Langt seilst í spillingarumfjöllun

Skrýtnar þóttu mér fréttir RÚV í kvöld af kaupum stjórnmálamanna á fasteignum í eigu Arion-banka. Lítið þótti mér fara fyrir spillingunni þegar ég rýndi í innhald fréttanna.

Bróðir Björns Vals Gíslasonar, þingmanns VG, mun hafa keypt nokkuð illa farið atvinnuhúsnæði á Grenásvegi. Mikið af atvinnuhúsnæði stendur autt og þegar við bætist að húseign er í slæmu ástandi er fullkomlega eðlilegt á þessum tímum að hún seljist undir fasteignamati.

Samfylkingarmaðurinn Skúli Helgason mun hafa pungað út 75 milljónum  fyrir einbýlishús í Skerjafirði en húsið mun þarfnast mikilla lagfæringa. Ég sé ekki skandalinn í því að hægt sé að meta þess eigna ríflega tíu milljónum dýrari. Á hvaða forsendum er það annars gert? Hefur markaðsverð lækkað í samræmi við minnkandi sölu?

Raunar selja bankar fasteignir í sinni eigu yfirleitt undir markaðsverði. Nokkuð virðist hins vegar undir hendingu komið hver fær kauprétt. Ég þekki mörg dæmi um að fólk sem ekki tengist stjórnmálum á nokkurn hátt hafi komist í slíkar eignir, jafnvel fólk af útlendu bergi brotið sem ekki hefur nein tengsl inn í valdakerfið.

Kannski þarf að setja skýrar reglur um sölu fasteigna í eigu banka. Ég sé hins vegar ekki skandalinn í þessum umræddu fasteignakaupum og tæpast hefði ég viljað bjóða á móti. Allir vita að mjög erfitt er að selja fasteignir um þessar mundir og því fullkomlega eðlilegt að slegið sé af verði.

Á þessum síðustu og verstu tímum vil ég sjá eitthvað bitastæðrara og áþreifanlegra í fréttum þar sem stjórnmálamenn eru vændir um spillingu. Ég sé ekki spillinguna í þessum viðskiptum.