Icesave þjóðviljinn

Ríkisstjórnin hefur nú af góðmennsku sinni og visku ákveðið að opinbera 68 skjöl um Icesave málið. 24 skjöl til viðbótar verða sýnd þingmönnum en ekki gerð opinber að öðru leyti. Það skal viðurkennt að þetta er mikil framför hjá því fólki, sem fyrir tveimur til þremur vikum ætlaðist til þess að Alþingi samþykkti Icesave „samninginn“ án þess að þingmenn fengju að sjá sjálfan samninginn.

Þetta er hins vegar ekki nógu gott. Það verða öll gögn og allar upplýsingar að vera uppi á borðinu – ekki aðeins fyrir þingmenn heldur fyrir alla þjóðina – áður en atkvæði verða greidd um þennan samning.

Steingrímur J. Sigfússon fjármálaráðherra talar út í eitt um að fyrirliggjandi Icesave „samningur“ sé sá besti sem völ sé á og að himininn muni hrynja samþykki Alþingi hann ekki. Honum er mikið niðri fyrir í þessu máli. Þannig herma fregnir að hann hafi í tvígang ráðist gegn þingmanni Vinstri grænna, sem hefur lýst andstöðu við „samninginn“, þannig að þingmaðurinn grét undan aðför formanns síns.

Engin rök hafa komið fram fyrir því að þessi „samningur“ sé sá besti sem okkur standi til boða. Þar höfum við aðeins orð Steingríms J. Þegar gengið er á hann reynir hann að skýla sér á bak við það að fyrri ríkisstjórn hafi bundið hendur þeirrar núverandi. Þetta er bull og vitleysa hjá fjármálaráðherranum og álíka vitrænt og stefnan í ríkisfjármálunum, sem hann hyggst beita til að ná þjóðinni út úr efnahagsvandanum.

Gylfi Magnússon viðskiptaráðherra stendur dag eftir dag frammi fyrir alþjóð og fullyrðir að íslenska þjóðin hafi bara vel efni á að borga Icesave skuldbindingarnar – þetta sé ekki tiltökumál. Yfirlýsingar dósentsins vekja von um að kennslan í hagfræðideild Háskóla Íslands hafi batnað mjög við það að hann tók sér leyfi þaðan til að gegna ráðherraembætti.

Icesave „samningurinn“ er óútfylltur tékki. Útreikningar fjármálaráðuneytisins, sem birtir voru í gær, eru þeir að greiðslubyrðin vegna Icesave verði 60-70 milljarðar á ári þegar greiðslur hefjast. Þetta finnst mönnum kannski ekki tiltökumál en mér finnst það. Þetta er hærri upphæð en rennur til Menntamálaráðuneytisins á ári hverju.

Það er augljóst að Steingrímur J., Gylfi Magnússon og Jóhanna Sigurðardóttir gera ekki ráð fyrir að sitja í ríkisstjórn þegar kemur að því að greiða fyrir Icesave klúðrið! Þetta verður vandi einhverra annarra en þeirra.

Það er ótrúlegur hroki og yfirgangur í málflutningi ráðamanna um Icesave. Andstæðingar þessa „samnings“ hafa með góðum rökum bent á að við getum ekki staðið undir þeim drápsklyfjum sem hann setur á herðar okkar. Við eigum heldur ekki ein að axla ábyrgð á gölluðu evrópsku regluverki. Það er hins vegar sjálfsagt að við berum ábyrgð vegna þess hve hörmulega íslenskir eftirlitsaðilar stóðu sig. Þess vegna verðum við að semja upp á nýtt – og ekki standa upp frá borðinu fyrr en við erum með samning í höndunum, sem við getum staðið við.

Jón Baldvin Hannibalsson skrifaði magnaðan pistil hér á Pressunni í gær. Það er alveg rétt hjá JBH að Steingrúmur J. fékk Icesave í arf. Það réttlætir hins vegar ekki axarsköft Steingríms frá því hann tók við keflinu. Það er líka alveg rétt hjá JBH að þjóðin sættir sig ekki við að bera kostnaðinn af Icesave á meðan höfundar Icesave lifa í vellystingum fyrir Icesave gróðann. Það verður að koma lögum yfir þessa menn með góðu eða illu.

Aðeins í lokin varðandi þjóðaratkvæðagreiðslur. Álfheiður Ingadóttir þingmaður Vinstri grænna sagði á Alþingi í vikunni að ekki þyrfti að greiða þjóðaratkvæði um Icesave – það hefði verið gert í þingkosningunum í lok apríl. Góður punktur hjá þingmanninum – en, bíðum við – hvernig féllu atkvæði í þingkosningunum? Jú, Sjálfstæðisflokknum var hafnað og VG vann stórsigur. Sjálfstæðisflokkurinn var þá fylgjandi Icesave samningum en VG hafði lýst fullri andstöðu við þá.

Þjóðin hafnaði Icesave í þjóðaratkvæðagreiðslunni í apríl, Álfheiður!

Það er mikll hroki og yfirgangur að ganga gegn þeim þjóðvilja!