Send heim nokkrum tímum eftir að hún reyndi sjálfsmorð

Hér á eftir fer saga dagsönn saga af heilbrigðiskerfinu á Íslandi, sem að mörgu leyti er frábært, en hefur alvarlegar brotalamir, sem ekki mega aukast í niðurskurðinum sem framundan er.

Fyrir ekki löngu síðan reyndi ung kona að fyrirfara sér. Hún hefur gengið í gegnum gífurlega erfið áföll í lífinu og átt við erfiðan geðsjúkdóm að stríða. Hún tók kokteil af lyfjum í miklu magni. Þegar aðstandandi hennar komst að því hvað var að gerast var farið með hana í ofboði á Landsspítalann. Þegar tekist hafði að koma henni úr bráðri lífshættu var henni gefinn vökvi í æð og hún látin liggja á spítalanum í nokkra klukkutíma, til að ganga úr skugga um að líkaminn gæfi sig ekki eftir hið mikla lyfjamagn sem hún hafði innbyrt.

Aðeins átta klukkutímum eftir að stúlkan hafði komið inn á spítalann eftir mjög alvarlega tilraun til sjálfsvígs var hún spurð hvernig henni liði og hún sagðist vera í lagi, þó að hún væri að sjálfsögðu ekki dómbær á það, enda ekki í neinu jafnvægi eftir það sem á undan var gengið. Svo var aðstandandi hennar spurður hvort hann gæti ekki fylgst með henni þegar heim væri komið. Með öðrum orðum var stúlkunni ekki boðið að fara inn á geðdeild, eða neinn annan stað, þar sem sérfræðingar fylgdust með andlegri líðan hennar í að minnsta kosti 2-3 sólarhringa, þar til búið væri að ganga fullkomlega úr skugga um að hún myndi ekki reyna að svipta sig lífi aftur.

Svona lagað má ekki gerast. Það er varla neitt mikilvægara á geðdeildum en að vakta fólk sem er í bráðri sjálfsvígshættu. Það að senda einstakling í slíku ástandi út á götu jafngildir því að setja stuðtæki á mann sem hefur fengið hjartaáfall og koma honum í gang, en láta hann svo labba út á götu án þess að skoða hjartalínuritið.

Frásögnin kemur frá stúlkunni sjálfri, sem að öðru leyti ber íslenska heilbrigðiskerfinu vel söguna.