Það er ögurstund - sýnið ábyrgð

Siðferðistíðarandinn II - Þegar nektarfyrirsætan bjargaði bankamanninum

Meðal þekktustu frétta liðinnar vinnuviku voru þær sem greindu frá vanda bankamanns er hafði verið að skoða mynd af nakinni eða fáklæddri fyrirsætu á tölvuskjá sínúm á meðan á beinni sjónvarpsútsendingu frá vinnustöð hans stóð.

Siðferðistíðarandinn

Bankastarfsmaður hefur nú gert sig að athlægi heimsbyggðarinnar vegna þess að hann var að skoða mynd af fáklæddri fyrirsætu á tölvuskjánum sínum í beinni sjónvarpsútsendingu.

Handboltamenningin

Við hliðina á Hagaskóla, í göngufæri við heimili mitt, er einn af þessum gamaldags sparkvöllum, handboltavöllur á malbiki, tvö handboltamörk og tvær körfuboltakörfur. Yfir vetrartímann er oftast enginn þarna að leik.

Þjóðin á ekki að hlusta á vafningsmenn

Icesave er sem stendur skaðlegasta afleiðingin af fjármálahruninu. Málið hefur þó verið gert verra en efni standa til vegna þess að þjóðin er á valdi sjálfsblekkingar og lýðskrums. Icesave-skuldin mun á endanum reynast minna en fimmtungur skuldabaggans sem hvílir á ríkinu auk þess sem skuldadagar renna ekki upp fyrr en eftir að hagkerfi landsins ætti að vera búið að rétta úr kútnum.

Langt seilst í spillingarumfjöllun

Skrýtnar þóttu mér fréttir RÚV í kvöld af kaupum stjórnmálamanna á fasteignum í eigu Arion-banka. Lítið þótti mér fara spillingunni þegar ég rýndi í innhald fréttanna.

 

Samkvæmisleikurinn og raunveruleikinn

Nokkuð hefur kveðið að þeim samkvæmisleik evrópskra gáfumenna í upphafi nýs árs að færa rök fyrir því að íslenska ríkið beri ekki ábyrgð á Icesave-reikningunum. Heill þáttur af Silfri Egils um síðustu helgi fór í fínimannsáróður af slíku tagi.

Þjóðin fær tækifæri til að bjarga sér undan eigin heimsku

Þegar lesnir eru svæsnustu kaflarnir í útrásarræðum ÓRG er erfitt að forðast þá tilhugsun að þar hafi talað maður sem gangi ekki heill til skógar. Fasísk þjóðremba, yfirgengilegt froðusnakk og auðdýrkun nálgast þar helbera sturlun.

Báknið fór ekki burt - það stækkaði

Það var undarleg tilfinning að vakna í morgun á fyrsta degi ársins fullur eftirvæntingar eftir nýársávarpi forseta Íslands. Eftirvæntingin stafaði ekki af almennum áhuga á hátíðarræðum fyrirmenna heldur því að vænta mátti að í ræðunni yrðu gefnar einhverjar vísbendingar um að hvaða niðurstöðu forsetinn mun komast í Icesave-málinu, þ.e. hvort hann hyggst skrifa undir lögin um ríkisábyrgð eða vísa þeim í þjóðaratkvæði.

 

Moðvolg jólamynd af ÁBS

Senn tekur viðburðaríkt ár enda, ár sem leit ekkert sérstaklega vel út í byrjun en afbragðsvel rættist úr því. Pressan kom þar að einhverju leyti við sögu. Geri ég þessu betri skil í áramótapistli í næstu viku.

Íslenskir ljósvakapistlar - sérhönnuð lágkúra

Ég hef yfirleitt gengið út frá því að blaðamenn séu upp til hópa frekar vel gefið lið, fólk með áhuga á t.d. bókmenntum og þjóðmálum. Það síðarnefnda liggur í eðli starfsins.

Þjóðaratkvæði um hvort eigi að standa við gerða samninga og borga skuldir

Ég hef mínar efasemdir um beint lýðræði. Á slíkum tímum í Aþenu til forna var Sókrates tekinn á lífi fyrir rökræðustagl á götum úti og þjóðin álpaðist út í óskynsamlegt stríð.

Ásdís Rán eflir samband Pressupenna við unglingsdóttur sína

Eftir mikið Icesave-þras og Baugsþras er tímabært að skrifa um eitthvað jákvætt nú á aðventunni. Undanfarið hafa menn séð tvo Pressupenna í miklum slagsmálum hér á þessu vefsvæði en samskipti Pressupenna geta líka verið jákvæð.

Veruleikafirrt þjóð - lýðskrumandi stjórnarandstaða

Ég er ósammála þeim sem telja að Íslendingum beri ekki að axla ábyrgð á Icesave-innlánsreikningunum. En það er engu að síður gild skoðun. Botnlaus er hins vegar sú veruleikafirring að telja að Íslendingar geti skotið sér undan þessari ábyrgð. Því öll Evrópu, allur heimurinn er sammála mér, bara hluti Íslendinga er ósammála. Gegn skoðun alþjóðasamfélagsins geta Íslendingar ekki staðið.

Forseti fornrita, forseti trjáræktar, forseti gróðabralls

Kynning á nýrri bók um Vigdísi forseta rifjar upp „valdatíðir“ þeirra forseta sem hafa setið það sem af er minni ævi. Þeir eru auðvitað þrír: Kristján Eldjárn, Vigdís Finnbogadóttir og Ólafur Ragnar Grímsson.

Meðvindur með Baugi

Eitt fyrsta verk Airon banka virðist ætla að verða að ganga til samninga við Baugsfjölskylduna, fella niður hjá henni tugi milljarða skulda og tryggja henni yfirráð yfir íslenskum matvörumarkaði um ókomin ár. Hin síðhærða, götustrákslega táknmynd hrunsins verður áfram við völd í viðskiptalífinu, í boði vinstri stjórnar undir forsæti Samfylkingarinnar.

Spuni Yngva Arnar Kristinssonar

Yfirleitt eiga excel-kallar auðvelt með að villa um fyrir máladeildarstúdentinum ÁBS. Svo fór þó ekki í morgun. Svefndrukkinn rak ég augum í spuna Yngva Arnar Kristinssonar, sem nú liggur undir ámæli um að vera græðgiskall, í Fréttablaðínu, og sá samstundis að það var maðkur í mysunni. Gott ef ég vaknaði ekki almennilega í leiðinni.

Framtíð netmiðla og dagblaða

Eitt lítið atriði í pólitískum skotgrafarhernaði haustsins hefur verið að henda gaman að nýrri sunnudagsútgáfu Morgunblaðsins en Sunnudagsmogginn er nú fylgirit laugardagsblaðsins og er í smærra broti.

Er einhver enn hræddur við svarta prinsinn?

Mér er ekki illa við Jón Ásgeir Jóhannesson. Hann er engu að síður ein af táknmyndum hrunsins. Ég á ákaflega erfitt með að sætta mig við að hann verði ráðandi aðili á matvörumarkaði og eigandi um helmings af helstu fjölmiðlum landsins í framtíðinni. Í rauninni er það óþolandi tilhugsun nema ef hann verður borgunarmaður fyrir skuldum sínum.

Eldheit mynd vikunnar

Ég hef ekki farið til útlanda síðan í september árið 2008 en þá fórum við Erla saman til Berlínar. Þetta eru mikil viðbrigði því síðustu árin fór ég 3-4 sinnum á ári til Þýskalands auk einhverja ferða til annarra landa.

Afsökunarbeiðni

Fyrir nokkrum dögum birti ég hér pistil undir yfirskriftinni Ofbeldi gegn börnum. Í pistlinum vísaði ég til og hlekkjaði á vefsvæði móður sem sakar föður barnanna sinna um ofbeldi gagnvart þeim. Pistillinn vakti nokkuð hörð viðbrögð í afmörkuðum hópi og m.a. bárust mér ummæli og upplýsingar þar sem þessum ásökunum er mjög kröftuglega andmælt.

Laugardagsdjammið

Það eru ekki ný tíðindi að það tekur konu lengri tíma en karl að hafa sig til fyrir mannamót. Erla, konan mín, starfar hjá Íslandspósti, og í gærkvöld fór ég með henni á árshátíð fyrirtækisins 12. skiptið í röð.

Ofbeldi gegn börnum

Kona ein hefur opnað vefsvæði þar sem hún lýsir skelfilegu og svívirðilegu, líkamlegu ofbeldi sem börn hennar hafa orðið að þola af hendi föður síns sem konan var nauðbeygð til að veita umgengnisrétt yfir.

 

 

Aðeins meira um fjölmiðla, hrunið, Mikka Torfa og ástandið núna

Mikki Torfa var svo elskulegur að minnast á síðasta pistilinn minn hér á Rás 2 í morgun sem varð til þess að hann hoppaði upp vinsældalistann hér fyrir neðan svo nú er maður aftur farinn að glíma við snillinga á borð við Ásdísi Rán, Hannes Hólmstein, Ólaf Arnarson og ólétta, unga konu í vinsældakapphlaupinu.

Mikael Torfason afneitar ábyrgð fjölmiðla á hruninu

Það er ánægjuefni að Mikael Torfason sé búinn að senda frá sér nýja skáldsögu, þá fyrstu í sjö ár. Ég hef haft mikla ánægju af fyrri bókum hans.

Hópefli gegn presti

Aldrei gleymi ég því þegar undrandi og skelfingu lostið smettið á mömmu fyllti skyndilega sjónvarpsskjáinn í miðri frétt um mál Ólafs heitins Skúlasonar biskups árið 1995 eða 1996. Mamma var þegar orðin stútungskelling á þessum tíma sem hvorki prestar né biskupar höfðu minnstan áhuga á að káfa á.

Gamalmenni í skóla og miðaldra vinnudýr

Ég hitti gamlan yfirmann minn á kaffihúsi í dag, þ.e. athafnamann sem ég vann hjá í nokkur ár um og upp úr þrítugu. Hann spurði hvort ég væri að gutla eitthvað uppi í háskóla núna. Ég játaði því. Ég spurði hann að því sama.  

Fjölmiðlar eru vindhanar

Ef hér hefðu verið eðlilega starfandi fjölmiðlar undanfarin ár hefði einhver rannsóknarblaðamaðurinn kastað eins og einni Hafskips- eða Watergate-bombu í síðasta lagi árið 2008 með svohljóðandi risafyrirsögn: BANKAKERFIÐ Á HELJARÞRÖM. - Ef rannsóknarblaðamennska hefði verið stunduð hér í stað skotgrafarblaðamennsku hefði þetta verið eðlilegasta rannsóknarefni og niðurstaðan óhjákvæmileg.

Pólitísk rétthugsun og örlög Peters Connelly

Hræðíleg örlög sveinbarnsins Peters Connelly hafa snert marga Íslendinga undanfarið einfaldlega vegna þess að Pressan tók þá réttu ritstjórnarlegu ákvörðun að fjalla mjög ítarlega um málið og á sláandi hátt. Núna þegar staðreyndir þessa ólýsanlega skelfilega máls liggja fyrir þá er erfitt að tjá sig um það á vitrænan hátt án þess að leitast við að setja það í þjóðfélagslegt samhengi.  Ef Peter litli var einungis fórnarlamb einskærrar illmennsku tveggja manneskja þá er lítið meira um málið að segja. Ég held hins vegar að þessi fallegi og saklausi drengur sem þjáðist ólýsanlega og án nokkurrar vonar eða vitneskju um gott líf hafi verið fórnarlamb annars vegar sjúklegrar eigingirni og hins vegar pólitískrar rétthugsunar.

Nóbelsgrín

Í gær kíkti ég inn á Baggalút og sá að Helga Möller söngkona hafði fengið Nóbelsverðlaunin í bókmenntum. Það þótti mér skemmtileg absúrdfyndni og hló. Í dag les ég síðan að Barack Obama hafi fengið friðarverðlaun Nóbels. Og ég er ekki að lesa Baggalút, ég er á Pressunni. En Pressan getur líka verið gamansöm svo ég fer á mbl.is og Visir.is og þar er sami brandarinn.

Hvernig stjórn vilja Ögmundur og kó?

Hérna áður fyrr kaus ég alltaf Sjálfstæðisflokkinn vegna þess að reynslan sýndi að betri og raunsærri stjórn var á efnahagsmálum þegar hann var við stjórn. Fyrir utan að vera allt of hallir undir ríkisforsjá virtust vinstri menn ekki geta unnið saman, það var ávísun á glundroða að kjósa þá.

Hugur þjóðarinnar eða rugl í mótmælafíklum?

Margir hafa glaðst í hljóði yfrir skemmdarverkum á húsum útrásarvíkinga, þar á meðal fólk sem aldrei fyrr á ævinni hefur haft annað en skömm á skemmdarverkum. En við lifum á öfgafullum tímum, núverandi aðstæðum verður ekki jafnað við neitt.

Viltu vera unglegur lengur?

Ég hef ákveðið að reyna að feta í fótspor vinsælasta Pressupennans um þessar mundir, í tilraun til að auka vinsældir eigin skrifa.

Davíð Oddsson og Gunnar í Krossinum: Tvö mál sem mér koma ekki við

Stundum þykir mér fréttamat vera sérstakt. Undanfarið hefur verið gerður mikill ágreiningur um mál sem ég get ekki séð að almenningur eigi að hafa mikla skoðun á. Málin hafa verið þvæld og gerð flókin en eru sáraeinföld.

Þegar konur tala um fótbolta

Kunningi minn góður spilaði með ÍBV í efstu deild í nokkur ár. Einu sinni sagði hann við mig orðrétt: „Pabbi horfði aldrei á mig keppa fyrr en ég var kominn í meistaraflokk. Þá fór hann hvort eð er á völlinn.“

Bráðabirgðalög, takk!

Ef það reynist raunin að Bretar og Hollendingar geri aðeins athugasemd við fyrirvara um niðurfellingu ríksiábyrgðar 2024, þá vona ég að ríkisstjórnin semji um breytingu á þeim fyrirvara og keyri síðan breytinguna í gegn með bráðabirgðalögum.

Borgarahreyfingin og danska flutningaskipið Erik Boye

Ég veit ekki hvort ég stafset heiti skipsins í fyrirsögninni rétt en mér líka skítsama. Þið skiljið það kæruleysi ef þið lesið aðeins lengra.  

Davíð Oddsson fær ekki inngöngu í M.R.

Dóttir mín er tæplega 15 ára og því að mestu óskrifað blað. Henni er ýmislegt til lista lagt og á líka sínar veiku hliðar eins og aðrir. Forvitnilegt verður fyrir mig að sjá hvað hún kemur til með að sýsla við á fullorðinsárum. Tvennt er hins vegar ljóst nú þegar. Hún mun ekki útskrifast með yfir 9 í meðaleinkunn úr Hagaskóla í vor. Hún mun í mesta lagi skríða yfir 8 ef hún verður dálítið duglegri en í fyrra. Þar með er líka ljóst að M.R verður ekki framhaldsskólinn hennar, líklega ekki Kvennó heldur, örugglega ekki Versló. Nokkurm veginn útilokað er að hún fái skólavist í hverfinu sem við búum í. Kannski þarf hún að sækja framhaldsnám upp í Mosfellsbæ eða Kópavog.

2007 í götunni

Rétt fyrir miðnætti hefur Björn Jörundur  upp raust sína: Hún á afmæli í dag ... hún er fertug í dag. Það er gleðskapur í húsi á Tómasarhaganum og afmælið virðist hafa breyst í útitónleika með Nýdanskri, því nú koma þeir slagarnir allir og það er spilað undir á gítar og píanó.

Kaldar kveðjur til fótboltalandsliðsins

Íslenska karlalandsliðið í knattspyrnu er að fara að spila við Noreg á laugardaginn. Einhvern tíma hefði mér fundist það spennandi tilhugsun. En ekki lengur. Samt hafa leikir við Noreg oft verið ákaflega skemmtilegir og okkur hefur gengið vel gegn þeim. Sumarið 1977 sá ég Íslendinga vinna skemmtilegan heppnissigur yfir Norðmönnum, 2-1. Ingi Björn Albertsson sá þá um að afgreiða taugaveiklaðan markvörð Norsara með tveimur klaufamörkum.

Herra Icesave í sjónvarpinu

Það er viðkvæmt mál að setja fram harðar fullyrðingar um persónur manna í jafnlitlu þjóðfélagi og því íslenska. Það er líka ekki stórmannlegt að kalla einhvern ónefnum eins og t.d. hið svínfeita andlit græðginnar, jafnvel ekki hið breiðleita tákn útrásarinnar svo við skulum kalla hann herra Icesave.

Frá „floating in money“ til „practically bankrupt“ á „no time“

Í sumar ræddu nokkrir Íslendingar efnahagshrunið í erlendum sjónvarpsþætti. Meðal annars var rætt við rösklega þrítug hjón sem höfðu starfað í fjármálakerfinu. Konan sagði nokkurn veginn orðrétt, „We were floating in money“ og stuttu síðar „We are practically bankrupt“ en þessir ágætu frasar lýstu fjárhagsstöðu hjónanna annars vegar fyrir og hins vegar eftir hrun.

Hvort er fyrirmyndin, ég eða persónan?

Rithöfundar eru misjafnlega frumlegir í persónusköpun. Sumir geta skrifað um allan andskotann, um Páfann í Róm og Alexander mikla, geimfara, fjárglæframenn og kynskiptinga. Sett sig í spor allra. Svo eru aðrir sem geta bara skrifað um sjálfa sig í misjafnlega lélegum dulbúningi. Hallgrímur Helgason skrifaði áhugaverða grein um þetta einu sinni þar sem hann stillti Halldóri Laxness upp í fyrri hópnum og Þórbergi Þórðarsyni í þeim síðari.

Róni borðar samloku

Þessi pistill er með nokkuð löngum inngangi. Einnig má segja að í pistlinum sé bloggfærsla og inngangurinn að bloggfærslunni (sem er þá hinn eiginlegi pistill) sé nokkuð langur. Allt um það þurfa lesendur að hafa nokkra biðlund uns þeir fá að vita um örlög rónans sem nefndur er í fyrirsögninni.

Hinsegin dagar og helsta ástæðan til þjóðarstolts

Dæmið ekki af kápunni

Sumir sköllóttir menn líta út eins og glæpamenn. Sérstaklega ef þeir eru breiðleitir og með stingandi augu. En það er auðvitað fráleitt að dæma menn þannig eftir útlitinu. Hafi þeir einhvern tíma sent ofdekruð börn sín í einkaþotu á fótboltaleik í útlöndum þá er það í sjálfu sér heldur ekki glæpur.

Útlendingar eru ekki óvinurinn

Í fljótu bragði gæti vandamál Íslendinga virst felast í því að þeir kunni ekki að reikna. Svo mun þó ekki vera raunin heldur hitt að reikningsmeistarar séu meðal vandamála. Athugið, að til er og vel þekkt orðið reikningslist.  Reikningur mun víst í eðli sínu vera list og heimspeki. Og af því niðurstöður reikningsmeistaranna eru svo ólíkar og hafa í mörgum tilvikum haft svo skelfilegar afleiðingar, þá er fólk eins og ég, sem getur varla reiknað sig í gegnum spam-síur í athugasemdakerfum, fyllilega ályktunarhæft.

Icesave - óbreyttur segir já

Allt bendir til að samþykkt ríkisábyrgðar vegna Icesave-samkomulagsins sé annars vegar lokahnykkurinn á lausn ýmissa brýnna mála sem unnið hefur verið að undanfarið og hins vegar ávísun á gríðarlega skuldabyrði síðar. Málið hlýtur að setja þingmenn (þ.e. alla þá þingmenn sem ekki eru sjálfhverfir, ábyrgðarlausir og gasprandi lýðskrumarar, en þeir eru því miður nokkrir) í feikilega erfiða klemmu, jafnvel mun erfiðari stöðu en þinglályktunartillagan um umsókn að Evrópusambandinu.

Könguló

Í steikjandi sólarhita, mánudagskvöldið 13. júlí, voru það bara fyllibyttur og ég sem héngu innandyra á hótelbarnum á Hlemmi. Ég í miðri skáldsögunni sem á að koma út haustið 2010 en gerist að mestu leyti í lok apríl 2007. Fyllibytturnar að spóla í sama augnablikinu.

 

Síðasta lánið undir sólinni

Margt fólk sem á í erfiðleikum með að greiða af húsnæðislánum hefur með ýmsum hætti komið þeirra ósk eða eftir atvikum þeirri kröfu á framfæri að höfuðstóll láns og greiðslubyrði verið með einhverjum hætti sambærileg við það sem gilti þegar lánin voru tekin. Eða eins og ágætur bloggari og fyrrverandi ritstjóri hins merka tímarits Úrvals ritar: „Að sú upphæð sem þær fengu að láni í íslenskum krónum verði látin gilda en ekki einhver ímynduð upphæð miðuð við gjaldmiðil annarra landa“.

 

 

 

Uppskera sérviskunnar

Auðvitað er það skrýtið að sitja í glampandi sólskini um hásumar á sérkennilegum hótelbar uppi á Hlemmi og hamra á hálfónýta fartölvu sem enginn veit hvenær gefur upp öndina, gamla sögu eða skáldsögupart sem er búinn að vera í óskaplega langdreginni fæðingu frá því í haust. Vitandi það að afar ólíklegt er að þessi textavinna muni hafa mikinn ábata í för með sér þó að raunar sé líklegt að hún muni birtast í bók einhvern tíma.