04. jan. 2010 - 12:00Klara Arndal
Mynd: www.filmschoolrejects.com
Þegar ég sá hann fyrst var ég í vafa um hvort ég ætti að bjarga honum. Í dag þakka ég mínu allra heilagasta fyrir að hafa gert það. Hann var líkur mér á margann hátt, hávaxinn, stæltur, fimur, ákveðinn og óhræddur, en á sama tíma svo frábrugðinn öllum þeim mönnum sem ég hef kynnst í gegnum tíðina.
Innst inni var ég glöð þegar mér var falið það verkefni að kenna honum á minn heim. Ég var og er þó of stolt til að láta karlmann fá hlutina á silfurfati þannig að ég misnotaði aðstöðu mína viljandi. Hann var viljugur að læra, hann má eiga það, en ég lét hann finna fyrir því þegar honum mistókst og ég passaði mig að hrósa honum ekki of mikið. Ef hann vildi fá aðgang að mér og mínu lífi skyldi hann vinna fyrir því.
Á þeim vikum sem við eyddum saman virti ég hann oft fyrir mér í laumi. Ég hafði unun af því að horfa á hvernig hann hreyfði sig, þessar sterku axlir, þessi stæltu læri, snerpan og einbeitingin. Mig dreymdi hann líka stundum.
Eftir því sem leið á tímann okkar saman sá ég að hann var farinn að hugsa eins og ég, hreyfa sig eins og ég og bregðast við eins og ég. Það er ekkert ánægjulegra en fyrir ákveðna konu að sjá karlmann lúta undir hennar stjórn. Hann fór með tímanum að skoða mig líka. Það var góð tilfinning.
Eftir þrjá mánuði saman var ekki lengur fleira sem ég gat kennt honum. Sjálf var ég farin að læra af honum. Hann virtist með öllu óhræddur og það heillaði mig. Ég gat fengið útrás með honum í leik og starfi sem ég gat ekki með neinum öðrum.
Ég fann að ég var orðin meira en hrifin. Ég er orðin ástfangin.
Það er tenging okkar á milli sem stafar ekki eingöngu af því að ég hef mótað hann eftir mínu höfði, heldur slá hjörtu okkar í takt.
Ég vil engan annan en hann. Ég veit að fjölskylda mín er andvíg ást okkar þar sem hann er ómerkur avatar, en mér er sama. Ég elska hann.