,,Ég er ekki glæpamaður"

Ég sá í gær heimildarmynd Gunnars Sigurðssonar ,,Maybe I should have,“ sem verður frumsýnd í kvikmyndahúsum eftir viku. Myndin er skemmtileg og rennur vel. Allt áhufafólk um þjóðmál ætti að skella sér í bíó þegar myndin kemur út.

Í myndinni er meðal annars áhugavert áður óbirt viðtal við Björgólf Thor Björgólfsson, þar sem hann ræðir um hvað varð um peningana sem töpuðust. Björgólfur segir þar meðal annars ,,Ég er ekki glæpamaður og hef aldrei verið,“ og er ekki neitt lítið ósáttur við að sumir vilji skella þeim titli á hann.

Jón Gnarr kemur líka sterkur inn eins og hans er von og vísa. ,, Allt í einu voru einhverjir Remax gæjar farnir að segja okkur hvernig við ættum að gera hlutina með hálfan milljarð á mánuði eða eitthvað,“ segir Jón meðal annars og leikur á alls oddi.

Í myndinni eru líka átakanleg viðtöl við fólkið á Gurnsey sem tapaði sparifénu sínu í Landsbankanum. Ellilífeyrisþegar, apótekarar og kennarar sem höfðu lagt til hliðar alla ævi og peningurinn hvarf. Þar sem lögin þar falla ekki undir lög Bretlands, fær fólkið innistæðurnar ekki bættar og hefur þurft að fara í mál til að reyna að ná ævisparnaðinum aftur. Þetta er einhver ljótasta hliðin á íslenska bankahruninu. Ekki síst á eyjunni Mön, þar sem það sama var uppi á teningnum, nema þar var það Kaupþing sem skildi fólkið eftir í sárum. Millifærslurnar frá Mön til London rétt fyrir hrun gera það mál ennþá ljótara en ella.