25. jún. 2009 - 22:31Björn Ingi
Enginn getur tekið það frá Michael Jackson, sem lést óvænt úr hjartaslagi í kvöld, að þar fór einhver merkasti tónlistarmaður samtímans, goðsögn í lifanda lífi og manneskja í eilífri innri baráttu við sjálfa sig.
Áður en Michael Jackson komst á grunnskólaaldur var hann heimsfræg poppstjarna með systkinum sínum, rekinn áfram af sjúklegum metnaði foreldranna og ómanneskjulegum kröfum tónlistariðnaðarins. Hann var fastur í þessu hlutverki alla tíð, alltaf hundeltur og umdeildur, ýmist dýrkaður og dáður eða hreinlega forsmáður.
Undir lokin var þetta undratalent einangraður sérvitringur sem vildi reyna að komast aftur í efstu sæti vinsældarlistanna, laskaður eftir ótal lýtaaðgerðir og húðliturinn óravegu frá því sem guð hafði gefið honum.
Þessi setning, sem höfð var eftir meistaranum, er viðeigandi á þessum tímamótum:
And my goal in life is to give to the world what I was lucky to receive: the ecstasy of divine union through my music and my dance.
En tónlistin lifir um aldur og ævi. Thriller er enn með mest seldu hljómplötum mannkynssögunnar, en lagið um Ben hefur alltaf verið uppáhaldslagið mitt með Michael Jackson. Fallegt, einlægt og sígilt.
Blessuð sé minning Michael Jackson, kannski hefur óróleg sál loksins fundið sinn frið.