Fylgið við Sjálfstæðisflokksins er óásættanlegt

Því miður deili ég ekki gleði margra félaga minna og vina innan Sjálfstæðisflokksins, þótt fygistölur í könnunum skríði upp á við, því þær eru tilkomnar vegna óánægju fólks með ríkisstjórnina. Við eigum að hugsa stórt, því við eigum innistæðu fyrir því, allt undir 50% í skoðnanakönunum er alls ekki gott.

Umræðan um Sjálfstæðisflokkinn er á mjög neikvæðum nótum og er það okkur sjálfstæðismönnum að kenna, fyrst og fremst. Vissulega virðist það ansi notalegt, að geta kennt fjölmiðlum um, en slíkt hugarfar leiðir ekki til árangurs.

Við sjálfstæðismenn höfum verið vonlausir við að kynna okkar málstað og berjast gegn lygaspuna vinstri flokkanna, það er best að horfast í augu við þá sáru staðreynd og leitast við að gera betur.

Spunameistarar vinstri flokkanna hafa náð að ljúga því að saklausu fólki, að hin langa stjórnartíð Sjálfstæðisflokksins hafi verið með afbrigðum slæm, einkennst af miklum ójöfnuði og jafnvel mikilli fátækt hjá sumum hópum þjóðfélagsins. Einnig hafa þeir skrökvað því að þjóðinni, að allur hagvöxturinn hafi verið blekking og margir trúa, því það er enginn til andsvara.

Styrmir Gunnarsson er vandaður maður og hann fer ekki með fleipur. Hann ritaði kafla um Davíð Oddsson í bókina "Forsætisráðherrar Íslands" sem gefin var út í tilefni aldarafmælis heimastjórnar á Íslandi. Um ástandið árið 1991 ritar Styrmir á eftirfarandi hátt;  "Staða þjóðarbúsins var mjög erfið þegar Davíð Oddsson tók við embætti forsætisráðherra vorið 1991. Undir lok tíunda áratugarins gekk í garð tímabil mikilla efnahagserfiðleika sem reyndist, þegar upp var staðið, hafa verið ein af fjórum mestu efnahagskreppum 20. aldarinnar, ekki síst vegna þess hversu langvinn hún var."

En sjálfstæðismönnum tókst að snúa aðstæðum þjóðinni í hag. Ekki dugar að vitna eingöngu í Styrmi, því hann er jú sjálfstæðismaður. Betra er að skoða líka hvað vinstri menn hafa að segja og grípum niður í bók Illuga Jökulssonar sem heitir "Ísland í aldanna rás, 20.öldin" en þar segir m.a.:Davíð Oddsson hafði eftir svolítið brokkgenga byrjun í embætti forsætisráðherra öðlast æ meira traust þjóðarinnar. Jafnvel meðal andstæðinga Sjálfstæðisflokksins hneigðust margir til að treysta Davíð til að kollkeyra ekki samfélagið".

Um áramótin 1998-99 gaf hið virta blað "Economics" (sem tengist Sjálfstæðisflokknum ekki að neinu leiti) út fylgirit sem m.a. fjallaði ítarlega um efnahagsmál Norðurlandanna og þar var fjallað um Ísland með athyglisverðum hætti. Sagt var að íslendingar hefðu haldið skynsamlega á sínum málum undanfarin ár, með þeim árangri að hagvöxtur hafi verið 5% í landinu þrjú ár í röð, atvinnuleysi aðeins 2% og Ísland væri þá í fimmta sæti á heimslista OECD yfir kaupmátt ráðstöfunartekna.

Gullfiskaminnið hrjáir ansi marga, þeir muna ekki þá góðu tíma sem ríktu löngu fyrir einkavæðingu bankanna, en árin 2004-2008 einkenndust af heimsku sem flæddi yfir heiminn og sjálfstæðismenn fóru ekki varhluta af henni frekar en aðrir.

Miðað við sögu lýðveldistímans, þá bendir allt til þess að engum flokki hér á landi sé treystandi til að stjórna landinu svo vel sé. Við getum farið til upphafs lýðveldistímans, en þá ar stofnuð þriggja flokka stjórn Alþýðuflokks, Sjálfstæðisflokks og Sósíalistaflokksins og Sjálfstæðisflokkurinn fór með forsætisráðuneytið.

Kratarnir vildu fyrirmyndarvelferðarkerfi og sósíalistar vildu kaupa atvinnutæki. Sósíalistar og kratar voru ósammála um aðferðir, eins og svo oft áður, en Ólafi Thors tókst að miðla málum þannig að allir voru nokkuð sáttir, komið var á fót góðu velferðarkerfi og nýsköpunartogarar keyptir til að skapa atvinnu. Á þessum tíma voru vinstri flokkarnir á öndverðum meiði, eins og alltaf, en báðir flokkarnir treystu á sjálfstæðismenn til að miðla málum.

Að Sjálfstæðisflokkurinn sé með fylgi undir 50% í könnunum, á meðan alversta og vesælasta ríkisstjórn lýðveldistímans lafir, það er með öllu óásættanlegt.

Sjálfstæðismenn eiga að ryðjast fram og segja söguna eins og hún er, leiðrétta hverja einustu lygi sem vinstri flokkarnir koma með og aldrei að gefast upp.