17. sep. 2017 - 13:09Bryndís Schram

Sannleiksvitni aldarinnar

Bryndís Schram fjallar um

 1984

 eftir George Orwell í þýðingu Eiríks Arnar Norðdahl

í Borgarleikhúsinu

Leikgerð: Robert Icke og Duncan Macmillan

Leikstjóri:Bergur Þór Ingólfsson

Leikmynd: Sigríður Sunna Reynisdóttir og Elísabet Alma Svendsen

Lýsing: Björn Bergsteinn Guðmundsson

Leikgervi: Margrét Benediktsdóttir

Tónlist og hljóð: Garðar Borgþórsson

Myndband: Ingi Beck

 

Það verður ekki annað sagt, en að reykvískur leikhúsvetur fari af stað með látum að þessu  sinni og setji markið hátt. Það eru gerðar kröfur til áhorfenda sem aldrei fyrr, og engum er hlíft – vaknaðu maður!

Það er varla liðinn mánuður af leikárinu, en samt er þegar búið að taka á sumum stærstu vandamálum samtímans - umhverfismálum og framtíð jarðar  (Tjarnarbíó),  kynþáttahatri og trúarbragðaofstæki (Þjóðleikhúsinu)   og nú síðast ógnarstjórninni, þar sem sjálfstæð hugsun er dauðasök og fáfræði  okkar mesti styrkur (Borgarleikhúsinu).

 Og það verður eflaust þjarmað að okkur enn frekar í „Gleðileiknum um Hrunið og partýin og þynnkuna“, sem verður frumsýnt eftir nokkrar vikur í sama leikhúsi. Þar erum við að auki komin á heimavöll, og þekkjum á eigin skinni, hvernig svik og prettir rústuðu lífi ungra og aldinna  og skildu eftir sig sviðna jörð.

En meira um það seinna.

George Orwell.

Orwell hefur verið nefndur „sannleiksvitni aldarinnar“. Sem blaðamaður lét hann sér ekki nægja að lýsa kjörum hinna snauðu og atvinnulausu í Bretlandi kreppuáranna. Hann gerðist einn af þeim – setti sjálfan sig í þeirra eigin spor. Hann var rammur andstæðingur fasismans, sem var að leggja undir sig Evrópu á millistríðsárunum: fasistar á Ítalíu, falangistar á Spáni og nasistar í þýska heiminum. Aftur lét hann sér ekki nægja bara að mótmæla. Hann gerðist sjálfboðaliði í Spænsku borgarastyrjöldinni, gekk í lið með lýðveldissinnum og skrifaði um þá reynslu sína fræga bók, „Homage to Catalonia“.

Og Orwell lét ekki blekkjast – eins og svo margir menntamenn á hans tíð – af áróðursmaskínu Stalíns: Hann afhjúpaði ógnarstjórnina og tók málstað fórnarlambanna, hver sem í hlut áttu. Hann gerðist aldrei handbendi harðstjóranna, eins og henti svo marga á hans tíð.

Þegar hann fletti ofan af glæpaverkum fasistanna, neitaði hægri pressan að birta verk hans. Þegar hann sagði sannleikann um sýndarréttarhöldin í Moskvu og um gúlag Stalíns, lýstu kommúnistar hann svikara, og m.a.s. BBC skrúfaði fyrir hann.

Orwell gekk aldrei á mála hjá neinum. Hann bar sannleikanum vitni, hver sem í hlut átti. Þess vegna hafa hin sígildu verk hans „Animal Farm“ og „1984“ haldið áfram að vaxa í vitund seinni kynslóða. Orwell var ekki bara að lýsa samtíma sínum. Hann sá fyrir hið óorðna og varaði okkur við. Stóri bróðir var ekki bara þar – hann er hér og nú – mitt á meðal okkar. Vegsummerkin blasa við í samtímanum.

Það getur vafist fyrir áhorfendum að skilja þetta magnaða leikhúsverk, hafi þeir ekki lesið meistaraverkið sjálft. En nú vill svo vel til, að „1984“ kom nýlega út á íslensku í frábærri þýðingu Þórdísar Bachmann. Lesið hana fyrir sýningu, þeim tíma er vel varið. Næstbest er að lesa hana eftir á – til að dýpka skilning sinn á eigin samtíð.

Ég hafði einhvern veginn ímyndað mér, að leikstjórinn, Bergur Þór Ingólfsson,  mundi leggja sig fram um að tengja verk Orwells við það sem við upplifum í núinu – sýna fram á, að margt af því sem Orwell óttaðist, er í rauninni komið á daginn. Við vitum núna, að það er njósnað um okkur. Við upplifum það með eigin augum á netinu. Um leið og við sýnum áhuga á einhverjum hlut –  fatnað, húsgagni eða bara fjarlægu landi –  er óðar komið svar frá þeim, sem selja fatnað, húsgögn eða ferðalög. Maður  á ekkert einkalíf lengur, getur ekkert falið. Og við horfum upp á það, hvernig fólk er látið gjalda skoðana sinna. Sett í bann – Berufsverbot. Bara fyrir það eitt að vera á móti valdhöfum – og tjá sig um það. Jafnvel hér í okkar eigin litla landi.

Styttur af Edward Snowden, Julian Assange og Chelsea Manning í Berlín.

Og hvað með Assange, Manning eða Snowden? Einhverja áhrifamestu hakkara okkar tíma, gæja sem hafa afhjúpað óhugnanleg leyndarmál stórveldanna og komið upp um  njósnir og heimatilbúin stríð þvert á lönd og skoðanir? Af nægu er að taka.

Stóri bróðir fylgist með þér – stríð er friður – frelsi er þrældómur – fáfræði er styrkur. Mottó alræðisríkisins (totalitarianism)! Þetta hljómar allt kunnuglega, jafnvel fyrir okkur Íslendingum.  Dag hvern er verið að hagræða staðreyndum, breyta sögunni,  deyfa samkenndina – hver er sjálfum sér næstur, segja þeir. Fáfræði er styrkur! Hugsið ykkur. Lygi er sannleikur. Helsi er frelsi. Meira að segja tungumálið er misnotað í þágu valdstjórnarinnar. Kannist þið ekki við þetta í okkar eigin samtíð?

1984 Orwells hittir beint í mark, jafnvel þótt það sé sjötíu árum seinna. En skilaboð hans hefðu – að mínu mati – vakið meiri umræðu og meiri áhuga, ef þau hefðu fengið skýrari og miskunnarlausari tengingu við upplifun okkar í núinu. Því er við að bæta, að þýðing Eiríks Arnar Norðdahl á leikverkinu er ísmeygilega sérviskuleg, eins og honum  er einum lagið.

Það sem mér er efst í huga að lokinni frumsýningu er í fyrsta lagi kaldhömruð sviðsmyndin, litlausir steinveggir allt um kring, mjóar hurðir, sem opnast og lokast, hljóðalaust, brattir stigar, sem enda hvergi, og ýmist leiftrandi eða daufleg birta, sem hefur þann pólitíska tilgang að gefa eitthvað í skyn, magna upp ótta við lífið og hið ókomna. Skerandi rödd konunnar á skerminum, sem hefur augun alls staðar og fylgist með hverjum og einum, veldur manni andvöku og kvíða. Engin fegurð, engin mýkt. Jú, að vísu – rúmið góða, ástarhreiðrið.  Enda var það antique, eins konar minjagripur –  til minningar um eitthvað sem einu sinni var – en enginn man lengur  - eða má ekki muna.

Þökk sé öllum þeim listamönnum, sem að komu og eru þegar upptaldir.

Hitt sem stendur upp úr, er leikurinn sjálfur og þar er þáttur leikstjórans hvað mikilvægastur.  Frábær hópvinna, hvergi veikur hlekkur, allir sannir í túlkun sinni, samkvæmir sjálfum sér og tæknilega ásættanlegir. Það reynir auðvitað mest á þau þrjú, sem eru í aðalhlutverkunum, Þorvald Davíð Kristjánsson, Þuríði Blæ Jóhannsdóttur og Val Frey Einarsson. Þau klikka heldur hvergi, og hápunkti nær leikur þeirra í lokasenunni, þegar Winston (Þorvaldur Davíð) situr í pyntingastólnum og tapar fyrir sjálfum sér, vísar pyntingameistaranum á Júlíu (Þuríði Blæ) í örvæntingu sinni og hræðslu við rotturnar, sem bíða átekta í búri sínu. Ósigurinn er alger, niðurlægingin fullkomnuð. Enda fær hann skot í hnakkann til staðfestingar á því, að hann hefur  að lokum gengið flokknum á vald – alræðisklíkunni. Þetta er ógleymanlegt atriði og nístir inn í merg og bein. Engum var hlíft, hvorki leikendum né áhorfendum.

En nú er bara spurningin, hvort sýningin heldur, hvort hún nái að vekja umræður og áhuga, fái aðsókn – eða hvort fólk segi bara: „Já, já, svona var þetta í gamla daga eða svona var þetta í Sovétríkjunum“ og nenni ekki að taka þátt í umræðunni – sem er þó svo brýn. Við erum ekki hér að tala um sagnfræði , heldur samtímann. Hvernig væri að bjóða áhorfendum upp á  umræður að lokinnni sýningu?

Bryndís Schram (ég tek það fram, að maðurinn minn er einlægur aðdáandi Orwells – og hefur alla tíð verið.)




02.okt. 2017 - 10:24 Bryndís Schram

Ástarjátning

Gjörningurinn hófst um leið og dyrnar lukust upp og gestir gengu hljóðlega inn í dimman salinn.Við áttum í vændum ferð til tíu landa– sem stóð þó svo örstutt, rétt eins og ein kennslustund í lífsleikni – innan við klukkutíma.
24.sep. 2017 - 11:37 Bryndís Schram

Þeir sem þora

Ég er soldið farin að ryðga í Ibsen – þessum skelmi borgaralegs samfélags í Noregi – og síðar um allan hinn „upplýsta heim“. Var hann ekki hinn mikli afhjúpari, rannsóknarblaðamaður  –  eins og það heitir nú til dags –  sem notaði leiksviðið sem miðil?

13.sep. 2017 - 10:45 Bryndís Schram

Sýrlandsstríðið við stofuborðið

Ef þú vilt fá brennheitustu íkveikjuefni samfélagsins beint í æð, farðu þá í Kúluna, (í kjallaranum við Sölvhólsgötu). Það er þarna allt saman og vel útilátið. Árekstrar menningarheima (Huntington: Clash of Civilisations). Flóttamannavandamálið. Innflytjendavandamálið. Gyðingavandamálið. Múhameðstrúarvandamálið. Kynþáttavandamálið. Aðlögunarvandamáið. Allt saman serverað við kvöldverðarborðið á venjulegu millistéttarheimili í New York. Eiginlega er þetta uppvakningur af Ibsen gamla. Þjóðfélagið inni á gafli við stofuborðið.
03.sep. 2017 - 14:23 Bryndís Schram

Eins og enginn sé morgundagurinn

Enn segjum við bara takk, þegar strákurinn á kassanum í Bónus spyr: Má bjóða þér poka?  Einn eða tvo? Hring eftir hring. Við  komum  aftur í búðina, dag eftir dag –  og alltaf þiggjum við plastpoka.  Alveg hugsunarlaust.

23.mar. 2017 - 19:56 Bryndís Schram

Hann kom fyrir tæplega sextán árum

Í gærkvöld fórum við að sjá heimildarmynd Jóns Karls Helgasonar í Bíó Paradís um tælenska fjölskyldu á Íslandi. Troðfullt hús, fjölmenningarsamfélagið á staðnum - frábær mynd.
04.maí 2016 - 13:17 Bryndís Schram

Sagan endurtekur sig

Fyrir næstum tuttugu árum tók ég viðtal fyrir útvarpið (Rás 1), við kunnan athafnamann í Reykjavík, sem hafði alist upp í "Pólunum" svokölluðum. Pólarnir voru stórt og fremur hrörlegt hús í eigu Reykjavíkurborgar, sem stóð ofanvert við flugvöllinn í Vatnsmýrinni langt fram eftir síðustu öld. Það hýsti fátækt fólk – aðallega barnmargar fjölskyldur, sem voru eigna- og atvinnulausar. Á þessum árum, snemma á fjórða áratugnum, ríkti kreppa á Íslandi sem og annars staðar í heiminum, og áttu margir um sárt að binda.
16.mar. 2016 - 11:21 Bryndís Schram

Í vitnastúku sögunnar

Ég klæðist svörtum, skósíðum kjól þennan dag. Mér finnst það einhvern veginn við hæfi. Athöfnin fer fram í Kirkju hins heilaga Jóhannesar skírara, sem byggð var 200 árum áður en seinasti kaþólski biskupinn var hálshöggvinn á Íslandi. En hér í  Litáen eru þeir enn kaþólskir.
02.nóv. 2015 - 18:38 Bryndís Schram

Ekkert er eins og var

Stundum, þegar ég vakna við sólarupprás,  finnst mér eins og tíminn standi í stað í þessu værðarlega þorpi uppi á kletti við hafið. Þögnin er svo þung, að ég nem andardrátt hafsins  hingað upp í gluggann til mín, reglubundinn og sefandi.  Aðeins þunglyndislegt eintal uglunnar rýfur þögnina –   og hundgá öðru hverju. Einhvers staðar nærri fer bíll í gang.  Af hverju ætti ég að fara á fætur?
08.ágú. 2015 - 23:27 Bryndís Schram

Minning: Guðmunda Elíasdóttir

Þegar ég lít til baka finnst mér, að ég hafi verið hálfgert barn. Fylgdarsveinn minn – skáldið – var að vísu af barnsaldri, en engu að síður unglingslegur og óreyndur. Hann tók starf sitt mjög alvarlega, gætti mín af stakri samviskusemi og hvorki gantaðist við mig né áreitti. Engu að síður villtumst við af leið – og í heilan dag vorum við strandaglópar í New York. Þar hafði skáldið setið á skólabekk nokkrum árum fyrr.
08.júl. 2015 - 08:00 Bryndís Schram

Á hraðbrautum lífsins

Við vorum á hraðbrautinni á ca. 130 og stefndum á Antwerpen – eða öllu heldur á Gent, sem er á milli Brügge og Antwerpen. Þrjár akreinar. Ég var á miðjunni, þandi litla krýlið – Peugot 206, árgerð 1999 –  fram úr trukkum, húsbílum og barnafjölskyldum með attaníhoss. Vinstra megin við mig geystust þýsku bensarnir á 180 til 200. Þeir sáust varla, en hvinurinn af oflætinu hljómaði eins og loftárás. Það var allt á fullu!
14.jún. 2015 - 08:00 Bryndís Schram

Stríð eða friður – í viðtengingarhætti

Það var rétt eins og tveir gamlir vinir og bræður í anda væru að hittast eftir langan aðskilnað –  þeir féllust í faðma, kysstu hvor annan á báða vanga og horfðust brosandi í augu: „Þú hefur yngst um tíu ár, svei mér þá,“  sagði Jorge Mario Bergoglio á ítölsku. „Þú ert að grínast“ svaraði Mahmud Abbas, hlæjandi, á arabísku. Þetta var túlkað jafnóðum af ritara páfa, sem er annálaður fjöltyngdur fræðimaður. –  Það var reyndar ekki svo langt síðan þessir tveir menn  höfðu hist í skuggsælum garði á bak við Vatikanið. Páfinn hafði lýst yfir stuðningi við sjálfstætt ríki Palestínu (alveg eins og Össur okkar), og þar í garðinum voru friðarins menn mættir til að funda.
26.maí 2015 - 07:00 Bryndís Schram

Að myrða yndi sitt

Ég átti mér einskis ills von þennan fagra föstudagsmorgun. Sólhvítur himinninn rann saman við hafið bláa, sem  bærðist varla í logninu. Við vorum að aka eftir N340, sem er gamla þjóðbrautin með sjónum á milli Malaga og Almeríu.  Vegurinn ýmist hangir utan í snarbröttum klettaveggjum eða beygir inn í djúp gljúfur, þar sem jafnvel sólin sjálf nær ekki að skína í morgunsárið. Ég sat undir stýri. Við ætluðum á markaðinn í Almunecar.
16.maí 2015 - 13:00 Bryndís Schram

Guð hjálpar þeim, sem hjálpa sér sjálfir

Þið munið kannski ekki eftir Jamshaid, en hann er landlausi og vinalausi strákurinn frá Pakistan, sem ég sagði ykkur frá löngu fyrir jól. Sá sem við skutum skjólshúsi yfir, á meðan við brugðum okkur af bæ – þ.e.a.s. heim til Íslands – yfir vetrarmánuðina.  Hann hírðist hér aleinn í húsinu mánuðum saman, bíðandi eftir því, að hin spænska „útlendingastofa“ sæi aumur á honum og gæfi honum leyfi til landvistar.
08.maí 2015 - 10:24 Bryndís Schram

Hinn slavneski lífsháski

Mig hafði aldrei órað fyrir því, að ég mundi einn góðan veðurdag standa á Maidan, þessu sögulega torgi í Kyiv, höfuðborg Úkraínu, þar sem óþreyjufullir borgarar komu saman fyrir rétt rúmu ári í uppreisn gegn spillingu stjórnvalda –   heimtaði réttlæti og sanngirni, betra líf, bjartari framtíð – á torginu, þar sem byltingin breyttist í blóðbað og hinir hugdjörfu féllu fyrir byssukúlum leigumorðingja, forsetinn flúði land, boxarinn, Klitschko, varð borgarstjóri, og súkkulaðikóngurinn, Poroschenko forseti.
20.apr. 2015 - 08:00 Bryndís Schram

Árin okkar í Ameríku

Í áranna rás höfum við Jón Baldvin vanist því að lesa um okkur – annað hvort eða bæði – allra handa óhróður, oftast nær nafnlaust. Mest af þessu flokkast undir pólitískt skítkast og fylgir starfslýsingu stjórnmálamannsins. Menn læra smám saman að taka því eins og hverju öðru hundsbiti. Stundum er þetta runnið undan rifjum fólks, sem á af einhverjum ástæðum bágt og finnur hjá sér þörf að kenna öðrum um eigin ófarir.
08.mar. 2015 - 09:36 Bryndís Schram

De profundis – úr undirdjúpunum

Móðir jörð skartar sínu fegursta hér um þessar mundir. Kletturinn okkar er umvafinn gróðri í öllum regnbogans litum, gulum, rauðum, grænum og bláum – en aðallega þó fjólubláum. Blómin brjóta sér leið upp úr djúpum sprungum í átt til sólar. Þau klifra upp hvítkalkaða húsveggi og gefa lífinu lit og angan. Jafnvel kaktusar hafa tekið gleði sína og blómstra eins og öll hin. Sólin er komin vestur fyrir klettinn, eldrauð og bústin, og ætlar að fara að leggja sig. Og þegar hún er horfin í hafið, og myrkrið skollið á, hefst flamencohátíð í þorpinu okkar. Við erum á leiðinni.
26.feb. 2015 - 08:00 Bryndís Schram

Rétt eins og á Vinstri bakkanum

Árið 2009 fagnaði Vilnius þúsund ára afmæli sínu og er, að sögn, ein af elstu heillegu borgum Mið-Evrópu. Hér má ekki hrófla við neinu, því að UNESCO hefur tekið gamla bæinn undir sín vökulu augu og forbýður, að heildarsvipnum sé raskað. Borgin er ýmist nefnd Aþena norðursins, eða Baroque borgin norðan Alpafjalla. Hér mætast austrið og vestrið. Þannig hefur það verið alveg frá því að Litháar voru stórveldi og lögðu undir sig  löndin í austri, allt suður til Svarta hafsins, þar til landið lenti undir hrammi tveggja stórvelda sitt til hvorrar handar, Rússa og Pólverja. Öllu slær saman í eina órofa harmóníu lita og lögunar.  Borgin hefur róandi áhrif með sínum lágreistu húsum og mildu litum. Mér er sagt, að það séu fimmtíu og þrjár kirkjur í Vilníus. Það er sama, hvar maður tyllir niður fæti á gönguferð um borgina, alls staðar blasa við hinar fegurstu byggingar, ýmist orthodox, kaþólskar, lútherstrúar eða sínagógur – hver með sínu lagi. Þetta bendir til þess, að Litháar hafi verið menntaðir og frjálslyndir.
24.feb. 2015 - 09:00 Bryndís Schram

Á gamlaársdag 1958

Ég man það alveg, hvenær það var, sem augu mín opnuðust  fyrir grimmilegum örlögum smáþjóða handan Eystrasaltsins, í nábýli Norðurlanda.  Það var í París á gamlaársdag  1958.  Ég hafði leigt mér ódýrt herbergi um haustið- einhverjir göntuðust með það, að það hefði verið á hóruhúsi – og drengurinn hafði komið í heimsókn um jólin –  Jón Baldvin, tæplega tvítugur.  Amma hans, Guðríður, hafði dáið þennan dag,  og drengurinn grét í fanginu á mér (ég hef bara séð hann gráta tvisvar um ævina). 
20.feb. 2015 - 13:00 Bryndís Schram

Vor í Vilnius

Það voru enn subbulegir snjóskaflar  á torginu hér fyrir framan, þegar við renndum upp að húsinu seint að kveldi þann 7. apríl s.l.  Það andaði köldu. Enn ekki komið vor. Sem betur fer var ég með skinnhúfuna  frá Spaksmannsspjörum  á höfðinu, þó svo að ég hefði skilið vetrarfeldinn eftir heima. Ef manni er hlýtt á höfðinu, er manni hlýtt um allan kroppinn, ekki satt?  Svo var ég með nóg af sjölum og treflum til að vefja um mig, ef vorið léti á sér standa.
08.feb. 2015 - 08:00 Bryndís Schram

Frá Ölfusinu til Andalúsíu

Hvað það er annars skrítið að búa í svona litlu þorpi – það er að segja, að vera í svona mikilli nálægð við íbúana. Næstum eins og að búa í blokk. Að vísu hef ég aldrei búið í blokk, en ég bjó á Ísafirði í nokkur ár. Það er líka þorp, en samt enginn þorpsblær eins og hér. Byggðin breiðir úr sér þvert yfir Eyrina og það er langt á milli húsa. Á vetrardögum grúfir dimm þoka yfir bænum, og maður er aleinn í heiminum.
01.feb. 2015 - 14:49 Bryndís Schram

Málfræðikverið sem breytti mannkynssögunni

1989 – 9. nóvember – fall Berlínarmúrsins. Það er fjórðungur úr öld síðan. Samt finnst mér einhvern veginn, eins og þetta hafi allt gerst í gær. Ég man, að ég kom þarna með manninum mínum nokkrum vikum síðar. Það var eins og fólk væri ekki enn farið að trúa sínum eigin augum – jú, jú það sá brotin úr múrnum, allt á tjá og tundri, greið leið – en samt. Rykmökkurinn hékk í loftinu, tötralegt fólkið stóð í hópum, talaði saman í hálfum hljóðum og starði á vegsummerkin. Kannski var þetta allt draumur, sem átti eftir að snúast upp í martröð. Við hittum að máli jafnaðarmenn úr gömlu Vestur-Berlín, og þeir spáðu í framtíðina út frá orðum Willys Brandt: „Nú grær það saman, sem sprottið er af sömu rót“.

Bryndís Schram
Bryndís er Reykvíkingur í húð og hár. Hún stundaði dansnám hjá Rigmor Hanson frá unga aldri og við Listdansskóla Þjóðleikhússins frá stofnun 1950. Bryndís var kjörin fegurðardrottning Íslands árið 1957. Hún var fastráðinn dansari við Þjóðleikhúsið til 1970, lék við Þjóðleikhúsið 1964-70, lék, kenndi leiklist og leikstýrði á Ísafirði 1970-78, kenndi frönsku, latínu og ensku við MÍ 1971-78. Hún var settur skólameistari 1976-77, fyrst íslenskra kvenna. Sat í Menningarráði Ísafjarðar 1974-78.

Bryndís kenndi frönsku við Póst- og símaskólann í Reykjavík 1978-79, vann við þýðingar og dagskrárgerð hjá ríkissjónvarpinu 1978-83, stundaði um tíma gerð heimildamynda og var ritstjóri kvennablaðsins Lífs 1983-85. Vann við dagskrárgerð hjá Stöð 2 frá upphafi, árið 1986, og um árabil. Á sumrum frá 1981-86 var hún fararstjóri á Ítalíu á vegum Ferðaskrifstofunnar Útsýnar. Hún var framkvæmdastjóri Kvikmyndasjóðs 1992-96. Vann við gerð viðtalsþátta hjá Ríkisútvarpinu 1996-97.

Í lok árs 1997 fluttist Bryndís Til Bandaríkjanna og bjó í Washington D.C. í fimm ár ásamt manni sínum. Í lok árs 2002 fluttust þau til Helsinki til þriggja ára. Nú heldur hún heimili á tveimur stöðum, á Íslandi og í Andalúsíu, og fæst aðallega við skriftir. 

Vilhjálmur Birgisson
Vilhjálmur Birgisson - 10.10.2017
Þessu er ég ekki búinn að gleyma!
Brynjar Nielsson
Brynjar Nielsson - 09.10.2017
Blekkingin er algjör
Gunnlaugur Jónsson
Gunnlaugur Jónsson - 16.10.2017
Við hvaða tölu innflytjenda verður þú rasisti?
Brynjar Nielsson
Brynjar Nielsson - 11.10.2017
Bagalegt að Samfylkingin sé enn í henglum
Hannes Hólmsteinn Gissurarson
Hannes Hólmsteinn Gissurarson - 14.10.2017
Þriðja stærsta gjaldþrotið?
Brynjar Nielsson
Brynjar Nielsson - 18.10.2017
Einfaldur sannleikur setur allt á annan endann
Vilhjálmur Birgisson
Vilhjálmur Birgisson - 13.10.2017
Samfélagsbanki fyrir íslenskan almenning
Börkur Gunnarsson
Börkur Gunnarsson - 17.10.2017
Missti af þessum látum á Stundinni
Kristinn H. Gunnarsson
Kristinn H. Gunnarsson - 21.10.2017
Aðskilnaður stjórnmála og viðskipta
Hannes Hólmsteinn Gissurarson
Hannes Hólmsteinn Gissurarson - 21.10.2017
Ísland og Púertó Ríkó
Hannes Hólmsteinn Gissurarson
Hannes Hólmsteinn Gissurarson - 21.10.2017
Response to frequent questions by foreign journalists
Indíana Ása Hreinsdóttir
Indíana Ása Hreinsdóttir - 22.10.2017
#églíka
Akureyri vikublað
Akureyri vikublað - 23.10.2017
Ást í verki
Fleiri pressupennar