Handboltamenningin

Við hliðina á Hagaskóla, í göngufæri við heimili mitt, er einn af þessum gamaldags sparkvöllum, handboltavöllur á malbiki, tvö handboltamörk og tvær körfuboltakörfur. Yfir vetrartímann er oftast enginn þarna að leik.

Það er ekki óeðlilegt. Borgin er troðin góðum íþróttasölum og sparkvellir með gervigrasi finnast nú víða. Einstaka sinnum hefur mátt sjá eins og tvo stráka í einu að sparka fótbolta eða kasta í körfu á þessum velli.

Undanfarnar vikur hefur þessu verið öðruvísi farið: þar hefur nú ítrekað, þegar ég hef gengið eftir Dunhaganum, mátt sjá upp undir 10 stráka í handbolta. Um daginn sagðist einn þeirra vera Sverre Jakobsen þegar hann tók á í vörninni.

Handbolti er ekki sérlega aðgengileg íþrótt í daglegum leik. Fótbolta er hægt að spila við allskyns aðstæður og aðlaga reglur að þeim. Flestir krakkar spila annaðhvort engan handbolta eða æfa hann einfaldlega með íþróttafélögunum. Þar er unnið frábært starf. Stórkostlegur árangur landsliðsins undanfarið er hins vegar farinn að valda því að strákar eru farnir að leika sér úti í handbolta rétt eins og fótbolta.

Afstaða Íslendinga til þessarar ástkæru þjóðaríþróttar sinnar hefur oft verið nokkuð öfgafull. Andstæðar öfgar í þeim efnum mætti kalla heimfrægðarglampann og „rottuhlaupið“. Fyrrnefnda viðhorfið kom fram í þeim væntingum manna þegar HM í handbolta var haldin hér á landi árið 1995, að keppnin yrði mikil lyftistöng fyrir ferðmannaiðnaðinn. En handbolti er ekki íþrótt sem laðar að ferðamenn í stórum stíl og heimsbyggðin mun aldrei standa á öndinni yfir afrekum Íslendinga í handbolta.

Hitt viðhorfið fer í öfuga átt. Einhvern tíma var sú saga kokkuð upp að handbolti væri svo lítt þekkt íþróttagrein að hann kæmi næst á eftir rottuhlaupi hvað snertir vinsældir ólympíugreina. Þetta hefur síðan hver kjaftaskurinn étið upp eftir öðrum á milli þess sem menn hafa blaðrað um stjörnunar í enska fótboltanum og hvað þær hafa í laun. En hvað í ósköpunum er rottuhlaup? Er sú íþróttagrein yfirleitt til? Og hefur virkilega einhvern tíma verið keppt í henni á Ólympíuleikunum? Rottuhlaupssagan er auðvitað bara bull.

Um stórmót í handbolta er fjallað á forsíðum helstu netmiðla á Norðurlöndum. Stærstu blöðin fjalla t.d. ítarlega um afrek Íslendinga á stórmótum í handbolta. Leikirnir eru sýndir beint í sjónvarpi um alla Evrópu og í Þýskalandi er áhorfið 10%. Það er býsna gott eða yfir 8 milljónir manna.

Handbolti er nefnilega eins og flest annað í lífinu: það eru ekki allir að hugsa um hann og það er ekki enginn að hugsa um hann. Það er nefnilega sjaldan eitthvað eitt sem skiptir sköpum í tilverunni en leiðin til farsældar er meðal annars fólgin í því að rækta það sem maður er góður í.

Íslendingar eru framarlega í handbolta og eiga að halda áfram að efla getu sína á því sviði. Í þessari grein teflum við fram alvörukunnáttu og hæfileikum á heimsvísu, ekki blekkingum og bulli eins og í fjármálaútrásinni.