Aðeins meira um fjölmiðla, hrunið, Mikka Torfa og ástandið núna

Mikki Torfa var svo elskulegur að minnast á síðasta pistilinn minn hér á Rás 2 í morgun sem varð til þess að hann hoppaði upp vinsældalistann hér fyrir neðan svo nú er maður aftur farinn að glíma við snillinga á borð við Ásdísi Rán, Hannes Hólmstein, Ólaf Arnarson og ólétta, unga konu í vinsældakapphlaupinu.

Ég efast um að Mikki hafi tekið margar slæmar ákvarðanir í störfum sínum í góðærinu. Ég hugsa að hann hafi verið heiðarlegur og góður blaðamaður. Vel má vera að hann hafi skrifað nokkrar hvassar fréttir sem afhjúpuðu óheilbrigði í viðskiptalífinu og ég get vel trúað því að þær hafi ekki fengið verðskuldaða athygli hins gagnrýnislausa og ofalda almennings.

Mín gagnrýni á fjölmiðla undanfarið snýst hins vegar ekki um einstaka blaðamenn eða einstakar fréttir heldur um heildarmyndina. Því mótmæla fáir að almennt voru fjölmiðlar ekki gagnrýnir á peningaöflin og hjá stórum hluta fjölmiðlamarkaðarins var óhægt um vik, þar sem Jón Ásgeir var beint og óbeint meirihlutaeigandi í Stöð 2, Fréttablaðinu, DV, helstu tímaritum landsins og ýmsum fleiri miðlum. Þessi skuldakóngur sem ryksugaði lánsfé úr Glitni til að fjármagna fjárfestingarævintýri sín á Englandi. - Hann á raunar ennþá Fréttablaðið þar sem viðtalið við Mikka birtist.

Hefði Helgarpósturinn varpað Hafskipsbombunni árið 1985 ef blaðið hefði verið í eigu Björgólfs Guðmundssonar?

Þessari spurningu þarf ekki að svara.

En vandamálið var ekki bara eignarhald heldur almenn dýrkun á auði og auðmönnum og gagnrýnisleysi í samfélaginu.

Fjölmiðlar í heild bera sína ábyrgð á hruninu og það er býsna hrokafullt að afneita því með öllu.

Um einstakar persónur gildir annað. Þannig er ekkert víst að Mikki beri meiri ábyrgð á hruninu en til dæmis ég. Vissulega hafðí ég ekki sömu áhrif og hann en ég fór villur vega. Vegna þess að ég er í hjarta mínu frekar hægri sinnaður, er fylgjandi einstaklingsfrelsi, hef lítinn áhuga á því að hér rísi aftur það ríkissforsjársamfélag sem ég ólst upp við, og hef óbeit á ýmiskonar pólitískri rétthugsun sem vex mjög ásmegin á Vesturlöndum, er hættuleg frjálsri hugsun og kemur yfirleitt af vinstri vængnum - og þar sem ástandið hér virtist vera prýðilega gott - þá þótti mér sjálfsagt að styðja Sjálfstæðisflokkinn á þessum árum. Gerði það nánast í blindni og hélt slíkum skoðunum á lofti í víðlesnum bloggpistlum.

Ég tek samt ekki á mig hrunið og ég ætla ekki heldur að varpa sökinni á Mikka Torfa. Það hreytir því hins vegar ekki að fjölmiðlar brugðust og almenningsálitið brást.

Nú þegar rykið er örlítið byrjað að setjast eftir hrunið kemur í ljós að ástandið hérna er merkilega gott þrátt fyrir allt. Við búum ennþá í kraftmiklu markaðssamfélagi og framtíðin er björt þrátt fyrir risavaxin skuldavandamál.

Partur af lausninni er sá frjálsræðishugsunarháttur sem var innleiddur hér á tíunda áratugnum og dafnar enn býsna vel á meðal okkar. Þegar öll kurl eru komin til grafar meðal sagnaritara framtíðarinnar verður ekki bara bölvað yfir ríkisstjórnarárum Sjálfstæðis- og Framsóknar. Enda er veruleikinn aldrei svarthvítur heldur mismunandi grár.

Núverandi ríkisstjórn mun líka fá miklu betri eftirmæli en það sem sagt er um hana þessa dagana. En það er önnur saga.