Ber eins og hinir

Afmælisárið á þessu heimili er frá september til janúar. Það byrjar á afmæli Þess Einhverfa  7. september. Ég kem næst í lok sama mánaðar. Bretinn á afmæli í október og Ungi maðurinn í nóvember. Jesús í desember og Unga daman í janúar.

Þetta gerir það að verkum að mér finnast áramótin vera um miðjan janúar. Gæti haft með það að gera að afmælisveislur dömunnar hafa oft orðið svo mikið sem þrjár. Það er fjölskyldu- og fjölskylduvinaafmælið, svo er það bekkjarafmælið og loks náttfatapartý eða eitthvað í þá áttina með nokkrum vel völdum vinkonum.

Eins gaman og þetta nú er, þá er samt viss léttir þegar allt er yfirstaðið. Undirbúningur jólanna, jólin sjálf og allt sem þeim fylgir, áramótin og svo allar afmælisveislurnar.

Ég hef alltaf sagt, að ef Unga daman ætti ekki afmæli í janúar þá myndi jólaskrautið hanga uppi allt árið um kring . En ekki getur maður haldið afmælisboð um miðjan janúar með blingið hangandi yfir hausum gestanna, svo að það er hvatning mín til að drífa í niðurrifi.

Unga daman varð þrettán ára 11. janúar síðastliðinn. Það er stærri og merkilegri áfangi en við sem mikið eldri erum, munum. Allavega man ég ekkert eftir þrettán ára afmælinu mínu. En skyndilega er litla dóttir mín orðin ein af þjóðflokknum Unglingar. Það virðast aðeins örfáar vikur síðan hún var vön að horfa á meðlimi þessa þjóðflokks með óttablandinni virðingu. Benti í laumi á hóp af stórum krökkum og hvíslaði á innsoginu: mamma sjáðu unglingana.

Þetta árið sleppti hún bekkjarafmælinu en var í staðinn með náttfatapartý með gistingu. Það var mikið fjör það laugardagskvöld. Sex stykki, tæplega þrettán ára gelgjur, á dýnum á stofugólfinu. Þið getið rétt ímyndað ykkur.

Öllum afmæliskortunum var stillt upp á skenkinn í borðstofunni. Það er skemmtileg hefð sem ég held að sé frá Bretanum komið, enda mikið lagt upp úr alls konar kortasendingum í hans fjölskyldu. Með því að stilla kortum upp á þennan hátt og gera þau sýnileg, er þeirra notið bæði betur og lengur.

Vegna mikilla anna við skriftir og fleira gaf ég mér, í fyrsta skipti, ekki tíma til að ljúka við að fjarlægja allt jólaskraut af heimilinu fyrir afmæli. Og það var eins og við manninn mælt. Jólaóróarnir mínir fengu að dingla fram eftir öllum mánuðinum og ég var hætt að taka eftir þeim. Þeir bara voru þarna.

Dag einn í síðustu viku voru afmæliskortin á skenknum eitthvað fyrir mér, svo ég tók þau saman og lagði til hliðar. Unga daman fékk þennan sama dag, síðbúið kort frá Englandi og ætlaði að stilla því upp með öllum hinum, en greip í tómt.

Mamma, hvar eru kortin mín, spurði hún örlítið hneyksluð.

Mér fannst nú kominn tími á að fjarlægja þau, sagði ég. Það er ansi langt síðan afmælið þitt var búið. Það var ekki laust við að það vottaði fyrir sama hneykslunartóninum hjá mér og henni.

Þá leit hún á mig, sakleysið uppmálað og sagði: en jólin mamma? Er ekki líka svolítið langt síðan að þau voru búin?

Ekki einu sinni þessi kaldhæðnislega athugasemd rak mig til aðgerða. Á endanum var það Unga Daman sem fjarlægði jólaóróana. Þegar ég kom heim úr vinnunni á þriðjudaginn voru þeir horfnir. Þá skammaðist ég mín örlítið og kom útidyrakransinum fyrir kattarnef.

Þegar þessi sama Unga Dama var um fjögurra ára gömul áttum við eftirfarandi samtal, tvær einar í fjölskyldubílnum:

Mamma, afhverju er ég ekki ber? Kvörtunartónn í röddinni

Ha? Sagði ég annars hugar, upptekin af umferðinni.

Afhverju er ég ekki ber?

Ég leit í baksýnisspegilinn sem snöggvast til að sjá andlit dótturinnar sem sat í barnabílstól í aftursætinu. Hvað meinarðu Anna Mae?

Hún hækkaði röddina, óþolinmóð yfir skilningsleysi móður sinnar. Afhverju er ég ekki ber eins og allir hinir?

Anna Mae, sagði ég mæðulega. Ég skil þig ekki.

Hún setti stút á munninn. Ég vil vera ber eins og þú og pabbi og Ian og Daníel. Ég vil ekki eiga afmæli í janúar. Það er öðruvísi.

Samantekt pistils: Vert er að velja afmælismánuð barna sinna af kostgæfni. Rangur mánuður getur fengið barn til að finnast það vera svarti sauður fjölskyldunnar.