Á Íslandi var ekkert skjól að fá

Umræðan um ofbeldi karla gegn konum á Íslandi hefur verið áberandi síðastliðna daga, vikur og mánuði. Réttilega, það er í raun ekkert aumkunarverðara nema ofbeldi gegn börnum.

Í fyrradag kom lögregla á heimili einstæðrar fjögurra barna móður og tók af henni þrjár ungar stúlkur. Glæpurinn sem hún framdi var að flýja heimili og land ofbeldismanns. Eftir að hafa lifað við andlegt og líkamlegt ofbeldi sá hún sér enga aðra umkomuleið en að flýja heim til Íslands í von um skjól og aðstoð í þessari hatrömmu baráttu.

Sjá allt um málið hér.

Til Íslands sem er aðili að Barnasáttmála SÞ, til Íslands sem hefur ríkisstjórn sem kennir sig við norræna velferðastjórn, til Íslands þar sem barnaverndarsamtök eiga að aðstoða börn sem lifa við óviðunandi aðstæður heima hjá. Til Íslands sem á að vera best í heimi.

En á Íslandi var ekkert skjól að fá, enga hjálp né stuðning. Aðeins fjölda lögreglumanna sem rifu börnin af einstæðri móður undir handbendi íslenskt lögfræðings og ráðamenn sem virðast vera ráða/viljalausir.

Í dag kom danski ofbeldismaðurinn til Íslands í fylgd með íslenskum lögreglumönnum, tveimur dögum eftir að börnin voru tekin af Hjördísi. Hvers vegna honum fannst eðlilegt að láta börnin sín gista tvær nætur á einhverju heimili þar sem þær grétu nánast allan tíma. Er mér óskiljanlegt en lýsir kannski vel hans innri manni. En hann mun að öllu óbreyttu fara með börnin úr landi í dag.

Fyrir mér þá hefur Ísland og ráðamenn þess brugðist Hjördísi og börnunum hennar.