson - 27.3.2015
Bullsýður á íslensku verkafólki
Fleiri pressupennar