06. feb. 2010 - 14:00Ágúst Borgþór Sverrisson
Getty
Meðal þekktustu frétta liðinnar vinnuviku voru þær sem greindu frá vanda bankamanns er hafði verið að skoða mynd af nakinni eða fáklæddri fyrirsætu á tölvuskjá sínum á meðan á beinni sjónvarpsútsendingu frá vinnustöð hans stóð.
Í síðasta pistli mínum taldi ég fréttirnar vera til marks um breyttan tíðaranda í siðferðisefnum sem snúa að kynhvötinni. Í sem allra stysta máli hefur, í eiginlegri og óeiginlegri merkingu, skömmin yfir því að vera kynvera færst frá portkonunni yfir þess er til hennar leitar. Það hlýtur að vera mikið gleðiefni ötulum feminískum baráttukonum.
Eftir kynlífsbyltinguna á síðari hluta síðustu aldar ríkja mótsagnakennd og síbreytileg viðhorf til kynferðismála og frjálsræðis á þeim sviðum. Almennt ríkir nánast fullkomið einstaklingsfrelsi á þessu sviði en undirniðri eru gömlu afturhaldsstaðlarnir alltaf í gildi og hægt að grípa til þeirra hvenær sem er og beita á hvern þann sem vogar sér að afhjúpa að í honum blundi holdlegar fýsnir.
Fréttin af bankamanninum þróaðist yfir í hugljúfa og einkar athyglisverða framhaldssögu: Maður gekk undir manns hönd til að bjarga bankastarfsmanninum frá brottrekstri. Fremst í flokki fór nektarfyrirsætan sjálf. Stolt, stórglæsileg og sjálfsörugg gekk hún fram og sagði: Æ, ekki reka greyið þó að hann hafi verið að glápa á myndina af mér.
Takið eftir þessu. Nektarfyrirsætan sjálf heldur fullri reisn sinni en skrifstofublókin sem var að góna á myndina af henni er í skásta falli aðhlátursefni um allan heim og í versta lagi að auki atvinnulaus, rekinn með skömm.
Það er gott að nektarfyrirsæta dagsins í dag er ekki fordæmd. Í púrítanískum samfélögum fortíðarinnar átti hún sér ekki viðreisnar von; í hræsni sinni útskúfaði karlveldið henni til skiptis við að svala fýsnum sínum á henni.
En í dag er fordæmingin að snúast yfir á þann sem horfir á nektarfyrirsætuna. Hvers vegna? Hvaða straumar í djúpgerð samfélagsins valda því að ávallt þarf einhver að vera skotspónn skammar og fordæmingar í málefnum holdsins?