Steingrímur tekur á sig skítinn

Það hefur verið ótrúlegt að fylgjast með því hve ójafnt álag er á ráðherrum ríkisstjórnarinnar í fjölmiðlum. Steingrímur J. Sigfússon hefur frá upphafi þurft að verja allt sem er óþægilegt. Hann hefur aftur og aftur mætt í viðtöl þegar manni finnst að einhver annar ætti að vera þar í hans stað. Allt frá upphafi stjórnarsamstarfsins. Skyldi nokkurn undra þó að þessi miklu baráttumaður sé orðin þreyttur af öllu álaginu.

Sem fjölmiðlamaður get ég vottað fyrir það að Steingrímur hefur aldrei skorast undan og þó að það sé brjálað að gera hjá honum er yfirleitt alltaf hægt að fá hann í viðtöl, jafnvel eftir að hann varð ráðherra. Því miður verður það sama ekki sagt um alla. Ég veit að flestir fjölmiðlamenn sem fjalla um stjórnmál myndu taka undir þetta með mér.

Sumir ráðherrar virka áberandi, af því að þeir eru duglegir að senda frá sér yfirlýsingar sem birtast í blöðum og netmiðlum og þeir mæta í tveggja spurninga viðtöl á tröppum stjórnarráðsins, eða kannski á skipulagða blaðamannafundi. En þegar kemur að því að setjast niður í ítarlegt viðtal þar sem þeir eru spurðir í þaula er alltaf eitthvað mikilvægara á dagskránni.

Með framgöngu sinni sýnir Steingrímur aftur og aftur mikið hugrekki, en hins vegar má deila um það hvort hann sé að gera taktísk mistök. Plottararnir sem bíða í bakherbergjum og fela sig eru eflaust fegnir að eiga að mann eins og Steingrím, sem alltaf tekur slaginn. Líka þegar það er erfitt.