Vinstri græn græðgisvæðing

Fáir hafa verið duglegri við það, en þingmenn Vinstri grænna, að gagnrýna það sem kallað er græðgisvæðing. Þetta hugtak var líklega búið til af einhverjum þingmanna þessa flokks, gott ef það var ekki Ögmundur Jónasson sem fyrst kom fram með það. Á hugtakið að lýsa hinni taumlausu fégræðgi sem heltekið hafi íslenskt athafnalíf undanfarin ár og áratugi, og grasserað í skjóli hinnar skelfilegu markaðshyggju.

Almennt bera Íslendingar virðingu fyrir þeim sem í krafti dugnaðar, útsjónasemi eða hugmyndaauðgi hafa náð að auðgast, en að sama skapi hafa þeir andúð á þeim sem í krafti aðstöðu eða úthlutaðra hlunninda hafa náð að maka krókinn. Hinir síðarnefndu eru meðal annarra persónugervingar þeirrar græðgisvæðingar sem vinstri grænir gagnrýna hvað mest.

Í stjórnmálum er það mikilvægt að menn séu sjálfum sér samkvæmir. Sá stjórnmálamaður er þannig ekki trúverðugur sem berst ötullega gegn skattsvikum í samfélaginu en svíkur undan skatti sjálfur á sama tíma eða berst gegn hækkuðum ríkisútgjöldum en stuðlar að hækkun þeirra þegar honum hentar.

Einn er sá þingmaður Vinstri grænna sem hátt hefur látið og fordæmt hina svokölluðu græðgisvæðingu en það er Árni Þór Sigurðsson. Skyldi hann vera jafn samkvæmur sjálfum sér og ætlast er til af stjórnmálamönnum?

Árni sat á sínum tíma í borgarstjórn Reykjavíkur og var um tíma forseti borgarstjórnar. Þeirrar sömu borgarstjórnar sem hefur að tillögu borgarfulltrúa vinstri grænna afnumið þau hlunnindi að borgarfulltrúar fái að dvelja frítt í sumarbústað borgarstjórnar við Úlfljótsvatn. Árni sat sem fulltrúi Reykvíkinga í stjórn Sparisjóðs Reykjavíkur, en áratuga hefð var fyrir því að borgarstjórn Reykjavíkur tilnefndi fulltrúa í stjórn sjóðsins. Fyrir þessa stjórnarmennsku fékk hann greitt eins og aðrir stjórnarmenn.

En önnur hlunnindi fylgdu því að vera kjörinn fulltrúi borgarbúa í stjórn þessa sjóðs, en það var að vera gefinn kostur að stofnfjárbréfum í SPRON á vildarkjörum. Árni Þór nýtti sér þessi hlunnindi.

Nokkru síðar hófst undirbúningur að því að breyta SPRON í hlutafélag. Var samþykkt á stjórnarfundi SPRON sumarið 2007 að leita samþykkis stjórnfjáreigenda fyrir hlutafjárvæðingunni og setja SPRON hf á markað í kauphöllinni. Í tengslum við þessi áform myndaðist markaður með stofnfjárhluti.

Það er sérstakur kapítúli í íslenskri fjármálasögu að stjórnendur SPRON seldu stofnfjárhluti í stórum stíl áður en kom að skráningunni í kauphöllina enda vilja sumir meina að þeir hafi áttað sig á því að gengi SPRON við skráningu byggði á mjög ótraustum stoðum, sem var gengi Exista og Kaupþings, helstu eigna SPRON. Verra var hins vegar að þeir sem keyptu stofnfjárhluti í aðdraganda skráningarinnar voru beinlínis leyndir því að stjórnendur SPRON væru að selja hlutina sína. Það gefur auga leið að flestir ef ekki allir kaupendurnir hefðu hugsað sig tvisvar um, ef ekki oftar, áður en þeir keyptu stofnfjárhluti sem stjórnendur seldu eins og þeir ættu lífið að leysa.

Árni Þór Sigurðsson var einn þeirra sem seldi stofnfjárhlutinn sinn. Hefur hann neitað því að hann hafi búið yfir einhverjum innherjaupplýsingum sem orðið hafi til þess að hann seldi í sama ofboði og stjórnendur sjóðsins. Hann hefur gefið þá skýringu að hann hafi selt stofnfjárhlutinn sinn þar sem hann hafi verið á móti því að breyta SPRON í hlutafélag. Gott og vel.

Eftir stendur hins vegar risastóra samviskuspurningin, sem Árni þór og samherjar hans í Vinstrigrænum þurfa að svara. Er það bara gott og blessað að kjörinn fulltrúi í trúnaðarsambandi við hinn almenna borgarbúa, nýti sér þá aðstöðu sem kosning hans til þessara trúnaðarstarfa hefur veitt honum, til þess að hagnast um milljónatugi? Er vinstrigræn græðgisvæðing kannski eitthvað betri en önnur? Hvert er svar siðapostulans Ömma frændi við þessari spurningu?