17. sep. 2012 - 11:30Kristjón Kormákur Guðjónsson

Urðu fyrir kynferðislegri áreitni vegna leti og óþekktar

Seint í sumar sagði fimmtán ára dóttir mín mér frá því að yfirmaður hennar í unglingavinnunni hefði beitt stelpurnar í hópnum kynferðislegri áreitni. Hún fólst í því að á vinnutíma en oftast í kaffitímum settist yfirmaðurinn, sem var rúmlega tvítugur, hjá stelpunum og sagði þeim hvað hann og vinir hans hefðu gert við hinar og þessar stelpur. Hann sagði stelpunum líka hvað þeim ætti eftir að finnast gott þegar þær myndu byrja að stunda kynlíf. Það er svosem óþarfi að útlista allt sem piltur lét frá sér fara, frásagnir hans urðu grófari og á endanum verri en í svæsnustu klámmyndum.

Morguninn eftir hringdi ég í yfirmann unglingavinnunnar á Selfossi en yfirmaðurinn hefur þann titil að vera umsjónarmaður umhverfis- og framkvæmdasviðs hjá Árborg. Ég sagði konunni að í hóp dóttur minnar hefði átt sér stað nokkuð gróf kynferðisleg áreitni. Konan greip strax fram í fyrir mér og sagði að stelpurnar væru búnar að vera mjög erfiðar við yfirmann sinn. Ég gerði aðra tilraun til að segja henni hvað hefði átt sér stað en aftur endurtók hún hvað stelpurnar væru óliðlegar. Ég ákvað því að spyrja hvort það væri leyfilegt að útlista kynlífsfantasíur sínar við starfsfólk sem væri til vandræða hjá bænum. Þess má þó geta að dóttir mín var ekki til meiri vandræða en svo að hún fékk verðlaun fyrir dugnað við starfslok.

Þegar samtalinu lauk var ég með óbragð í munninum. Ég játa það að ég athugaði hvort þau væru skyld, yfirmaðurinn og flokkstjórinn, svo ótrúleg fannst mér viðbrögðin við jafn alvarlegri ásökun um afbrot í starfi. Í kjölfarið talaði ég við foreldra annarra barna í hópnum og sex stelpur stigu fram og sögðu sömu sögu. Þá loks var brugðist við og við boðuð á fund með sálfræðingi og umsjónarmanni umhverfis- og framkvæmdasviðs.

Ég lagði fram þá kröfu þar sem stutt var eftir af Vinnuskólanum að maðurinn yrði látinn taka pokann sinn eða yrði heima á launum. Ég vildi hann ekki nálægt stelpunni. Yfirmaðurinn og sálfræðingurinn fullvissuðu mig um að það myndi ekki gerast.

Það sem ég var hræddastur við var að hann yrði færður til í starfi. Og það stóðst. Daginn eftir að dóttir mín hafði sagt þessum tveimur konum með tárin í augunum hvað hefði átt sér stað yfir sumarið var maðurinn mættur á sláttuvél og var að vinna í kringum hópinn í heilan klukkutíma. Þegar ég hringdi í konuna og sagði henni frá þessu varð hún hálf pirruð, þetta væri ekki neitt neitt. Maðurinn mætti svo auðvitað á lokahóf Vinnuskólans líka.

Meðan á þessu öllu stóð uppgötvaði ég að ég hafði gengið í gegnum þetta allt saman áður. Fimmtán árum áður hafði konan mín unnið í Sundhöll Reykjavíkur. Yfirmaðurinn þar leitaði á hana með grófum hætti. Það var bæði kært til lögreglu og lögð fram kvörtun hjá ÍTR. Þar kom í ljós að margoft hafði verið kvartað undan manninum en ekkert aðhafst. Eftir kæruna fékk starfsfólkið nóg og allir skrifuðu undir plagg þess efnis að þau vildu ekki vinna með manninum. Hvað varð um manninn? Nú hann var færður til í starfi. Hvert fór konan? Hún gat ekki hugsað sér að vinna þarna lengur og hætti. Líklega er þessi saga ekkert einsdæmi.

Það sem yfirmenn unga mannsins kenndu honum er að ef hann í framtíðinni klæmist, klípur, eða þuklar á kvenfólki á vinnustaðnum mun það líklega ekki hafa neinar afleiðingar. Hann verður alveg örugglega ekki rekinn. Líkast til færður til í starfi. Jafnvel í þá deild sem hann hafði dreymt um að starfa í. Það myndi engu máli skipta þó að fórnarlömbin upplifðu að þau væri í hættu stödd líkt og konan mín á sínum tíma.

Það sem yfirmaðurinn kenndi þessum sex fimmtán ára stelpum er að ef þær eru beittar kynferðislegri áreitni verður fyrst ályktað að það sé þeim að kenna, t.d. vegna þess að þær standa sig ekki í vinnunni líkt og yfirmaður unglingavinnunnar benti á í okkar fyrsta samtali. Og ef þeim er trúað gætu þær allt eins rekist á viðkomandi daginn eftir, því hann hefur verið færður til í aðra deild. Ef þær yrðu svo heppnar að lenda ekki í því, myndu þær eflaust hitta hann á árshátíðinni, svo framarlega ef þær væru ekki löngu hættar í vinnunni.




15.feb. 2014 - 11:30 Kristjón Kormákur Guðjónsson

Ég sá hluti sem ekkert barn á að verða vitni að

Þegar ég var fimm ára var ég tekinn frá mömmu minni vegna þess að hún var ekki fær um að sjá um mig vegna geðveiki og alkóhólisma. Hún var ung og í sambúð með manni sem einnig átti við áfengisvanda að stríða.

Kristjón Kormákur Guðjónsson
Fréttastjóri Vefpressunnar. Netfang: kristjon@pressan.is
Vilhjálmur Birgisson
Vilhjálmur Birgisson - 10.11.2014
Betra en maður þorði að vona
Brynjar Nielsson
Brynjar Nielsson - 22.11.2014
Hýenur renna á blóðslóðina
Einar Kárason
Einar Kárason - 11.11.2014
Stóra hyskismálið
Sigurður G. Guðjónsson
Sigurður G. Guðjónsson - 14.11.2014
Las sjálfsævisögu Reynis Traustasonar
Vilhjálmur Birgisson
Vilhjálmur Birgisson - 19.11.2014
Lítilmannlegt
Hermann Jónsson
Hermann Jónsson - 18.11.2014
Er einelti foreldravandamál?
Brynjar Nielsson
Brynjar Nielsson - 13.11.2014
Skoðun mín hefur ekki breyst
Þórhallur Heimisson
Þórhallur Heimisson - 15.11.2014
Börn og skilnaður
Hildur Eir Bolladóttir
Hildur Eir Bolladóttir - 18.11.2014
Að vera tapari á Íslandi
Ragnheiður Eiríksdóttir
Ragnheiður Eiríksdóttir - 18.11.2014
Klám og ábyrgð
Hannes Hólmsteinn Gissurarson
Hannes Hólmsteinn Gissurarson - 20.11.2014
Skemmtilegt spjall um Sjálfstætt fólk
Hannes Hólmsteinn Gissurarson
Hannes Hólmsteinn Gissurarson - 15.11.2014
Gamansaga um Frakka og Bandaríkjamenn
Fleiri pressupennar