Dúllan vs. Tussan

Ég lenti í því um daginn að ég hitti gæja í partýi og við fórum að spjalla. Ég var í frekar góðu stuði og hress og var að grína í honum o.s.frv. Mér kom á óvart að gæinn hélt að ég væri á eyrunum, þar sem ég drekk aðeins Magic á djamminu og hef aldrei smakkað vín.

Ég fór að velta fyrir mér hvort að það væri vegna þess að ég leyfði mér að vera í góðum fíling og taka hvorki dúlluna né tussuna. Það virtist vera eina lógíska niðurstaðan í huga þessa manns að ég hlyti að vera full fyrst að ég væri ófeimin við að spjalla við hann um daginn og veginn án þess að vera afsakandi með sjálfa mig eða láta eins og mér þætti hann ömurlegur og væri alveg sama.

Þegar við vinkonurnar hittumst í kaffi er gjarnan rætt um strákamálin. Ef staðan er þannig að ég er skotin í einhverjum gæja og spyr þær um ráð, virðast þau alltaf vera hin sömu: Taktu dúlluna eða taktu tussuna.

Dúllan er gella sem er ekki of klár, hlær að bröndurunum hans en segir enga sjálf, hefur aldrei samband að fyrra bragði (djörf dúlla hefur samband í fimmta hvert sinn – basic regla), dúllan er full, en alls ekki of full (helst á dúllan raunar að vera frekar full, en má þó ekki láta það sjást), hafi gæinn samband er dúllan ekki upptekin (m.ö.o. hún losar sig úr þeim skuldbindingum sem hún hefur – sama hverjar þær eru), dúllan hefur engar sérstakar stjórnmálaskoðanir, sérstaklega þá ekki á málefnum kynjanna (gott að muna að á orðinu femínisma kann dúllan engin skil, þekki hún það orð, fyrirlítur hún það), dúllan er alltaf vel til höfð, er smart, dúllan lætur alltaf ganga á eftir sér og það er sérstaklega mikilvægt til að uppfylla hlutverk dúllunnar að láta hæfilegan tíma líða áður en svarað er sms-um, meilum eða símtölum (dúllan svarar raunar langoftast í símann, en passar sig á því að hann hringi fyrst svolitla stund).

Látum það liggja á milli hluta hvað strákar vilja í raun eða hvað þeir fíla við stelpur, en þetta eru a.m.k. þau ráð sem við vinkonurnar gefum hver annari í ástarmálunum. Alltaf.

Og þó kannski ekki undantekningalaust. Það er til önnur góð leið til að ganga í augun á strákum, samkvæmt vinkonum mínum. Tussan.

Tussunni er alveg sama um gæjann og hvað honum finnst. Tussan á það sameiginlegt með dúllunni að hafa ekki samband að fyrra bragði, en gengur þó skrefinu lengra og er þannig extra hard to get. Tussan vinnur með aðferðafræði stráka. Tussan er flörtí en dissar gæjann um leið. Það er erfiðara að lýsa tussunni en dúllunni. Tussan er alltaf með vængmann og passar sig á því að líta alltaf út fyrir það að skemmta sér konunglega, óháð því hvernig henni líður eða hvort gæinn sé að horfa á hana eða ekki. Tussan fer í sleik við annan gæja til að gera gæjann sem hún er skotin í afbrýðisaman. Tussan þarf ekki einu sinni lengur að tryggja að gæinn sé á staðnum með tilstilli internetsins, það er nægilegt fyrir tussuna að það séu líkur á því að gæinn frétti af þessu.

Hvað er í gangi? Hvað erum við að pæla? Af hverju er það innprentað í heilan vinkonuhóp að það sé affarasælast að leika einhvern leik þegar maður er í samskiptum við hitt kynið? Af hverju er það eitur í beinum okkar að vera við sjálfar? Af hverju þarf maður að leika það að maður viti ekki neitt um neitt eða ella þykjast hata gæjann? Af hverju er ólöglegt að hafa sjálfstraust og finnast gaman að spjalla og skemmta sér? Á þetta ekki að vera skemmtilegt? Er þetta gaman? Nei ég bara spyr?