Þjóðin fær tækifæri til að bjarga sér undan eigin heimsku

Þegar lesnir eru svæsnustu kaflarnir í útrásarræðum ÓRG er erfitt að forðast þá tilhugsun að þar hafi talað maður sem gangi ekki heill til skógar. Fasísk þjóðremba, yfirgengilegt froðusnakk og auðdýrkun nálgast þar helbera sturlun.

Hvort sem sá grunur er sannur eður ei þá er ljóst að útrásarbrölt forsetans sem hann hefur svo oft og óþægilega verið minntur á eftir hrunið gerir að verkum að hann hefur tæpast verið í andlegu ástandi til að taka rétta ákvörðun þegar hann fékk tækifæri til að koma sér í mjúkinn hjá meirihluta þjóðarinnar með vægast sagt pópúlískri ákvörðun á þriðjudaginn.

Ég er hlynntari fulltrúalýðræði en opnu lýðræði. Ég vil ekki sjálfur taka ákvarðanir um skattamál og ríkisútgjöld því mig skortir bæði yfirsýn og hlutleysi í þessum efnum. Ég vil að Steingrímur Sigfússon stjórni landinu en ekki Bubbi Morthens. Ég vil fá að hafa áhrif á hvaða fulltrúar það eru sem stjórna og þeir eiga síðan að taka ákvarðanir sem gera mér kleift að lifa þokkalegu lífi í þessu landi, vinna, sinna fjölskyldulífi og áhugamálum, án þess að þurfa að hafa nagandi áhyggjur af efnahagsmálum. Þessum lífsgæðum mínum hefur núna heimskur og ábyrgðarlaus almenningur, lýðskrumandi stjórnarandstaða og hégómasjúkur forseti rústað.

Ákvörðun um að hafna nýju frumvarpi um ríkisábyrgð á láni vegna Icesave-innlánana er frámunalega heimskuleg. Fyrir liggur að við verðum að borga þessa skuld með einum eða öðrum hætti. Fyrirliggjandi niðurstaða tryggir okkur góðan tíma til að koma eignum hins gjaldþrota Landsbanka í verð og keyra upp hagvöxt til að mæta skuldinni.

Það er fjarskalega auðvelt að skrá sig í hóp fyrir öllum fjandanum á Facebook. Fólki sem nennir ekki að fylgjast mikið með fréttum, er reitt vegna þess að húsnæðislán þess hafa hækkað, er fjúkandi reitt út í fallna útrásarvíkinga sem enn lifa kóngalífi þrátt fyrir yfirvofandi saksóknir og vill ekki „borga skuldir óreiðurmanna“, þykir ekki tiltökumál að leggja nafn sitt við undirskriftarlista þar sem skorað er á forsetann að hafna slíkum lögum.

En þetta reyndist ekki bara vera einhver netleikur. Á Bessastöðum situr forseti sem er ekki meira umhugað um nokkuð nema stundarvinsældir og í stjórnarskránni er ákvæði sem gerir honum kleift að leggja lagafrumvörp undir þjóðaratkvæði.

Lausn Icesave-deilunnar er forsenda þess að Íslendingar endurheimti fjárhagslegt mannorð og lánstraust sitt í útlöndum. Hún er forsenda fjárhagslegrar endurreisnar Íslands. Afleiðingarnar af því að ljúka málinu ekki verða afar slæmar en enn vitum við ekki hversu skelfilegar þær verða.

Ég hef ekki áhuga á því að komast að því.

Það er sláandi að verða vitni að því hvað bilið á milli þeirra sem eru á móti Icesave-frumvarpinu og þeirra sem eru því fylgjandi hefur minnkað hratt eftir hina örlagaríku ákvörðun forsetans í gær.

Í þjóðaratkvæðagreiðslunni fáum við tækifæri til að leiðrétta þessi skelfilegu mistök og velja skynsemi og samvinnu við aðrar þjóðir fram yfir afneitun og þjóðrembu.

Við getum bjargað okkur út úr þessar heimsku með því að kjósa rétt í þjóðaratkvæðagreiðslunni í febrúar.