2009 - Ár til einskis

Upphaf ársins 2009 gaf mikil og fögur fyrirheit. Máttlaus ríkisstjórn var fæld í burtu af fólkinu sem hafði veitt henni umboð. Nýtt Ísland skyldi rísa, en eins og ég hef áður komið inn á er þetta Nýja Ísland einhver sú aumasta tegund af þjóðríki sem fyrirfinnst í veröldinni.

Vinstri stjórn var kosin sem var ofureðlilegt því að var jú Ísland Sjálfstæðisflokksins sem var komið í vaskinn. Nýja stjórnin boðaði „norræna velferð“. Einmitt þar liggja fyrstu mistök þessarar stjórnar. Einhver hefði átt að pota í spunakalla stjórnarliða og segja þeim að þú lofar ekki norrænni velferð þegar við blasir stærsti niðurskurður og mestu skattahækkanir í sögu þjóðarinnar. Strax í upphafi gaf stjórnin fölsk fyrirheit. Hún gaf fólki væntingar sem engin innistæða var fyrir. Þess í stað hefði hún átt að kalla sig „Ajax-stjórnina“, eða eitthvað í þá áttina, til að gefa almenningi þá trú að hún væri þarna til að taka til eftir annarra flokka óreiðu.

Flóðbylgjur soga ekki bara það sem er á landi á haf út, heldur bera þær með sér alls kyns drasl upp á land. Það sama gerðu Alþingiskosningarnar í vor. Við losnuðum við fullt af óhæfu fólki, en því miður skolaði fleira drasli inn á þing. Fáir hafa valdið jafnmiklum vonbrigðum í ár og okkar nýju þingmenn. Borgarahreyfingin sprakk á nokkrum vikum vegna þess að þrír þingmenn hennar voru strax komnir í hrossakaup, eitthvað sem hreyfingin svór að berjast gegn. Eins aumt og það getur orðið.

Lítið hefur borið á nýju þingmönnum stjórnarflokkanna, en nýliðar stjórnarandstöðunnar hafa ekki beint haldið virðingu Alþingis á lofti. Reynslan kennir mér að fólk sem getur ekki opnað á sér munninn án þess að öskra og svívirða náungann er ekki í jafnvægi. Þingmenn víla ekki fyrir sér að nota orð eins og „lygar“, „landráð“ og „þjóðníðingar“. Ofsóknaræðið er svo mikið að ætla mætti að þetta lið væri á meskalíni. Krúið í kringum formann Framsóknarflokksins er sérstaklega slæmt að þessu leyti. Þetta fólk er ekki í jafnvægi.

Það eina sem fólk vildi að loknum kosningum var að nú færi fólk að vinna saman að hagsmunum þjóðarinnar í stað flokkanna. Flokkarnir féllu á fyrsta prófinu sem var ESB málið. Framsóknarflokkurinn tók algjöra U-beygju þótt tillagan félli nákvæmlega að stefnu flokksins. Það var einfaldlega of grunnt í skrímsli tækifærismennskunnar þar á bæ. Sjálfstæðisflokkurinn lét hagsmuni flokksins og bakhjarla hans ráða þótt Þorgerður Katrín og Ragnheiður Ríkharðs fylgdu sinni sannfæringu. Aðförin sem þær máttu þola frá eigin flokksmönnum, ekki síst últrahægrinu, var í besta falli ógeðfelld. ESB-málið sýndi hverjir það eru í raun sem stjórna Sjálfstæðisflokknum.

Ríkisstjórnin klúðraði líka málinu illilega með því að ná ekki þverpólitískri samstöðu. Það er gefið að aðild verður ekki samþykkt án Sjálfstæðisflokksins. Nú þegar hafa Bjarni Ben og Steingrímur sagt að það er sama hvaða samningur kemur heim, hann verður ekki nógu góður. Þeir segja einfaldlega „fokk jú“ við íslensku samninganefndina. Evrópurútan bilaði áður en hún lagði af stað.

Til að toppa vitleysuna var Davíð Oddsson dreginn upp á dekk kvótajöfrana sem keyptu Morgunblaðið. Þar hamast hann við að breyta sögunni og útilokar gjörsamlega að einhver sátt komi til með að nást í þjóðfélaginu. Ég er viss um að við myndum hlæja ef við læsum fréttir um það að seðlabankastjóri Simbabve yrði gerður að ritstjóra virtasta dagblaðs þar í landi. Sér enginn hvað þetta er galið?

Sem færir mig að næsta atriði sem er viðhorfið gagnvart umheiminum. Nú virðist það vera orðin viðtekin skoðun að hrunið sé eitthvað sem Ísland lenti í vegna óbilgirni annarra þjóða. Hver einasti vottur af sjálfskoðun, sem var svo ríkjandi í upphafi árs, er með öllu horfinn. Nú er útlendingum blótað og heimtað blóð útrásarvíkinga, en það virðist enginn tilbúinn að skoða rækilega hvað fór raunverulega úrskeðis hér á Íslandi.

Icesave málið hefur þar ekki hjálpað. Það var illa haldið á því máli, bæði af hendi stjórnar og stjórnarandstöðu. Sjálfur skipti ég ítrekað um skoðun, því ég óttast bæði afleiðingarnar á því hvað gerist ef við borgum, sem og ef við borgum ekki. Tíminn einn mun leiða það í ljós en ég, ásamt þorra landsmanna þori ég að fullyrða, er fyrst og fremst feginn að þetta mál skuli vera búið. Ég held þó að við höfum valið réttu leiðina.

Það er vonandi að þingmenn noti áramótin til að íhuga rækilega hvað þeir geta gert til að gera Ísland bærilegt á ný. Skýrsla rannsóknarnefndar Alþingis verður vonandi til þess að hér fari fram almennileg hreinsun. Það, ásamt holskeflu mála sem eru væntanleg frá sérstökum saksóknara, er að mínu mati síðasta haldreipi þjóðarinnar sem þráir uppgjör við fortíðina. Staðreyndin er sú að ástandið er ekki jafnslæmt og við óttuðumst í fyrstu. En á meðan þetta uppgjör hefur ekki farið fram, kemst þessi þjóð aldrei úr sporunum. Að sleppa því væri eins og að gefa íbúfen við heilaæxli.

Við höfum þegar eytt einu ári til einskis. Við skulum ekki eyða öðru.