Jól í París 3.hluti

Dagbók ferðamanns- seinni hluti

Þegar ég settist aftur upp í rútuna að heimsókn lokinni var ég reið. Ekki aðeins yfir þeim ólýsanlegu hörmungum sem þarna áttu sér stað, heldur einnig yfir því að gyðingar hafa eignað sér þær. Gyðingar hafa gert helförina að sinni eigin og markaðsett  minninguna í sínu nafni.

Dagbók ferðamanns- fyrri hluti

Á mínu æskuheimili var mikill áhugi á seinni heimsstyrjöldinni. Miklar vangaveltur voru um hvernig það gat gerst að þjóðverjar næðu að myrða allar þessar milljónir gyðinga. Af hverju stoppaði engin þetta af? Af hverju gerðu gyðingar og hinn almenni þýski borgari ekki meiri uppreisn? Af hverju kom alþjóðasamfélagið ekki fyrr til hjálpar? Hvernig getur manneskjan verið svona grimm? Af hverju, af hverju, af hverju???

Makalaus leit

Gæti hugsast að nútímagyðjan sé að skjóta sig í fótinn stefnumót  eftir stefnumóti, en þar sem stoltið, kröfurnar og fullvissan um eigið ágæti er svo mikið er ólíklegt að hún muni nokkurn tíma finna fyrir skotsárunum?!

Bannað börnum

Þegar ég var barn snérist tilveran ekki eins mikið um boð og bönn og nú. Það þótti ekkert tiltökumál ef maður sá ekki út um bílrúðurnar í sunnudagsbíltúrnum fyrir tóbaksreyk. Maður dinglaði beltislaus í bílum bróðurpart æskuáranna og hékk eftirlitslaus í sundi tímunum saman frá átta ára aldri. Að sama skapi horfði maður á allt það sama í sjónvarpinu og hinir fullorðnu.

Þegar mamma missti vitið á Laugaveginum

Gamla fór í göngu. Kannski ekki frásögufærandi nema hvað að í þetta skiptið ákvað hún að breyta út af vananum og fara nýja leið. Þetta var allt saman úthugsað, upphaf hringsins, endir og lengd. Nýja leiðin mátti alls ekki vera styttri en sú gamla annars væri hún ekki tekin gild og allt færi í uppnám.

Buxnaböl

Ég er með brotna sjálfsmynd þegar kemur að gallabuxum. Aldrei hefur mér tekist að finna gallabuxur sem uppfylla hin tvö mikilvægu skilyrði sem mér finnst skipta mestu máli þegar kemur að síðbuxum: Að þær klæði mig og séu þægilegar. Mér hefur oft fundist ég eitthvað afbrigðileg þegar ég heyri fólk tala um að það geti áreynslulaust gengið inn í verslun og keypt sér gallabuxur sem passa.

„Mamma, sparkaðu aftur í bakið á mér“

Börn eru yndisleg, mitt þó alveg sérstaklega!

Ég dáist að þeirri einlægni og þeim einfaldleika sem ríkir í samskiptum þeirra við annað fólk. Synd hvað það breytist með tímanum.

Mig vantar plan

Ég áttaði mig á því fyrir skemmstu að ég er ekki lengur með plan. Tilfinningin er óþægileg.

Hérna áður fyrr var maður ávallt að vinna að einhverju ákveðnu. Á yngri árum snérist planið um að klára skólann, byrja í nýjum og svo klára hann. Næst snérist planið um að fá vinnu, flytjast erlendis og svo heim aftur, næla sér í gæjann, eignast barn, losa sig við gæjann, kaupa sér íbúð, mennta sig meira og finna sér nýja og betri vinnu.

Takmörkuð tilboð í sólina

Nú eru ferðaskrifstofur farnar að auglýsa girnileg tilboð til útlanda og eins og komið hefur fram í fjölmiðlum er fullt  í margar þessara ferða. Með auglýsingunum fylgja fallegar myndir af hvítum ströndum og bláu hafi. Allt saman mjög freistandi. Þegar smáa letrið er skoðað kemur í ljós að mörg þessara tilboða gilda aðeins fyrir tvo fullorðna og tvö börn, eða hina svokölluðu kjarnafjölskyldu.

Ég er Neytiri

Þegar ég sá hann fyrst var ég í vafa um hvort ég ætti að bjarga honum. Í dag þakka ég mínu allra heilagasta fyrir að hafa gert það. Hann var líkur mér á margann hátt,  hávaxinn, stæltur, fimur, ákveðinn og óhræddur, en á sama tíma svo frábrugðinn öllum þeim mönnum sem ég hef kynnst í gegnum tíðina.

Jól í París 2. hluti

Ég hef aldrei verið neinn sérstakur aðdáandi Frakklands. Það má þó ekki skiljast sem svo að ég hafi eitthvað á móti landi eða þjóð. Í hroka mínum hef ég einfaldlega ekki verið mikið fyrir staði  þar sem ég get ekki tjáð mig almennilega eða skilið það sem við mig er sagt.

 

Jól í París, I. hluti

Hrikalega snemma í gærmorgun hófst jólaævintýrið mitt. Klukkan hálf sex að morgni lagði ég af stað til Parísar þar sem ég ætla að eyða jólunum í ár. Það er alltaf gaman að prófa nýja og spennandi hluti og ég fékk að gera það strax í Leifsstöð. Vélinni seinkaði um þrjár klukkustundir vegna veðurs í útlandinu þannig að mín lagðist endilöng á bekk og steinsofnaði, svona eins og túristarnir gera stundum. Þá er ég búin að prófa það og get nú hakað við það á lífslistanum mínum.

Hugrekki og innblástur frá söguhetjum heimsbókmenntanna

Fyrir um þrettán árum síðan tók ég hnausþykka bók að láni á bókasafninu í Kaupmannahöfn, þar sem ég bjó. Mér fannst þær rúmlega fjórtánhundruð blaðsíður sem biðu mín frekar yfirþyrmandi en þar sem þetta var sögufræg bók ákvað ég að reyna. Eftir að hafa lesið fyrstu blaðsíðurnar var ekki aftur snúið.

Samkynja klefar

Ég varð vitni af því í sundi í dag að kona ein tók syni sína tvo með sér í sturtu. Þeir voru sex og átta ára. Í sömu andrá og ég hugsaði hvað þetta væri notalegt fyrir móðir og drengi að vera saman kom baðvörður askvaðandi og vildi vita hversu gamlir drengirnir væru. Næst var haldin ræða um að þetta væri ekki leyfilegt. Drengirnir máttu ekki vera þarna með móður sinni.

Paul Simon?

Mér finnst ég tiltölulega nýútskrifuð úr gaggó. Í mínum heimi eru aðeins örfá ár síðan bjórinn var leyfður og Rick Astley er enn pínu heitur.

Á þetta virkilega að vera svona?

Í þær tíu mínútur sem ég að meðaltali næ að halda mér vakandi þegar skriðið er uppí  á kvöldin reyni ég reglulega að kíkja í bók. Nú er ég að lesa sjálfsævisögu bandarískrar konu sem orðaði svo snilldarlega þá spurningu sem brunnið hefur á vörum mínum undanfarið: „Getur verið að þetta líf eigi einungis að snúast um skyldur?“

Með undirspil í lífinu

Ég fór á sinfóníutónleika í síðustu viku þar sem spiluð var kvikmyndatónlist eftir John Williams. Ég keypti miða með margra vikna fyrirvara og var með fiðring í maganum af tilhlökkun allt fram að stóra deginum. Herra Williams hefur verið mikill áhrifavaldur í mínu lífi nánast frá því ég man eftir mér og mikið af hans tónlist á sér stóran stað í hjarta mínu.