28. des. 2009 - 11:00Klara Arndal
Jól í París 3.hluti
Þá fer að styttast í heimferð. Það verður dapurlegt að kveðja stórborgina en á sama tíma ofsalega notalegt að komast heim aftur.
Aðfangadagur í ár var heldur öðruvísi en ég á að venjast. Núna svaf ég út vitandi að ég þyrfti ekki að gera neitt! Engir pakkar að pakka inn eða keyra út, engin undirbúningur fyrir jólamatinn, ekkert jólaboð að fara í né að þurfa þykjast vera spennt yfir jólagjöfunum sem ég hef undanfarin ár að mestu leitið valið sjálf. Ekkert vesen að koma heila klabbinu heim aftur um kvöldið, það er barni og öllum pökkunum, útétin og örþreytt eftir allt húllum-hæið.
Það eina sem var ákveðið hjá mér í ár var messa í Notre Dame kirkjunni. Þangað var haldið í rökkri og rigningu seinni part Aðfangadags. Kirkjan var yfirfull og þrátt fyrir að ná ekki sætum var það mikil stemning að hlusta á prestinn messa og kirkjukórinn syngja í þessari stórbrotnu og sögulegu kirkju.
Eftir stutt stopp var aftur haldið út í rigninguna og inn á ekta franskt Brasserie þar sem ljósin blikuðu bæði inni í hlýunni og úti í rigningunni. Restinni af Aðfangadagskvöldi var svo eytt í hlýjunni í góðum félagsskap og með góðum veitingum. Það var eilítið undarleg tilfinning að sitja þarna ásamt fullt af öðru fólki, vitandi að heima á Íslandi væru flestar fjölskyldur saman, maturinn að klárast og óþolinmæði barnanna að aukast. Ég verð þó að viðurkenna að mér fannst ég ekki vera að missa af neinu, nema barninu mínu.
Ég get þó ekki beðið eftir að koma heim og hitta fjölskyldu og vini á ný, þó er ég sérstaklega spennt að komast aftur í plokkarann minn og góða birtu. Maður er að breytast í villimann hérna í útlandinu.
09.mar. 2010 - 11:11
Klara Arndal
Ég er með brotna sjálfsmynd þegar kemur að gallabuxum. Aldrei hefur mér tekist að finna gallabuxur sem uppfylla hin tvö mikilvægu skilyrði sem mér finnst skipta mestu máli þegar kemur að síðbuxum: Að þær klæði mig og séu þægilegar. Mér hefur oft fundist ég eitthvað afbrigðileg þegar ég heyri fólk tala um að það geti áreynslulaust gengið inn í verslun og keypt sér gallabuxur sem passa.
04.mar. 2010 - 10:50
Klara Arndal
Börn eru yndisleg, mitt þó alveg sérstaklega!
Ég dáist að þeirri einlægni og þeim einfaldleika sem ríkir í samskiptum þeirra við annað fólk. Synd hvað það breytist með tímanum.
04.feb. 2010 - 12:00
Klara Arndal
Ég áttaði mig á því fyrir skemmstu að ég er ekki lengur með plan. Tilfinningin er óþægileg.
Hérna áður fyrr var maður ávallt að vinna að einhverju ákveðnu. Á yngri árum snérist planið um að klára skólann, byrja í nýjum og svo klára hann. Næst snérist planið um að fá vinnu, flytjast erlendis og svo heim aftur, næla sér í gæjann, eignast barn, losa sig við gæjann, kaupa sér íbúð, mennta sig meira og finna sér nýja og betri vinnu.
20.jan. 2010 - 10:00
Klara Arndal
Nú eru ferðaskrifstofur farnar að auglýsa girnileg tilboð til útlanda og eins og komið hefur fram í fjölmiðlum er fullt í margar þessara ferða. Með auglýsingunum fylgja fallegar myndir af hvítum ströndum og bláu hafi. Allt saman mjög freistandi. Þegar smáa letrið er skoðað kemur í ljós að mörg þessara tilboða gilda aðeins fyrir tvo fullorðna og tvö börn, eða hina svokölluðu kjarnafjölskyldu.
04.jan. 2010 - 12:00
Klara Arndal
Þegar ég sá hann fyrst var ég í vafa um hvort ég ætti að bjarga honum. Í dag þakka ég mínu allra heilagasta fyrir að hafa gert það. Hann var líkur mér á margann hátt, hávaxinn, stæltur, fimur, ákveðinn og óhræddur, en á sama tíma svo frábrugðinn öllum þeim mönnum sem ég hef kynnst í gegnum tíðina.
24.des. 2009 - 10:00
Klara Arndal
Ég hef aldrei verið neinn sérstakur aðdáandi Frakklands. Það má þó ekki skiljast sem svo að ég hafi eitthvað á móti landi eða þjóð. Í hroka mínum hef ég einfaldlega ekki verið mikið fyrir staði þar sem ég get ekki tjáð mig almennilega eða skilið það sem við mig er sagt.
20.des. 2009 - 07:00
Klara Arndal
Hrikalega snemma í gærmorgun hófst jólaævintýrið mitt. Klukkan hálf sex að morgni lagði ég af stað til Parísar þar sem ég ætla að eyða jólunum í ár. Það er alltaf gaman að prófa nýja og spennandi hluti og ég fékk að gera það strax í Leifsstöð. Vélinni seinkaði um þrjár klukkustundir vegna veðurs í útlandinu þannig að mín lagðist endilöng á bekk og steinsofnaði, svona eins og túristarnir gera stundum. Þá er ég búin að prófa það og get nú hakað við það á lífslistanum mínum.
30.nóv. 2009 - 10:12
Klara Arndal
Fyrir um þrettán árum síðan tók ég hnausþykka bók að láni á bókasafninu í Kaupmannahöfn, þar sem ég bjó. Mér fannst þær rúmlega fjórtánhundruð blaðsíður sem biðu mín frekar yfirþyrmandi en þar sem þetta var sögufræg bók ákvað ég að reyna. Eftir að hafa lesið fyrstu blaðsíðurnar var ekki aftur snúið.
23.nóv. 2009 - 13:36
Klara Arndal
Ég varð vitni af því í sundi í dag að kona ein tók syni sína tvo með sér í sturtu. Þeir voru sex og átta ára. Í sömu andrá og ég hugsaði hvað þetta væri notalegt fyrir móðir og drengi að vera saman kom baðvörður askvaðandi og vildi vita hversu gamlir drengirnir væru. Næst var haldin ræða um að þetta væri ekki leyfilegt. Drengirnir máttu ekki vera þarna með móður sinni.
10.nóv. 2009 - 20:29
Klara Arndal
Mér finnst ég tiltölulega nýútskrifuð úr gaggó. Í mínum heimi eru aðeins örfá ár síðan bjórinn var leyfður og Rick Astley er enn pínu heitur.
02.nóv. 2009 - 10:04
Klara Arndal
Í þær tíu mínútur sem ég að meðaltali næ að halda mér vakandi þegar skriðið er uppí á kvöldin reyni ég reglulega að kíkja í bók. Nú er ég að lesa sjálfsævisögu bandarískrar konu sem orðaði svo snilldarlega þá spurningu sem brunnið hefur á vörum mínum undanfarið: „Getur verið að þetta líf eigi einungis að snúast um skyldur?“
26.okt. 2009 - 22:18
Klara Arndal
Ég fór á sinfóníutónleika í síðustu viku þar sem spiluð var kvikmyndatónlist eftir John Williams. Ég keypti miða með margra vikna fyrirvara og var með fiðring í maganum af tilhlökkun allt fram að stóra deginum. Herra Williams hefur verið mikill áhrifavaldur í mínu lífi nánast frá því ég man eftir mér og mikið af hans tónlist á sér stóran stað í hjarta mínu.