Ertu með pólitískan fatasmekk?

Sumarið er svolítill tími gæsateita sem vekja mismikla kátínu. Ég verð að játa að hárin rísa þegar ég heyri minnst á gæsapartý. Þá sé ég alltaf fyrir mér aumkunarverða brúður sem klædd er upp á bjánalegan hátt, búið er að hella blindfulla og hún látin gera hluti sem hún myndi aldrei framkvæma undir venjulegum kringumstæðum.

Og þessar athafnir taka yfirleitt ekki klukkutíma heldur allan daginn. Það segir sig sjálft að venjulegar konur hafa engan tíma í svona rugl.

Kannski er ég gamaldags, en þetta er bara ekki mín hugmynd um skemmtun.

Þessi þankagangur á ekkert skylt við það að vilja hitta vinkonur sínar yfir lostafullum mat, ævintýralegum drykkjum og stuði. Gaman er að gleðjast með vinkonum sínum áður en þær ganga í hjónaband.

Mér finnst bara mikilvægt að tapa ekki standarnum þótt um gæsateiti sé að ræða. Ég þoli ekki tilgerðarlegan bjánagang sem tekur engan enda.

Á dögunum heyrði ég dásamlega sögu af gæsateiti. Hægrikona var að ganga í hjónaband og mesti grikkurinn sem vinkonur hennar gátu gert henni var að klæða hana upp í vinstrikonuföt. Hælaskórnir fengu að víkja fyrir fótlagaskóm, í staðinn fyrir vel sniðna peysu var hún sett í mussulega skakka peysu (eins og vinstrikonur elska) og eitthvað vítt innan undir. Þannig var hún látin ferðast á milli staða og var gleðin við völd.

Þessi saga vakti mig til umhugsunar því eins mikinn áhuga og ég hef á tísku þá hef ég aldrei flokkað tískustrauma og persónulegan smekk eftir pólitískum skoðunum.

Eftir að ég heyrði söguna af vinstrikonufötunum áttaði ég mig á því að ég hef hægrisinnaðan fatasmekk. Það deyr bara eitthvað þegar kona klæðir sig í flatbotna skó svo ekki sé talað um víðar hippalegar úlpur og skakkar peysur.