Þetta er viðbjóður

Ég er hugsi eftir að hafa horft á heimildarmynd Gunnars Sigurðssonar leikstjóra um bankahrunið á Íslandi. Eins og áður segir eru í myndinni sérlega átakanleg viðtöl við fólkið á Gurnsey sem tapaði sparifénu sínu í Landsbankanum. Ellilífeyrisþegar og annað fólk sem hafði lagt til hliðar alla ævi og peningurinn hvarf. Þar sem lögin þar falla ekki undir lög Bretlands, fær fólkið innistæðurnar ekki bættar og hefur þurft að fara í mál til að reyna að ná ævisparnaðinum aftur.

Á eyjunni Mön er hið sama uppi á teningnum, nema þar á Kaupþing í hlut. Þar þurfa sparifjáreigendur líklega að bíða til 2017 eftir því að fá úr því skorið hvort þeir fá peninginn sinn til baka. Það sem gerir það að einhverjum svartasta blettinum í öllu bankahruninu er millfærslan frá Mön til London rétt fyrir bankahrun upp á meira en 500 milljónir punda. Þar var verið að reyna að bjarga Kaupþingi með sparifé venjulegs fólks, sem nú situr uppi allslaust.

Enn hefur ekki verið gert upp við um tíu þúsund innistæðueigendur hjá Kaupþingi á eyjunni Mön. Laurence Godfrey, talsmaður innlánseigenda, hefur sagt að rekja megi eitt sjálfsvíg innan hópsins beint til gjaldþrots bankans.

Ég ákvað að hringja í Tony Shearer fyrrverandi forstjóra Kaupthings Singer og Friedlander í London. Hann sagði í samtali við mig þegar ég spurði hann út í þetta:

,,When it is more than half of the assets of the bank in the Isle of Man that they transferred, you can see it is very unethical. Especially as they know that most of the money is savings from ordinary people.“

,,Those people say that they were hot by the global banking crisis. I say the global banking crisis was caused by people like Armann, Hreidar and Sigurdur,“ segir Tony Shearer jafnframt.

Þegar ég bar undir hann kúlulánin hjá Kaupþingi, þar sem stjórnendur fengu mörg hundruð milljóna og jafnvel meira en milljarðs lán með veði í bréfunum sjálfum, var svarið einfalt. ,,Completely outrageous.“

Hvernig líður mönnunum sem stóðu að þessari millifærslu. Þeir eru ábyrgir fyrir einhverjum mesta viðbjóði sem átt hefur sér stað í öllu fjármálahruninu. Þeir stálu áratuga sparnaði venjulegs fólks, sem aldrei hefur séð launaseðla sem eru nema brot af þeim launum sem þeir fengu fyrir að bera svo rosalega mikla ábyrgð.

Þetta er hreinn og klár viðbjóður og svo ósanngjarnt að mig langar að grenja.