Spuni Yngva Arnar Kristinssonar

Yfirleitt eiga excel-kallar auðvelt með að villa um fyrir máladeildarstúdentinum ÁBS. Svo fór þó ekki í morgun. Svefndrukkinn rak ég augum í spuna Yngva Arnar Kristinssonar, sem nú liggur undir ámæli um að vera græðgiskall, í Fréttablaðínu, og sá samstundis að það var maðkur í mysunni. Gott ef ég vaknaði ekki almennilega í leiðinni.

Skrum Yngva er í tveimur liðum: Icesave og velferðarmál. 229 milljóna króna krafa hans í þrotabú Landsbankans, vegna kaupréttarsamninga, er gerð til að forða því að Bretar og Hollendingar gleypi féð með Icesave-samningnum. Yngvi segir að honum þyki alveg nóg um það sem rennur í þá hít.

Þetta er ódýrt bragð. Þjóðin hatar Icesave og því er nærtækt að höfða til þeirra tilfinninga og skoðana þegar menn eru að reyna að krafsa sig út úr neyðarlegri stöðu.

En Icesave-samningarnir snúast m.a. um það að eignir Landsbankans ganga upp í þær skuldir sem stofnað er til með Icesave-láninu. Það sem þær eignir ná ekki upp í þarf íslenska ríkið að greiða. Þannig að ef Yngvi fær græðgiskröfu sína greidda þá þarf íslenska ríkið að borga 229 milljónum króna meira en ella í Icesave-afborganir.

Ef Yngvi fær kröfuna greidda segist hann ætla að láta féð renna til velferðarmála. Mikið er það nú fallegt af honum. Þetta ákvæði fylgdi hins vegar ekki kröfu hans upphaflega og er fyrst gefið upp núna eftir að málið hefur sprungið í fjölmiðlum. Ekki mjög trúverðugt.

Þær 229 milljónir sem ríkið þarf að greiða meira en ella í Icesave-afborganir ef Yngvi fær kröfu sína í þrotabúið greidda rýra getu þess til að leggja fé til velferðarmála sem þessu nemur. Yngvi vill hins vegar sjálfur ráðstafa þessu fé til velferðarmála í stað þess að ríkið sinni því hlutverki.

Fjölmiðlaspuni Yngva Arnar Kristinssonar heldur ekki vatni. Hann hefði betur játað mistök opinberlega og fallið frá kröfunni.