,,Dónalegir smástrákar"

Ástandið á Íslandi er vægast sagt undarlegt. Reiðin er að fara með fólk og skotgrafarhernaðurinn blómstrar eins og gras að vori.

Þeir sem hafa samofið tilfinningar sínar stjórnmálaflokkum eða öðrum liðum geta ekki fyrir sitt litla líf skilið að það er til fólk sem horfir á heiminn út frá öðru og víðara sjónarhorni.

Fyrir rúmu ári síðan vann ég fyrir 365 miðla og þurfti aftur og aftur að verja mig vegna ásakana um að ég væri málpípa Baugs. Kjaftaskar og bloggarar neituðu að sætta sig við að til væri fjölmiðlafólk sem einfaldlega væri að vinna sína vinnu af bestu getu. Þetta mátti meðal annars lesa á bloggi í október í fyrra:

,,Stöð 2 hefur misst allan trúverðugleika. Þeir hafa sleppt því að tala um mál sem eru mjög mikilvæg vegna þess að þau koma sér illa fyrir eigendur stöðvarinnar. Síðan ala fréttamennirnir á Davíðshatri og í þokkabót eru það eintómir dónalegir smástrákar, eins og Sölvi, sem taka viðtöl fyrir stöðina. Þessum ungu fréttamönnum er lífsins ómögulegt að vera hlutlausir og Davíðshaturs/Baugsdýrkunar áróðurinn skín í gegn“

Baugsdýrkun mín var ekki meiri en svo að vinnubrögð mín kostuðu mig starfið. Starf sem ég hafði lagt mig allan fram um að gegna af heilindum í 5 ár. Í lok desember 2008 var ég rekinn af Stöð 2 fyrirvaralaust og án nokkurra skýringa. Ég mætti í vinnuna 30 desember og áramótagjöfin var uppsagnarplagg. Engar viðvaranir eða umræður,. Ég bað um skýringar á uppsögn minni, en var tjáð að hana myndi ég ekki fá.

Stuttu eftir brottreksturinn var mér boðið að stýra þætti á Skjá Einum. Ég tók því boði, ekki síst vegna þess að ég fékk að móta þáttinn algerlega eftir eigin höfði og enn þann dag í dag hef ég 100% ritstjórnarlegt vald yfir þættinum og enginn hefur reynt að breyta því.

Einn af þeim viðmælendum sem ég reyndi að fá í þáttinn svo mánuðum skipti með öllum mögulegum leiðum var Davíð Oddsson fyrrverandi forsætisráðherra og seðlabankastjóri. Áður en Davíð hóf störf sem ritstjóri var hann hvorki með gsm-síma né tölvuóstfang. Þar sem ég hafði því aldrei beina leið til að ná sambandi við Davíð þurfti ég að beita miklum krókaleiðum til að ná í hann. Það gerði ég, eins og ég er nú að reyna með ýmsa aðra viðmælendur. Þegar Davíð samþykkti að mæta í viðtal var nýbúið að ráða hann sem ritstjóra Morgunblaðsins með tilheyrandi fjaðrafoki. Ég tók meðvitaða ákvörðun um að halda mig við þessa atburðarrás í viðtalinu við Davíð, enda það sem mest var rætt um í þjóðfélaginu þá stundina.

 

 

Ég reyni af fremsta megni að halda tilfinningum mínum utan við viðtöl sem ég tek, enda tel ég spurningar hvorki verða beittari né betri þó að menn öskri, lemji í borðið eða rauðþrútni í andliti. Það er áhorfandans að dæma ummæli viðmælanda, ekki spyrilsins. Hans hlutverk er að spyrja, ekki reiðast eða hneykslast. Slíkt er einfaldlega ekki faglegt.

Ári eftir að ég var málpípa Baugs að mati reiðra snillinga sem vita allt best er ég að mati annarra slíkra meistara orðin málpípa Davíðs. Berið bloggið hér að neðan frá því síðasta haust saman við það sem vitnað er í að ofan og þá sést að margt hefur breyst á einu ári:

,,Þátturinn er ekki í beinni útsendingu vegna tæknimála..... að sjálfsögðu ekki því
Davíð má alls ekki fá óþægilegar spurningar beint í andlitið frá Sölva.......þá er samstarfið við Skjá einn úti. Væri ekki andskotans nær að kallinn færi í viðtal í Kastljósi.“

Til upplýsingar fyrir þann sem þetta ritaði var það einmitt ósk Davíðs Oddssonar að þátturinn yrði í beinni útsendingu, en því varð ekki við komið.

Hvorki Davíð né nokkur annar hefur krafist þess að fá spurningar fyrir fram í þættinum mínum og ég verð ekki við slíkum óskum.

Ég er hvorki Davíðshatari né Davíðsdýrkari. Ég er fjölmiðlamaður og spyrill og geri mitt besta í því starfi. Óháð því hver á í hlut.

Fjölmiðlar eru mjög mikilvægir nú um stundir og þeir eru alls ekki hafnir yfir gagnrýni. En sú gagnrýni verður að vera sanngjörn. Ég hef einu sinni verið rekinn úr starfi fyrir að standa í lappirnar og ég mun ekki hika við að láta reka mig aftur ef ég þyrfti að öðrum kosti að beygja mig undir óeðlilega starfshætti. Ég vona að sem flestir trúi því.