30. jan. 2012 - 21:00Sverrir Björn Þráinsson
“Ég verð nú að reyna að byrja í ræktinni, þetta gengur ekki hahaha”, “já ég skal reyna að klára þetta” eru bara tveir af fjölmörgum afsökunarfrösum sem linmelirnir búa til.
Að segjast ætla að reyna eitthvað er bara innantómt hjal þar sem viðkomandi er búinn að ákveða að honum muni mistakast. Að reyna er það sama og að ætla sér ekki að gera neitt, en linmelurinn er ekki tilbúinn til þess að viðurkenna það fyrir eigin samvisku.
Linmelnum líður aðeins betur með sjálfan sig þegar pizzan er á leið í magann að segja: “ja nú fer ég í ræktina í fyrramálið, þá skiptir þessi pizza engu máli, brenni henni á korteri”, og viti menn, linmelurinn ætlar sér ekkert í ræktina, en reynir að ljúga að eigin heilabúi.
Þetta verður að vana og er ávanabindandi. Afsökun er fíkn að vissu leiti því þú lifir í lygi en trúir því samt með tímanum að þú lifir í heiðarleika og í sátt við sjálfan þig í veröld sem er ekki til. Linmelurinn reynir hið ítrasta að smita eigin leti út frá sér svo að honum líði enn betur með sjálfan sig þegar næsti maður byrjar á hinu sama.
Ekki nóg með það. Þegar linmelurinn verður foreldri, þá eru miklar líkur á því að afkvæmið sé framtíðarlinmelur því börnin gera það sem fyrir þeim er haft og “apa” allan sóma og ósóma eftir foreldrum sínum.
Afkvæmið endar sem meðvirkur sjálfsskaparvítissjúklingur sem þarf að taka óendanlega á því líkamlega sem og andlega til að komast yfir þennan kvilla sem foreldrar viðkomandi framtíðarlinmels ólu í afkvæmið.
Ef linmelurinn tekur upp á því að leggja spilin á borðið og segja “ÉG GET, ÉG ÆTLA OG ÉG SKAL” og virðir fyrir sér vandamálinu, viðurkennir það og tekst á við það þá eru allar líkur á þvi að afkvæmi linmelsins verði sjálfstæður, harður og sterkur einstaklingur með bjarta framtíð fyrir sér.
Er það ekki einmitt það sem við óskum eftir í fari barnanna okkar?
Hvað ætlar þú að gera núna linmelur?
LÁTTU LÓGA LINMELNUM Í SJÁLFUM ÞÉR OG VERTU HARÐUR!