Spark í rassinn!

Ef hér á Íslandi væri her væri sá her búinn að taka völdin af stjórnmálastéttinni. Hér eru einmitt þær aðstæður, sem úti í heimi hafa leitt til þess að herforingjar setja lýðræðislega kjörin stjórnvöld af og setjast sjálfir í valdastóla. Þrátt fyrir að neyðarástand sé í landinu, stórfelldur fólksflótti, stórvaxandi fátækt – svo mikil að fátækasta fólkið getur ekki brauðfætt fjölskyldur sínar – og fólksflótti úr landi aðhafast stjórnvöld og stjórnmálastéttin ekki. Þrátt fyrir ströng gjaldeyrishöft sígur gengi gjaldmiðilsins stöðugt niður á við og óðaverðbólga geisar. Verðtryggðu lánin hækkuðu um 4 milljarða um áramótin vegna verðbólgunnar.

Atvinnulífið er á heljarþröm og atvinnuþátttaka er sú minnsta síðan mælingar hófust. Fjárfesting í atvinnulífinu er lítil sem engin og stjórnvöld standa beinlínis í vegi fyrir erlendri fjárfestingu. Stjórnvöld ætluðu að láta þingið samþykkja ríkisábyrgð á bankareikninga einkabanka í útlöndum, sem hefði endanlega kaffært þjóðarbúið. Ekki nóg með það heldur áttu þingmenn að samþykkja ábyrgðina óséða. Fjármálaráðherrann, fyrir hönd ríkisstjórnarinnar, einkavæddi tvo ríkisbanka án heimildar í lögum. Ekki nóg með það heldur seldi hann þá í hendurnar á ósvífnustu spákaupmönnum samtímans. Gjaldeyrisforðinn er allur tekinn að láni - svo stór og dýr að besta loðnuvertíð í háa herrans tíð dugar ekki til að borga vextina af honum.


Í stað þess að takast á við vandann og endurreisa atvinnulífið og hagkerfið hafa stjórnvöld allt frá hruni verið upptekin við eitthvað allt annað. Þrátt fyrir að hrunið á Íslandi hafi verið hluti af alþjóðlegu fjármálahruni ákváðu stjórnvöld að skilgreina það sem séríslenskt og gengu út frá því að allt íslenska bankakerfið hefði verið skipulögð glæpastarfsemi. Stofnað var embætti sérstaks saksóknara sem fær milljarða til að rannsaka hrunið. Þrjú hundruð manns, eða jafnvel fleiri, hafa stöðu sakbornings sem þýðir að þeir geta varla fengið vinnu við að afgreiða í sjoppu. Lítið sem ekkert gengur undan saksóknaranum og hans eigin áætlanir um lyktir mála og ákærur eru sprungnar í loft upp. Með hundrað manns í vinnu boðar hann að sakborningar geti vænst þess að vera í sínu limbói í mörg ár.

Nokkrum sinnum hafa stjórnvöld orðið hrædd við fólkið í landinu og lofað að gera eitthvað í skuldavanda heimilanna. Það hefur alltaf endað á sama veg. Það má ekkert gera vegna þess að „svigrúm“ fjármálastofnana er uppurið. Slíkar staðhæfingar eru byggðar á gögnum frá samtökum fjármálafyrirtækja. Nú síðast var leitað til Hagræðistofnunar Háskóla Íslands, ráðgjafarfyrirtækis, sem keppir við önnur ráðgjafarfyrirtæki á markaði en nýtur þeirra forréttinda að geta sveipað sig akademískri skikkju og innsigli Háskóla Íslands. Sú stofnun komst að sömu niðurstöðu og samtök fjármálafyrirtækja, sem ekki þarf að koma neinum á óvart. Hagfræðistofnun framkvæmdi nefnilega engar sjálfstæðar rannsóknir og fékk engan aðgang að frumgögnum við vinnslu skýrslunnar. Þess í stað notaðist hún við upplýsingar frá samtökum fjármálafyrirtækja.


Allt haustið 2011 var undirlagt vandræðum með ráðherrakapal ríkisstjórnarinnar. Í stað þess að sinna brýnum verkefnum einblíndu forystumenn ríkisstjórnarinnar á leiðir til að losa sig við ráðherra sem þeim var í nöp við. Heimilin sátu á hakanum og fyrirtækin líka. Ekki var ráðherrastólavandræðunum lokið þegar landsdómsmálið komst í aðalhlutverk þar sem það hefur verið síðan. Formaður Sjálfstæðisflokksins lagði fram tillögu um að Alþingi afturkalli ákæruna yfir Geir H. Haarde. Sú afturköllun er réttlætismál og eðlilegt að tillagan fái meðferð á Alþingi. Einhverra hluta vegna virðist hún hins vegar setja ríkisstjórnarsamstarfið og báða stjórnarflokkana í uppnám. Sýnir það upphlaup betur en flest annað hversu pólitísk ákæran er og hefur alltaf verið.

Þó að þessi tillaga formannsins sé eðlileg og ætti undir eðlilegum kringumstæðum að fá afgreiðslu dregur hún samt fram dáðaleysi Sjálfstæðisflokksins í málefnum heimilanna og endurreisn atvinnulífsins eftir hrunið. Vitanlega er það þjóðþrifamál ef tillagan verður til þess að fella þessa ríkisstjórn og kalla fram kosningar en það kál er ósopið þó að það sé komið í ausuna.


Fyrir rúmum tveimur mánuðum hélt Sjálfstæðisflokkurinn landsfund sinn. Á honum var m.a. samþykkt tímamótaályktun um fjármál heimilanna, sem gerði það m.a. að stefnu Sjálfstæðisflokksins að:

• Höfuðstóll verð- og gengistryggðra lána verði færður niður.
• Verðtrygging af neytendalánum verði afnumin.
• Skipan húsnæðis- og neytendalána verði með sama hætti og annars staðar á Norðurlöndunum, Bretlandi og Þýskalandi.
• Lánþegum verði veitt skjól gegn vörslusviptingum á meðan dómsmál um lánasamninga eru óútkljáð.

Þetta er skýr stefna, sem landsfundurinn sendi þingmenn flokksins með inn á Alþingi í nóvember 2011.

Þau þingmál frá sjálfstæðismönnum, sem vakið hafa mesta athygli frá því að landsfundurinn markaði skýra stefnu í fjármálum heimilanna, hafa hins vegar verið annars vegar tillagan um að Alþingi dragi til baka landsdómsákæruna og hins vegar að unnið verði að því að unnt verði að leyfa staðgöngumæðrun hér á landi. Bæði þessi mál eru góðra gjalda verð en þau taka ekki á nokkurn hátt á alvarlegum efnahagsvanda hér á landi. Þau taka ekki á alvarlegum og brýnum vanda heimilanna og atvinnulífsins.

Það væri rangt að setja alla þingmenn Sjálfstæðisflokksins undir sömu sök í þessum efnum en einhverjir þingmenn hafa beinlínis haldið uppi málflutning gegn þeirri stefnu sem landsfundurinn markaði. Forysta flokksins og þingflokksins hlýtur að hafa þá skyldu til að bera að beita sér fyrir stefnu Sjálfstæðisflokksins á þingi og það verður að gera þá kröfu að forystan hafi vilja og getu til að forgangsraða málum með eðlilegum hætti. Hvar eru tillögur flokksins á þingi um niðurfærslu höfuðstóls lána? Hvar eru tillögur um skjól lánþega gegn vörslusviptingum? Hvar eru tillögur um afnám verðtryggingar á neytendalánum? Heldur forysta Sjálfstæðisflokksins að hún geti skilað auðu í málefnum heimilanna og keyrt á landsdómsmálinu og staðgöngumæðrun ef kosningar bresta á með vorinu?

Hvort verður fyrirferðarmeira í málflutningi forystumanna flokksins fyrir næstu kosningar; svik ríkisstjórnarinnar við heimilin og þjóðina eða þus út af brottrekstri seðlabankastjórans, sem setti Seðlabankann á hausinn og rembist nú eins og rjúpan við staurinn við að endurskrifa söguna?


Það er ekki aðeins ríkisstjórnin sem er að bregðast þjóðinni um þessar mundir. Stjórnmálastéttin eins og hún leggur sig hringsnýst um sjálfa sig eins og fólkið í landinu sé ekki til og engin séu vandamálin sem á þarf að taka önnur en einhver prívatáhugamál þingmanna. Ríkisstjórnarmeirihlutinn fer þar fremstur í flokki en stjórnarandstaðan er líka til skammar. Stjórnarandstöðuflokkarnir eru ekki bundnir af stjórnarmyndunarmálamiðlunum. Þeir geta borið fram stefnumál sín ómenguð af hrossakaupum á Alþingi en gera ekki.

Já, ef hér á landi væri her væri hann búinn að taka völdin af stjórnmálastéttinni, sem flýtur sofandi að feigðarósi rétt eina ferðina á meðan stór hluti heimila visnar og efnilegasta fólkið okkar flýr úr landi og býr sér framtíð annars staðar. Hinn helmingur þjóðarinnar virðist enn vera á fullu við að kaupa Porsche jeppa og bóka skíðafrí í Austurríki eða Colorado og skilur ekki hvað fólk er að fjargviðrast yfir ástandi mála. Þetta fólk, ásamt ráðamönnum, ferðast á Saga Class og sér aldrei fólkið, sem situr aftur í og flýr stöðnunina og skuldahlekkkina sem íslenskur almenningur býr við. Það deilir í raun ekki kjörum með þjóðinni.


Það er einmitt við svona aðstæður sem herforingjar ræna völdum í einu samfélagi. Hér á landi er ekki her, sem betur fer, enda hefur það sýnt sig að ef til er einhver stjórn sem er verri en stjórn ónýtra og sjálfselskra stjórnmálamanna þá er það herforingjastjórn.

Það breytir hins vegar ekki því að við svo búið verður ekki lengur unað. Við verðum sjálf að sparka í rassinn á stjórnmálastéttinni – bæði stjórn og stjórnarandstöðu – og tala tungumál sem þetta fólk skilur. Ef við viljum ekki að afkomendur okkar tali um Ísland sem „gamla landid“ verðum við að grípa sjálf í taumana! Við verðum að krefjast kosninga strax.