Með undirspil í lífinu

Ég fór á sinfóníutónleika í síðustu viku þar sem spiluð var kvikmyndatónlist eftir John Williams. Ég keypti miða með margra vikna fyrirvara og var með fiðring í maganum af tilhlökkun allt fram að stóra deginum. Herra Williams hefur verið mikill áhrifavaldur í mínu lífi nánast frá því ég man eftir mér og mikið af hans tónlist á sér stóran stað í hjarta mínu.

Þegar rökkrið heltist yfir salinn og hinir kunnuglegu  tónar tóku að hljóma, tónar sem hafa mótað tímabil og tilfinningar mínar  í gegnum tíðina, fór ég að hugsa hversu dásamlegt og oft gagnlegt  það væri ef tónlist hans myndi hljóma undir hjá manni í hinu daglega lífi. Hvað lífið yrði mun stórbrotnara ef Herra Williams myndi bara fylgja mér eftir með sveit sína og spila á réttum augnablikum. Hann þyrfti í raun ekki að frumsemja neitt.

Sem dæmi um það hversu vel tónlist hans gæti passað inn í líf mitt þá hefði stefið úr Jaws komið sér afar vel í gegnum tíðina í hvert sinn sem ég hef púkkað upp á hjartaspillandi karlmann. Þessar tvær einföldu upphafsnótur sem hljóma þegar ókindin birtist með uggann upp úr vatninu hefðu breytt ýmsu. Líkt og fólkið í vatninu hefði ég reynt að flýja af lífs og sálar kröftum í stað þess að svamla áfram, grunlaus um það sem var í vændum.

Í hvert sinn sem ég þurfti að kveðja litlu bræður mína og fjölskyldu í Leifsstöð þau ár sem ég bjó erlendis hefðu hinir hugljúfu tónar þegar E.T. kveður Elliot vin sinn með ljós í fingri og tár á hvarmi hentað einstaklega vel eða hin dillandi, jákvæða spenna í stefinu þegar Elliot og E.T. lyftast upp yfir lögreglubílana á hjólinu á leið sinni að geimskipinu hefði verið tilvalin í hvert sinn sem ég hef útskrifast úr háskóla, orðið ástfangin eða afrekað eitthvað sem hefur gert mig afar stolta og glaða.

Hið afar átakanlega aðalstef úr kvikmyndinni Schindler´s List, sem Itzhak Perlman spilar svo fallega á fiðluna, hefði líst fullkomlega þeim sársauka og söknuði sem ég upplifði þegar hún amma mín dó. Sú tónlistin hefði hljómað undir í lífi mínu svo mánuðum skipti en þó alltaf lægra og lægra eftir því sem tíminn leið.

Aðalstefið úr kvikmyndinni Jurassic Park ætti vel við allar þær uppgötvanir sem ég hef gert í lífinu. Eins og það að fylgjast með barninu mínu vaxa og dafna, þegar ég læri nýja hluti um mig sjálfa eða skil gamla og þegar vinir, ættingjar og annað fólk kemur mér skemmtilega  á óvart. Tónlistin hentar líka vel þegar ég næ að staldra við og sjá fegurðina í litlu hlutunum í umhverfi mínu. Líkt og fræðimennirnir sem koma á eyju risaeðlanna var það aðeins fegurð og stórkostlegar uppgötvanir  í fyrstu sem blasti við þeim og því nær tónlistin fullkomlega.

Það tók mig svolítinn tíma að átta mig á því hvar stefið úr Indiana Jones myndi passa best inn í bíómyndina sem er líf mitt, en svo kom það. Þegar ég geng bein í baki, í betri fötunum, með yddaða blýanta og brakandi nýja stílabók í skólann á fyrsta degi nýs skólaárs. Þegar ég bjarga barninu úr klóm stríðnispúka eða redda hnérispum og týndum boltum. Ég geng rösklega til verks í takt við DADADADA DADADA með vindinn í hárinu og ekkert getur stoppað mig. Þegar ég tekst á við ný verkefni, framkvæmi og redda hlutum eigum við Dr. Jones samleið. Svona okkar á milli þá hefðum við orðið stórglæsilegt par, ég og hann, en það er allt annar pistill.

Hvað Star Wars varðar þá væri aðalstef myndanna fullkomið í hvert sinn sem ég fæ svo góða hugmynd að hjartslátturinn verður ör og ég fæ fiðrildi í magann.  Stefið hans Anakins ætti vel við þegar áhyggjurnar hellast yfir mig. Lúðrahljómurinn smellpassar við þegar maginn tekur við áhyggjunum frá heilanum og herpist allur saman. Trommurnar og fiðlusuðið segir til um hjartsláttinn og bylturnar í bólinu.

Hetjuslagurinn DA  DA  DADADA....passar vel þegar deilur hafa komið upp og er alveg í takt við hin ytri og innri átök sem þeim fylgja. Öfugt við Hetjuslaginn  mætti vel spila Keisaramarsinn undir þegar mig dagdreymir. Þegar hugurinn flýgur á milli landa, árstíma og stunda. Þegar hárið er orðið sítt og bólan á hökunni farin, þá hleyp ég um berfætt í háu grasi, klædd hvítum bómullarkjól circa Astrid Lindgren með þetta fallega sinfóníuspil undir. Á móti mér hleypur ástin mín eina sanna sem er skemmtileg blanda af Richard Gere, James Gandolfini og Michael Nyqvist.

Það þarf svo varla að ræða Superman stefið. Það á að spila þegar framtíðin er björt og ég uppfull af kjarki og tilbúin að takast á við lífið. Á þannig stundum er allt hægt og öll vandamál leysanleg. Ef svo Christopher Reeves myndi þjóta framhjá mér í loftinu þannig að hár mitt fyki til yrði ég hreinlega ósigrandi.