02. nóv. 2009 - 10:04Klara Arndal
Í þær tíu mínútur sem ég að meðaltali næ að halda mér vakandi þegar skriðið er uppí á kvöldin reyni ég reglulega að kíkja í bók. Nú er ég að lesa sjálfsævisögu bandarískrar konu sem orðaði svo snilldarlega þá spurningu sem brunnið hefur á vörum mínum undanfarið: „Getur verið að þetta líf eigi einungis að snúast um skyldur?“
Mér hefur fundið ég hreinlega vera að kafna í skyldum síðustu vikur, mánuði, og ef ég er alveg hreinskilin, ár. Kapphlaupið við tímann er endalaust og hraðinn virðist bara aukast með aldrinum.
Það hlýtur að eiga að vera eitthvað meira í lífinu en bara að hendast í vinnuna, hendast að sækja barnið, hendast í Bónus, hendast að elda og fá barnið til að læra, henda barninu svo í rúmið svo hægt sé að hendast í að undirbúa næsta vinnudag sem hefst örfáum klukkustundum síðar.
Auðvitað veit ég að það er meira til í lífinu en þessi blessaða rútína, en mér leikur forvitni á að vita hvernig maður á að koma lífsfyllingunni, sjálfsskoðuninni og hinni langþráðu hvíld inn í daginn þegar hraðinn og kröfurnar sem til manns eru gerðar í þjóðfélaginu eru eins miklar og þær eru.
Konan sem ég er að lesa um tekur sér frí frá lífinu í ár og leitar að sjálfri sér. Bókin er bæði skemmtileg og áhugaverð en reglulega spyr ég mig: Hefur hún engum skyldum að gegna gagnvart fjölskyldu, vinnuveitanda eða lánadrottnum? Hvar fær konan peninga til þess að lifa svona lífi?
Ég er kannski bara svo óþolandi praktísk að ég skil þetta ekki. Kannski er ég líka pínu afbrýðisöm.
Í augnablikinu líður mér ekki þannig að ég geti hreyft mig úr stað, tekið áhættur eða slakað á. Ég þarf að standa mig í barnauppeldinu því þar vill maður síst klikka. Ég þarf að standa mig í vinnu því ég þarf bæði að eiga ofan í fjölskylduna og á , fyrir utan það að halda lánadrottnunum góðum svo ekki fjúki heimili og bíll.
Ég veit ekki hvað skal gera.
Á maður kannski að bíða og sjá hvort þetta breytist eitthvað, til þess svo að komast að því um sextugt að það gerði það ekki eða á maður............... ég hef ekki hugmynd.