Þetta er allt á okkar valdi

Erfitt er að sjá í fljótu bragði, hvað var svona merkilegt við Ísland í upphafi landnámsbyggðar. Margir höfðu gefist upp á vetursetu hér á landi, því veður voru ansi hörð og lítið um hlunnindi þau, er önnur lönd þess tíma státuðu af. En þeir landnámsmenn sem settust hér að og festu rætur, það voru þeir sem skópu hina íslensku þjóð.

Það er íslenska þjóðin sem gerir Ísland svona stórkostlegt eins og það er í dag, en kom ekki að sjálfu sér. Þjóðin þoldi sára fátækt öldum saman, landsmenn bjuggu í litlum moldarkofum þar sem loftræsting var ekki upp á marga fiska, lítið var um mat og peningar þekktust ekki.Fólk tókst á við erfiðleika og sorgir, en gafst ekki upp, það var tekist á við harða lífsbaráttu með ótrúlegu æðruleysi, sem margur nútíma Íslendingurinn mætti tileinka sér.

Á örskotsstund í  sögu veraldar, tókst þessari dugmiklu þjóð að brjótast úr fátækt til bjargálna og það sem meira er, henni tókst að vera mörgum þjóðum fremri að ýmsu leiti.
Börnin eru öllum þjóðum dýrmæt mjög og sárt hefur verið að búa hér á landi, þegar ungabörn dóu í hrönnum, vegna matarskorts og aðbúnaðar almennt, í torfkofum landsins.

Miðað við tölur frá árinu 2009 er ungbarna dauði einna minnstur hér á landi, en hér deyja einungis 1,8 börn af 1000 fæddum meðan meðaltalið er 4,3 í Evrópusambandinu. Þessháttar niðurstöður einar og sér myndu gleðja forfeður okkar og mæður það mikið, að þeim kæmi ekki til hugar að kvarta yfir neinu í dag, svo ekki sé talað um að flestallir landsmenn hafa húsaskjól og nægan mat, þótt þröngt sé vissulega í búi hjá mörgum um þessar mundir.

Við hörfum auðlyndir sem margar þjóðir öfunda okkur af, ágæta menntun og  duglegt fólk. Það er íslenska þjóðin sem gerir Ísland svona merkilegt, í ljósi lífsbaráttu fyrri alda, þá höfum við það alls ekki svo slæmt.

Gaman er að ímynda sér hvernig umræðan yrði, ef veruleiki avintýramynda um tímavélar yrði staðreynd hér á landi. Forfeður okkar gætu þá heimsótt okkur og séð hvernig aðstæður afkomendur þeirra búa við um þessar mundir. Miðað við þær lýsingar sem sagan hefur gefið á karakter forfeðra vorra, þá er næsta víst, að þeir myndu tilkynna þjóðinni það, að hún væri ekkert annað en helvítis aumingjar og væluskjóður. Það er vissulega sjónarmið út af fyrir sig og erfitt að mótmæla því, en við eigum að læra af þessum ímynduðu ábendingum forferðanna.

Við eigum alltaf til von, en hún nýtist ekki ef við látum reiðina ráða för.

Öll eigum við að leita leiða til að komast út úr kreppunni og þær eru margar. Við þurfum að hafa jákvætt hugarfar og vinnusemi að leiðarljósi, fólk þarf að minnka kröfur til annarra og auka þær til sín og við þurfum að læra að hugsa á sjálfstæðum forsendum í stað þess að láta mata okkur af misvitrum fjölmiðla og stjórnmálamönnum.

Við eigum að tileinka okkur baráttuvilja forfeðranna og gefast ekki upp, þótt á móti blási um stund. Það er í okkar valdi að móta það samfélag sem við viljum.

Hver einast Íslendingur sem vill taka meira en hann leggur af mörkum er að eyðileggja endurreisnina, hver einasti stjórnmálamaður sem leggst gegn gjaldeyrisöflun er að gera slíkt hið sama og hver einasti fjölmiðlamaður sem kemur með neikvæða frétt, sem er á gráu svæði, leggur sitt af mörkum í liði niðurrifsaflanna.

Ef allir leggjast á eitt og hafa vakandi auga fyrir því, hvar er möguleiki á að gera eitthvað gagn, þá höfum við stigið mikilvægt skref. Því fleiri sem færa sig úr hlutverki þiggjandans yfir í hlutverk þess sem gefur, því hraðar miðar í uppbyggingu lands og þjóðar.

Það þarf að koma núverandi ríkisstjórn frá völdum, en varast ber að nota persónulegar svívirðingar. Stjórnarliðar eru vel meinandi einstaklingar og þau telja sig vera að gera vel fyrir sína þjóð. En ríkisstjórn sem byggð er á reiði, hún komst til valda vegna reiði fólks, hún er vanhæf til að byggja upp á jákvæðum grunni.

Við þurfum ríkisstjórn sem þráir það heitast af öllu, að hér ríki jákvæðni og baráttugleði, trú á land og þjóð. Fortíðin er okkur ekki hliðholl, en með því að vinna góð verk í nútíðinni, þá sköpum við hvort tveggja í senn, góða fortíð og bjarta framtíð.

Okkar er valið, hvort við viljum leita upp til hæstu hæða eða niður í dimmasta svartnætti, það er á okkar valdi.