Steingrímur Hermannsson

Steingrímur Hermannsson, fyrrum alþingismaður og forsætisráðherra, er látinn á 82. aldursári. Með honum er genginn glæsilegur stjórnmálaforingi íslensku þjóðarinnar, leiðtogi Framsóknarmanna og framúrskarandi fulltrúi umbótastefnu og frjálslyndrar félagshyggju.

Eitt skýrasta einkenni Steingríms í forystustörfum var samningalipurð hans, þolinmæði við samstarfsmenn, óendanlegur dugnaður og elja og loks vilji hans til að leyfa öðrum að njóta athygli og sviðsljóss. Þetta síðastefnda kom skýrt fram í aðdraganda og gerð þjóðarsáttarinnar.

Steingrímur mótaðist af fyrirmynd föður síns og gekk síðar í slóð Hermanns sem stjórnmálamaður. Hann trúði á þjóðina og landið og hélt því fram að ævinlega væru næg verkefni fyrir umbótasinnuð öfl sem gengju að verki án fordóma eða öfga og án lokaðra fræðikenninga um samfélagsmálin.  

Hann var verkfræðingur að mennt og hafði starfað á þeim vettvangi áður en stjórnmálin kölluðu hann til sín. Hann gekk að hverju verki með hugarfari verkfræðingsins, að því leyti að hann sá öll verkefni í athöfnum og úrlausnum. Eftir því sem lengra leið á ævina tók hann þó að vara við stórframkvæmdum sem ekki miðuðust við fyllsta tillit til landsins og hreinnar náttúru, andrúmslofts og vatns.

Steingrímur varð fyrir miklum áhrifum sem ungur maður við háskólanám vestan hafs. Hann flutti með sér fersk sjónarmið frjálslyndra umbótafla í Bandaríkjunum og hreyfði við ýmsu því sem orðið var staðnað hér. Hann vakti nýja athygli á því að um fleiri og betri kosti er að velja en aðeins hægristefnu annars vegar eða lokaðar sósíalistahugmyndir hins vegar. Aftur á móti varaðist Steingrímur alltaf að sveipa málflutning sinn í hástemmdan fræðibúning.

Það var eitt einkenni Steingríms Hermannssonar hve vel honum féll að umgangast ungt fólk og örva það til dáða og forystu. Hann var óþreytandi í félagsstarfi og ævinlega reiðubúinn til að hlusta og taka tillit til þeirra sem hann starfaði með. Hann ávann sér traust og hollustu manna með því að umgangast alla á sama hátt sem samherja, samstarfsmenn og jafningja.

Steingrímur Hermannsson var glæsimenni, röskleikamaður og mikill útivistarmaður meðan heilsan leyfði. Hann var skógræktarmaður og skíðamaður. Hann hafði í sér keppnislund og hafði gaman af leik sem unninn var af fullum drengskap. Hann var opinskár og hreinskilinn og  nógu mikill maður til að viðurkenna mistök þegar svo bar við. Fyrir þetta allt varð hann ákaflega vinsæll maður meðal þjóðarinnar - að vonum og verðleikum.

Fjölskyldu Steingríms Hermannssonar fylgja bænir og hlýjar hugsanir allra þeirra fjöldamörgu sem standa í þakkarskuld við þenna góða Íslending.