Er ég barnið þitt?

Sá Einhverfi er mikill aðdáandi Ronju ræningjadóttur. Enda, hver er það ekki? Ég hef reyndar ekki séð hann horfa á myndina í langan tíma, en ég fæ reglulega að heyra hana alla, líkt og um útvarpsleikrit væri að ræða. Þá gengur hann hér um gólf og þylur textann úr myndinni frá upphafi til enda.

Sá einhverfi er yfir höfuð mikill aðdáandi allra barna  úr hugmyndasmiðju Astrid Lindgren, sem geta talist óþekk eða uppátækjasöm. Má þar fyrstan nefna Emil í Kattholti. Lotta í Ólátagötu fylgir fast á hæla hans, sem og Lina Langsokkur. Drengnum finnast þessi börn með eindæmum skemmtileg og til fyrirmyndar í alla staði og notar óspart þeirra tjáningarform í hversdagslífinu þegar honum þykir hæfa.

Heimska mamma (Lotta í Ólátagötu), er  t.d. afar vinsæl upphrópun þegar drengurinn verður fúll út í undirritaða.

Það er eins og hann eigi ekki til í eigin orðaforða passandi setningar, svo hann fær þær að láni úr uppáhaldsbíómyndunum sínum.

Um helgina sinnaðist honum við mig og á hann til að gera sig líklegan til líkamlegs uppgjörs þegar svo ber undir. Hann er stór, og afar sterkur, 11 ára gutti, en mér dettur í hug skapstórt  leikskólabarn sem lætur hnefana skipta í vanmætti sínum, þegar orðaforðann þrýtur. Það er ekki um annað að ræða en að standa af sér storminn, lesa drenginn og finna út hvaða aðferð hrífur best í það og það skiptið. 

Eftir slíkt kast verður hann afar leiður, skammast sín og vill að haldið sé utan um hann og honum sagt að allt sé í lagi.

Ég er, í sannleika sagt, misupplögð til að launa honum fyrir svona  hegðun með faðmlagi, en í þetta skipti ákvað ég að gera það til að lægja öldurnar sem fyrst.  Ég get ekki sagt að hjartað í mér hafi verið þrútið af móðurást þegar ég klappaði drengnum á bakið og sussaði á hann. Hann snökkti í fanginu á mér í góða stund en virtist svo róast og gekk í burtu, sjúgandi upp í nefið og ég andaði léttara. En skyndilega sneri hann við og  kom hlaupandi til baka og ég hugsaði: damn ætlar krakkinn að gera aðra atlögu..?

En hann kastaði sér í fangið á mér hágrátandi, greip fast með báðum höndum utan um hálsinn á mér og með rennandi blautan vangann við aðra kinn mina, snökkti hann: Er ég þá barnið þitt aftur?

Þá tók móðurhjartað við sér. Það sprakk næstum af ást og samúð og gleði og harmi og öllu þar á milli. Ég greip fast utan um einhverfa barnið mitt og hvíslaði í eyrað á honum: Þú ert alltaf barnið mitt Ian. Alltaf.

Og við grétum pínulítið saman. Annars var helgin bara góð.

Fyrir áhugasama er hér linkur á bút úr myndinni um Ronju ræningjadóttur.  Atriðið þar sem  Ronja spyr Matthías föður sinn, hins sama er á 08:10