Laugardagsdjammið

Það eru ekki ný tíðindi að það tekur konu lengri tíma en karl að hafa sig til fyrir mannamót. Erla, konan mín, starfar hjá Íslandspósti, og í gærkvöld fór ég með henni á árshátíð fyrirtækisins 12. skiptið í röð.

Yngri systir mín kom í eftirmiðdaginn til að stússast í hárinu á Erlu. Ég hafði annað við tímann að gera. Er í þremur kúrsum í háskólanum og nota því laugardagana til að læra þýsku. Ég bögglaði saman ritgerð um gildi þess að vera á Facebook. Þýddi stíl um túrsisma á Íslandi, eldgos undir Vatnajökli og rútubílstjóra sem langar til að keyra niður öskutunnu. Það er gaman að tala þýsku en stundum erfitt að glíma við tungumál sem maður hefur ekki almennilega á valdi sínu. Ég held að mér hafi t.d. enn ekki tekist að skrifa langa setningu á þýsku villulausa.

Allt um það. Eftir tvo tíma var ég búinn að læra en stöllurnar voru varla byrjaðar. Höfðu eytt löngum tíma í að skoða hárgreiðslur á netinu, höfðu vissulega gert ýmislegt fyrir hárið en endanleg niðurstaða var ekki fengin. Og þegar hárið var tilbúið ræddu þær lengi um hvort systir mín mætti ausa í það glimmeri. Síðan var andlitsmálningin eftir og hún tók sinn tíma. Og eftir það þurftu þær að komast að niðurstöðu um hvaða kjóll yrði valinn.

Ég drap tímann á meðan. Las Fréttablaðið. Las smásögu. Fór í FIFA Playstation.

Þegar Erla, orðin stórglæsileg, var að klæða sig í skóna, þurfti ég loks að hafa mig til. Ég vippaði mér í jakkafötin og skyrtuna, setti á mig bindið og smágel í hárið. Þetta tók um þrjár mínútur.

Horfði aðeins í spegilinn. Kallinn leit bara vel út. Við höfðum farið að skokka í morgun og ég var ansi ferskur eftir það.

Myndi Ásdís Rán líta við honum? - Dream on.

Jónína Ben.? - Kannski.

Raunar breytist spegilmynd manna lítið frá 8 eða 9 ára aldri. Ég byrjaði að horfa í spegil á Skaftafelli við Nesveg einhvern tíma rétt fyrir 1970. Hef varla breyst síðan þá. - Síðan er kannski tekin ljósmynd af manni í miðjum gleðskapnum seint um kvöldið og á skjá myndavélarinnar birtist ókunnugur maður, rauðþrútinn, gráhærður og gamall.

Ógurlega gamlar minningar gerðu vart við sig fyrir framan spegilinn. Frá því nítjánhundruðáttaíuogeitthvað þegar fiðringur var í loftinu og miklar væntingar áður en haldið var á skemmtistað. Það er svo langt siðan að ég man það varla. Og sakna þess engan veginn.

Ég skemmti mér ágætlega á árshátíðinni. Samt var ég allt kvöldið í og með að bíða eftir að komast heim aftur og passa að drekka ekki of mikið því ég nennti ekki að vera þunnur í dag. - Þetta hljómar kannski ekki spennandi en fer vel með mann.

Næsti djammpistill gæti birst einhvern tíma á næsta ári.