Beint lýðræði er það sem koma skal

Núverandi stjórnskipan, með höfuð áheyrslu á þingræði gengur ekki lengur upp, vegna þess að ómögulegt er að manna alþingi með sextíu og þrem skynsömum einstaklingum og fábjánarnir hrópa alltaf hæst.

Ástæðan er fyrst og fremst sú, að margir sem gefa kost á sér til þingstarfa eru ýmist velviljaðir en heimskir frá náttúrunnar hendi eða hafa áhuga á að bera þingmanns og ráðherratitil, vegna þess að þeir hafa verið lengi viðloðandi einhvern stjórnmálaflokk, en vissulega eru fólk líka á þingi sem eru bæði greint og hefur hugsjónir.

Áhugi á raunverulegri pólitík er ekki nógu mikill hjá flokksmönum almennt, þetta gildir um alla flokka. Margir eru þar vegna áhuga á mannlegum samskiptum, spjalli við félaga um mál óskyld pólitík og svo þykir líka mörgum flott að þekkja þá, sem þeir telja merkilega sökum þeirrar stöðu sem þeir gegna.

Það þarf að vekja upp almennilegar hugsjónir hjá sem flestum, og þingmenn eiga að berjast fyrir málefnum, í stað þess að sannfæra þjóðina um vanhæfi pólitískra andstæðinga.

Beint lýðræði getur verið svar við þess vandamáli, ef íslendingar eru tilbúnir til að hugsa af einhverju viti. Það gengur ekki að röfla um spillingu, mútur osfrv., án þess að geta rökstutt það með fullnægjandi hætti. Það er fremur ólíklegt að nokkur fari á þing, til þess að hagnast á því, ekki eru launin það há, að mögulegt sé að verða ríkur af þingstörfunum.

Hægt er að horfa til Sviss, en þar er góð reynsla af beinu lýðræði.

Ein allra vitlausustu rökin gegn beinu lýðræði eru þau, að kjósendur hætti að nenna að kjósa. Við vitum það ekki fyrr en reynir á og dettur einhverju lýðræðisríki að leggja niður almennar kosningar ef þátttakan fer að minnka, á þá bara að hafa sömu stjórnina áratugum saman eins og tíðkast í einræðisríkjum?

Svo segja sumir, að kjörnir fulltrúar séu betur í stakk búnir til að kynna sér málin og taka ákvarðanir um þau, það eru náttúrulega helber ósannindi eins og sást í Icesave kosningunum báðum.

Við íslendingar höfum betri marga einstaklinga sem eru mikið hæfari heldur en ýmsir þingmenn og ráðherrar til að setja sig inn í mál og flytja þau, hægt er að nefna Frosta Sigurjónsson og Heiðrúnu Lind Marteinsdóttur í þessu samhengi og marga fleiri. Þetta fólk hefur hagsmuni almennings að leiðarljósi og stendur utan við eldlínu stjórnmála, þ.e.a.s. situr ekki á þingi og er þar af leiðandi ekki bundið af hinum ýmsu hrossakaupum sem þar tíðkast.

Nú kunna þeir sem lesið hafa pistla eftir mig, að spyrja sig að því, hvort ég sé nú orðinn blindfullur eða snarruglaður, eða hvort ég hafi hringsnúist í pólitískum skoðunum mínum og sé nú orðinn anarkisti.

Hægt er að svara því öllu neitandi. Áfengi nota ég ekki, ekki tel ég mig vera ruglaðri heldur en ég hef hingað til verið og það er smekksatriðið hversu mikið það er og ennþá er ég hinn harði sjálfstæðismaður sem ég hef alltaf verið, ég er að verða meiri sjálfstæðismaður ef eitthvað er, þess vegna vil ég beint lýðræði, anarkisti er ég að sjálfsögðu ekki orðinn.

Sjálfstæðisstefnan boðar rétt einstaklingsins til að ráða sínum málum sjálfur, þess vegna er beint lýðræði mjög í anda sjálfstæðisstefnunnar. Þjóð sem tekst að þroska sig og þróa með sér lýðræðisvitund, er hæfari til að leysa ágreining heldur en þingmenn almennt eru. Einnig eykur það samstöðu og fólki finnst það eiga eitthvað í landinu sínu og hafa með mál þess að gera, í stað þess að þurfa að sætta sig við rangar ákvarðanir misviturra stjórnmálamanna.

Við þurfum að sinna sameiginlega framtíðarsýn, sem þjóðin er sátt við. Augljóst er að einhugur getur aldrei ríkt um öll mál, fólk þarf alltaf að gefa afslátt af sinni stefnu.

En með málamiðlunum og viðleitni til sáttar, skapast meiri friður og það er albesti farvegur, til framfara sem hugsast getur.