10. jún. 2012 - 10:00Ragga Nagli
Nammibarir landsins eru blóðugir vígvellir á laugardögum þar sem vísitölufjölskyldur berjast um síðustu molana sem kosta helmingi minna þennan eina dag vikunnar. Samanber biðraðir við Bauhaus og Lindex er landinn ansi ginnkeyptur fyrir tilboðum.
Einhverju sinni spígsporaði Naglinn um Nammilandið á laugardegi, ekki þurfa að detta neinar dauðar lýs, Naglinn borðar nammi eins og restin af mannkyninu, vopnuð skóflunni að höggva sér leið gegnum mannmergðina að moka þristum, trompi, kúlusúkki, rindlum, djúpum ofan í plastíkposann... er það augljóst að lakkrís og súkkulaði sendir bragðlaukana í útópíu?
Þetta er ekki í frásögur færandi nema að Naglinn heyrir á tal barns við móður sína.
Sá stutti heldur sigri hrósandi á poka með rúmlega botnfylli af sælgæti.
"Mamma, ég er búinn að velja mér nammi!"
Móðirin tekur pokann af barninu, grandskoðar hann og hnussar og sveiar:
"Ætlarðu ekki að fá meira?? Þetta er sko á afslætti í dag og þá geturðu sett meira í pokann"
Naglinn þurfti á þessum tímapunkti að finna sinn innri Dalai Lama og bíta tunguna til blóðs til að ganga ekki upp að konunni og skalla hana beint í hneykslað smettið.
Hvaða skilaboð eru það til barnsins að það þurfi að stútfylla pokann af sykruðum ófögnuði? Af hverju þarf barnið að borða þar til augun standa útúr höfðinu og öll vélindu löngu orðin full?
Það er eingöngu til þess fallið að þau læra ekki inn á sitt magamál og vilja borða útyfir seddumörk og yfir í algleymisástand.
Rannsóknir sýna að fólk borðar meira þegar skammtarnir eru stærri. Til dæmis borðaði fólk 30% meira af pastarétti þegar það fékk stærri skammt miðað við minni skammtastærð og sagðist ekki finna fyrir meiri seddu þrátt fyrir að borða mun meira en líkaminn þurfti (Rolls, Morris & Roe, 2002).
Minnug matmálstímanna úr æsku þegar hryllingssögur um sveltandi börn í Afríku voru vopn foreldranna til að hver matararða færi ofan í velmegunarvömb á vestrænu barni í Fossvoginum fær Naglann til að velta fyrir sér eigin magamáli sem á klárlega vensl við svarthol.
Börn þekkja nefnilega sitt magamál og sérfræðingar mæla með að þau skammti sér sjálf, hvort sem er á diskinn í kvöldmatnum eða í nammipokann.
Naglinn júblar því samstarfi Steinars Aðalbjörnssonar næringarfræðings og Krónunnar og fleiri verslana sem hafa sett upp leiðbeiningar um hæfilegt magn af sælgæti fyrir ofan nammibarina.
Aðrar verslanir hafa gengið enn lengra og fjarlægt nammibarina.
Nú er bara að bíða eftir að pokarnir minnki svo ekki þurfi að koma til ofbeldis af hálfu Naglans til foreldra sem senda barnið aftur inn á blóðugan vígvöllinn vopnuð skóflunni til að kreista út hverja krónu af afslætti.