Glænýtt ókeypis forrit!

www.quotebunny.com

Sjónvarpsmaðurinn Bill Cosby á setningu sem ég held mikið upp á:  „I don't know the key to success, but the key to failure is trying to please everyone“.

Ef ég hef lært eitthvað á undanförnum 6 árum, þá eru það helst ofangreind skilaboð.

Þegar ég steig út úr hinu flókna lífsmynstri sem fylgir meðvirkni og hóf að einfalda lífið með hjálp æðruleysisbænarinnar og sporanna tólf, áttaði ég mig á því smátt og smátt að það er ekki í mannlegu valdi að halda öllum góðum og þess þá heldur að öllum líki vel við mann.

Gildin að bera virðingu fyrir náunganum, hvetja aðra, sýna tillitssemi, umburðarlyndi og bjóða fram hinn vangann eru falleg á sinn hátt og manneskja sem fer einungis eftir þeim verður sjálfsagt í VIP-röðinni við Gullna hliðið.

Hins vegar er nákvæmlega ekkert fallegt við það að láta vaða yfir sig og setja sig sífellt í annað (þriðja, fjórða, fimmta…) sæti. Í meðvirku umhverfi átta börn sig ekki á muninum. Þau fara einkennilega forrituð út í lífið og taka þar af leiðandi einkennilegar ákvarðanir sem fullorðnir einstaklingar.

Ef ég hefði ekki farið í þetta prógramm, þá væri ég til dæmis pottþétt ekki að skrifa þessa pistla. Ég væri ekki að láta drauma mína rætast og ég væri með lokaðan huga fyrir tækifærum og ætti erfitt með að treysta fólki.

Ég myndi mikið spá í það hvað öllu mögulegu fólki gæti mögulega fundist um það sem ég hef að segja og yfirleitt sjá það fyrir mér hrista hausinn, ranghvolfa augum eða fnæsa af hneykslan. „Um hvað er ljóskan að fjasa núna?“ „Hvað veit stelpan sosum, ekki lítur hún út fyrir að hafa upplifað eitt að neitt!“ Alveg með pískinn á fullu á bakinu á sjálfri mér.

Raunin er sú að ég hef frá upphafi nánast bara fengið uppbyggjandi viðbrögð við skrifum mínum, jafnvel þótt margir séu mér ósammála. Ég ræðst ekki á einstaklinga og kem ekki til með að gera það. Ég tek á málefnum sem mér finnst vanta umræðu um annars staðar og er ekki smeyk við það, enda snerta þau öll hjarta mitt og ég hlífi mér ekki. Það verður hver og einn að finna sjálfan sig eða einhvern sem hann þekkir í skrifunum – eða bara engan.

Það versta sem ég gat hugsað mér fyrir nokkrum árum var sú aðstaða að einhver væri ósammála mér og færi fram á að ég rökræddi það út í hið óendanlega. Mjög meðvirkir einstaklingar rökræða ekki; þeir lúffa eða móðgast. Sumir reyna allt til að fá aðra á sitt band á meðan aðrir hrökklast yfir á annarra bönd.

Í dag vel ég mína bardaga, eftir því hvort þeir eru þess virði að eyða orku og tíma í þá. Ég fer niður eða upp á það plan sem ég kæri mig um hverju sinni. Það má alveg og veitir frelsi. 

Ég veit að það þarf kjark og þor til að slökkva á gamla forritinu og ræsa það nýja; breyta gömlu jöskuðu samskiptamynstri í út nýtt og heilbrigðara; standa með sér og hugsjónum sínum og breiða út boðskapinn. En það er bara svo margfalt þess virði og löðum svo margt gott að okkur í leiðinni.