10. sep. 2011 - 11:30Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir
Það var mikið að menntamálaráðherra setti loks málefni Kvikmyndaskólans í forgang. Þetta mál er réttilega að verða að einhverju allsherjarklúðri eins og kom fram í þinginu í vikunni.
Þegar skýr umsögn Ríkisendurskoðunar á rekstri skólans lá fyrir var í besta falli sérstakt að ráðherrann hafi ekki strax verið tilbúinn til að leysa málið. En vel að merkja það var skipaður hópur til að leysa málið!
Á sínum tíma ákváðu ríkisstjórnir Sjálfstæðisflokks og Framsóknarflokks að efla kvikmyndagerð. Hefði maður haldið að það væri nokkuð í samræmi við kröfuna um „eitthvað annað“ en orkufrekan iðnað sem er hávær hjá VG.
Þegar VG eru sestir í ríkisstjórn, virðist verkefni þeirra vera að koma í veg fyrir að „eitthvað annað“ geti orðið að veruleika. Hér er ég ekki að ræða hugmyndir Kínverja um uppbyggingu í ferðaþjónustu. Ég á við eina af þessum skapandi atvinnugreinum sem kvikmyndgerðin fellur undir.
Eins og flestir vita er takmarkaður aðgangur að fjármagni úr ríkissjóði. Ráðherrar hverju sinni þurfa að forgangsraða sínum verkefnum og gott er ef samhljómur er í verkum hinna ýmsu ráðherra.
Gerður var samningur við kvikmyndagerðarmenn í kringum síðustu aldamót. Hann var síðan endurnýjaður árið 2006 og myndarlega bætt í Kvikmyndasjóð eftir mörg samtöl og fundi sem gengu út á að fá skilning sem flestra, ráðherra sem annarra, á mikilvægi kvikmyndagerðarinnar. Kvikmyndastöðin Ísland var á góðri leið. Við vorum ekki lengur í fyrsta gír.
Margt þurfti að koma til svo þetta yrði að veruleika. Efla þurfti Kvikmyndamiðstöð Íslands, áhersla var sett á framleiðslu kvikmynda og eflingu sjónvarpssjóðs, sem skilaði aukinni fjölbreytni og meiri grósku í framleiðslu íslensks efnis fyrir sjónvarpsáhorfendur. Á þessu tímabili var einnig komið upp sjóði til að endurgreiða hlutfall framleiðslukostnaðar með það að markmiði að laða að erlenda kvikmyndagerðarmenn. Öll þessi skref voru mikilvæg svo það yrði raunhæft að efla kvikmyndagerð á Íslandi.
Til að styrkja þessa mynd frekar var einnig ákveðið að styðja við Kvikmyndaskólann. Þegar samningur við hann var endurnýjaður á sínum tíma og framlagið til hans hækkað nokkuð var einnig ljóst að viðurkenning á skólanum og námsbrautum þýddi ekki sjálfkrafa greiðsluskyldu ríkissjóðs. En samningurinn þýddi heldur ekki áhugaleysi á rekstri og viðgangi skólans.
Hún er mörg bábiljan sem sett hefur verið fram í umræðu um skólann. Líkt og sumir hafi hag af því að tala skólann niður og þá starfsmenn sem þar hafa gegnt forystu. Er það miður. Allt tal um eflingu starfsnáms á tyllidögum virðist vera innantómt hjal.
Það er rétt að menn viti að skólinn er aðili að CILECT, virtum alþjóðasamtökum kvikmynda- og sjónvarpskóla um heim allan og hefur af þeirra hálfu nýlega verið gerð úttekt á skólanum þar sem skólinn fékk bestu meðmæli. Þess ber einnig að geta að mestur hluti þeirra nemenda sem útskrifast vinna við fagið og nemendur skólans hafa í 3 ár í röð unnið Stuttmyndadaga í Reykjavík.
Uppbygging þekkingar og tilvist kennslu í kvikmyndagerð er hluti af kvikmyndamenginu. Að við viljum halda áfram að búa til kvikmyndir og sjónvarpsþætti; að við leyfum okkur að spila á dásamlegan tilfinningaskalann þegar við kynnumst Magnúsi, fylgjumst með Nóa, ergjum okkur á Georgi, dáumst að Stellu, kyrjum með Stuðmönnum og vonum að allir Englar alheimsins fái notið sín hverju sinni.
Eftir stendur að forgangsröðun ráðherra ríkisstjórnarinnar úr röðum vinstri grænna er ekki í þágu kvikmynda. Kannski eru þeir að bíða eftir „einhverju öðru“ spyr sá sem ekki veit. Eða hvernig er hægt að útskýra stórfelldan niðurskurð til Kvikmyndasjóðs á síðustu árum, mun meiri niðurskurð en allar aðrar listgreinar hafa staðið frammi fyrir? Og nú áhugaleysið vegna Kvikmyndaskólans?
Í mörg ár var unnið að því eftir þeirri meginstefnu að auka valfrelsi fólks og fjölga tækifærum hvort sem það var í menningar- og menntakerfinu eða samfélaginu öllu. Nú virðist meginstefnan að loka á fjárfestingar sem og fjölbreytni í rekstri og starfi skóla. Eins og kreddulyktin gegn einkaskólum sé alveg að kæfa suma.
Annað er ekki hægt að lesa á milli línanna.