Samkvæmisleikurinn og raunveruleikinn

Nokkuð hefur kveðið að þeim samkvæmisleik evrópskra gáfumenna í upphafi nýs árs að færa rök fyrir því að íslenska ríkið beri ekki ábyrgð á Icesave-reikningunum. Heill þáttur af Silfri Egils um síðustu helgi fór í fínimannsáróður af slíku tagi.

Ómissandi partur af slíkum hámenntuðum samkvæmisleik er að tilnefna sáttasemjara í deilunni. Ýmislegt frumlegt kemur þar upp, eins og fyrrverandi utanríkisráðherra Þýskalands og fyrrverandi forseti Bandaríkjanna.

Ekkert af því gáfaða og velviljaða fólki sem tjáð hefur sig með þessum hætti hefur nokkur völd í málinu. Endalaust má rökræða um hvort Íslendingum beri siðferðisleg og/eða lagaleg skylda til að borga Icesave, kjafta má sig að báðum niðurstöðum með sannfærandi hætti í þessu margbitna þrætuepli.

Þeir sem með völdin fara í alþjóðasamfélaginu telja hins vegar að Íslendingum beri að borga. Ekkert hefur gerst sem breytir þeirri niðurstöðu. Sem þýðir að ef við neitum að borga fáum við ekki frekari fjárhagsaðstoð frá alþjóðasamfélaginu.

Við Íslendingum höfum enn sem komið er sloppið billega frá allsherjarbankahruni. Meginskaðinn eru afskriftir erlendra bankastofanana sem lánuðu íslensku bönkunum. Atvinnuleysi hefur farið úr engu og upp í sjö prósent. Kaupmáttur hefur lækkað en hann var mjög hár fyrir. Þeir sem skulda mikið eru vissulega í vandræðum en þeir voru komnir í vandræði fyrir bankahrunið. Almennt hefur fólk það ennþá mjög gott.

Það breytir því ekki að íslenska ríkið situr uppi með gífurlegar skuldir vegna bankahrunsins. Af þeim skuldaklafa skilst mér að Icesave sé milli 10 og 20 prósent. Á móti kemur að ríkisstarfsmönnum hefur fjölgað gífurlega hin síðustu ár og meðallaun þeirra eru 450 þús. kr. á mánuði. Það er því af nógu að taka í niðurskurði útgjalda í ríkisrekstri.

Kannski er það blessun í dulargervi að við fáum ekki erlenda lánafyrirgreiðslu á næstunni vegna þrjósku okkar í Icesave-málinu. Til lengri tíma virðist það ekki góð lausn fyrir þann sem er skuldugur að taka meiri lán. En það táknar væntanlega að fólk fer í alvöru að finna fyrir kreppunni, því þá fyrst verður að skera harkalega niður, miklu brattar og fyrr en ráðgert var.

Þessu geta ekki dálkahöfundar úti í heimi eða fyrrverandi þingmenn á Evrópuþingi breytt nokkru um. Annaðhvort verður Icesave-málið klárað eða við fáum enga fjárhagsaðstoð. Moggabloggarar mega kveina eins og þeir vilja en þetta er raunveruleikinn.

Sjálfur finn ég ekki fyrir neinni sjálfsvorkunn sem Íslendingur út af þessari stöðu.