Pabbi, þú ert búinn að græta tíu engla

Fyrir nokkrum árum tjáði sonur minn mér, að nú hefði ég víst komið tíu englum til að gráta. Það þótti mér afskaplega leiðinlegt, en ég ákvað að spyrja hann að því, hvað ég hefði gert sem olli sorginni hjá blessuðu englunum.

Þá sagði hann mér, að ef maður blótaði, þá færu englar guðs að gráta, ekki útskýrði hann töluna tíu fyrir mér, honum fannst hann sennilega ekki þurfa að útskýra allt í smáatriðum. Mér til vorkunnar, eins og allir vita, þá er oft talað um að blóta eins og togarasjómaður, kannski ekki alveg að ástæðulausu og hafandi verið á togurum ansi lengi, þá kemur stundum eitt og eitt blótsyrði fram á varir mínar, en af tillitssemi við eiginkonuna og börnin, þá gæti ég mín oftast þegar ég er í landi.

Þetta var fyrir tíma Besta flokksins og Samfylkingarinnar í borgarstjórn, þannig að börnin máttu gjarna tileinka sér Guðsótta og góða siði, en slíkt mun vera illa séð í borgarstjórn Reykjavíkur.

Mannréttindaráð borgarinnar komst að þeirri niðurstöðu, eftir að hafa fengið innan við þrjátíu kvartanir, að nú væri tímabært að koma í veg fyrir það, að börn ættu það á hættu að tileinka sér kristna trú.

Til að fá staðfestingu á réttmæti þessa undarlega álits, var vitanlega leitað til félagsmanns trúleysingjahreyfingar, sem situr í mannréttindaráði og vitanlega var hann innilega sammála því að nauðsynlegt væri að halda trú frá börnum. Mannrétindaráðsmaðurinn gat síðan flutt félögum sínum í Siðmennt þær gleðifréttir, að nú væri von um aukinn hagnað hjá félaginu, því nú færi trúlausum hugsanlega að fjölga, fyrst að prestunum væri úthýst úr skólunum og að nú ættu börnin ekki hættu á því, að fá Nýja testamentið að gjöf.

Annaðhvort er borgarstjórnin illa læs á almenningsálitið eða að henni er mikið í mun að halda meðlimum Vantrúar og Siðmenntar ánægðum, því meðlimir Vantrúar í það minnsta geta orðið ansi reiðir ef á þá er ekki hlustað.

Ef við gefum eftir í umræðunni og viðurkennum að Guð sé ekki til, allar hugmyndir um æðri verur séu blekking, þá er ein staðreynd sem erfitt er að hrekja.

Trúin raunverulega virkar.

Þegar fólk lendir í hryllilegum aðstæðum og öll sund lokast, þá grípur fólk til bænarinnar, jafnvel þó það sé ekkert sérstaklega trúhneigt. Eftir að hafa beðið til Guðs, sem ekki er til að þessu sinni, þá finnur fólk fyrir örlitlum frið í sinni sál.

Nú vil ég biðja þig sem lest þessar línur að gera smá tilraun fyrir mig. Lokaðu augunum, dragðu djúpt andann og segðu; 

Að öllu eðlilegu ættu flestir að finna fyrir vellíðan meðan þeir segja þessi orð með lokuð augun, jafnvel þótt þeir séu trúlausir.

Heilinn, ef menn vilja vera verulega jarðbundnir og trúlausir meðtekur orðið "að elska", það virkar vel á sálina, að þakka fyrir og skynja það að við búum þrátt fyrir allt í friðsælu landi virkar eitt augnablik sem aukin auðmýkt og jafnvel raunverulegt þakklæti, því við veljum okkur ekki heimaland við fæðingu.

Nú koma efasemdarmenn og segja að maður geti alveg eins ávarpað kaffibollann, það getur verið rétt. En það er líka gott að finna til samkenndar með öðrum, þá verður bænin kröftugri og lífið er jú að hluta til huglægt líka, þannig að við finnum strauma frá hvert öðru. Jesús Kristur sameinar okkur kristna menn og það gerir engum illt að trúa á hann.

Ímyndunaraflið er ríkt hjá börnum. oft er það þannig með fólk með fjörugt ímyndunarafl, að ef það er ekki beislað, þá getur kvíði og sorglegar ímyndanir leitað á hugann. Börn sem sjá fyrir sér fallegar myndir af Guði, gömlum kalli með skegg kannski, fallegum ungum manni með skegg sem heitir Jesú, þeim líður vel og það skiptir miklu máli.

Fyrir mig sem trúaðan mann er það óskaplega tómlegt að sjá aðeins það sem augun skynja, heyra aðeins það sem eyrun nema og finna eingöngu holdlega snertingu. Það er unaðslegt að lofa huganum að lyfta sér á flug, skynja nærveru Guðs, þó það sé blekking að þessu sinni, og vita það að ég á alltaf skjól í faðmi frelsarans.

Þessi svokallaða blekking, að mati vantrúarfólksins hefur verið mörgum af mestu listamönnum heimsins innblástur, fegurstu listaverk veraldar hafa verið samin Guði til dýrðar og þau eru fyrir trúaða og trúlausa til að njóta.

Á meðan trúin getur af sér fögur listaverk á sviðum myndlistar og tónlistar, kennir okkur manngæsku og kærleik, veitir okkur unað og frið, þá skiptir það engu máli hvort hún er blekking eður ei. Ef það er bara til þetta eina líf, þá hafa trúaðir náð að lifa því til fulls, að því leiti að þeir hafa fengið að njóta friðarins, kærleikans og þeirrar sannfæringar að hið grámyglulega hversdagslíf og allir erfiðleikarnir hafa ekki verið til einskis. Nú, ef við hverfum við dauðann og verðum að engu, þá hefur okkur allavega liðið vel.

Baráttumenn trúleysis gefa það í skyn, að trúin skekki rökhugsun. Í hópi kristinna eru til allar stéttir, raunvísindamenn, hugvísindamenn,læknar osfrv., og ekkert styður þá kenningu að þeir séu meiri sveimhugar en gengur og gerist. Trúaðir eru oftast ágætir starfskraftar alveg eins og trúlausir og trúaðir leggja jafnmikið til samfélagsins eins og hinir trúlausu.

Ekkert af röksemdum trúleysingja styður þá kenningu, að vara beri börnin við kristinni trú, kirkjunnar þjónar hóta börnum ekki Helvítisvist, það er engu neikvæðu haldið að börnum, aðeins því jákvæða og geta ber þess, að kristnir menn eru engan veginn sammála um Helvíti og það er minna í umræðunni á þessum tímum en oft áður.

Það eina sem gert er með því, að koma í veg fyrir að börnin fái að taka þátt í helgihaldi er, að þau eru svipt hjálpræði sem virkar. Það er oft betra að trúa því að Guð sé til og að hann hjálpi manni, fyrir börnin, heldur en að trúa því að þau séu ein og hafi bara mannlega foreldra til að treysta á, sem jafnvel eru í slæmu andlegu ástandi út af þungum áhyggjum vegna atvinnuskorts osfrv.

Það þarf eiginlega mikið öflugra og meira trúboð í skólum um þessar mundir, að mínu mati og mín skoðun hlýtur að hafa jafnmikið vægi og þeira sem engu trúa.