Gamalmenni í skóla og miðaldra vinnudýr

Ég hitti gamlan yfirmann minn á kaffihúsi í dag, þ.e. athafnamann sem ég vann hjá í nokkur ár um og upp úr þrítugu. Hann spurði hvort ég væri að gutla eitthvað uppi í háskóla núna. Ég játaði því. Ég spurði hann að því sama.  

Jú, hann sagðist lítillega hafa tekið upp þráðinn í sagnfræðinni. Hann hafði einmitt horfið frá sagnfræðinámi á níunda áratugnum og hafið sinn blómlega atvinnurekstur. „Ég er í einum kúrsi“, sagði hann. „Það eru tveir kennarar. Annar er gamli kennarinn minn frá því ég var síðast í deildinni - hinn er gamall skólafélagi minn frá þeim tíma.“

Hann skellihló að þessu.

Ástæða þess að sjálfur er ég enn að gutla í grunnnámi í háskóla, kominn hátt á fimmtugsaldur, tengist þessum manni. Rétt um 1990 var ég í heimspekinámi en fór að vinna í fyrirtækinu hans meðfram náminu. Verkefnin hjá honum voru hins vegar svo skemmtileg að ég sogaðist úr náminu og inn í fyrirtækið. Ég var 29 ára þegar ég fastréð mig þangað. Ég er af fyrstu uppakynslóðinni og mín freistuðu föst laun og skrifstofa enda vorum við Erla nýbúin að kaupa okkur fyrstu íbúðina. Ég byrjaði að ganga í jakkafötum og mætti "óverdressd" daglega til vinnu.

Við tóku um tveir áratugir af launavinnu og skáldskaparskrifum í hjáverkum. Þegar ég síðan missti vinnuna í kjölfar bankahrunsins í fyrrahaust (og grunlaus um að ári síðar væri ég að drukkna í verkefnum eins og raunin er núna) ákvað ég að fara aftur í háskólann. Tók nokkra þýskukúrsa og kláraði BA-ritgerðina í heimspeki í vor. Gamli yfirmaðurinn hló líka að því að ég hefði hrist BA-ritgerðina úr erminni eins og hverri annarri blaðagrein (ég ætlaði þó ekkert að monta mig, sagði þetta bara eins og það var).

Núna er ég í þremur kúrsum í þýsku í háskólanum, tek tvo utanskóla og mæti í einn. Í tímanum sem ég mæti í er ég langelstur. Ég er svo mikið eldri en allir nemendurnir að ég er næstum of gamall til að geta verið pabbi þeirra og ég er líka miklu eldri en kennararnir. Manni getur þótt þetta vandræðalegt en svo getur maður líka bara hlegið eins og gamli yfirmaðurinn minn.

Í vor var ég á starfslaunum frá Launasjóði rithöfunda. Það var frábært að vera full-time rithöfundur í dálítinn tíma og vonandi á það eftir að gerast aftur.

En það er líka á sinn hátt gaman að vinna fullan vinnudag og fara síðan að skrifa um kvöldið jafnvel þó að skynsemin segi manni að þetta geti ekki gengið til lengdar. Þessi misserin er ég í fullu starfi sem þýðandi á þýðingastofu og er að skrifa skáldsögu sem á að koma út eftir ár. Auk þess eru það þessir kúrsar uppi í háskóla og svo vinn ég dálítið fyrir Pressuna, skrifa þessa pistla og erlendar fréttir.

Þetta er snargeðveikt ástand en samt sit ég sallarólegur við þetta öllum stundum. Einhver gæti sagt að þetta væri að eiga sér ekki líf en mér finnst þetta þó besta lífið.

Vinnan er eitt það mikilvægasta í lífinu. Maður kann líklega best að meta hana þegar maður er orðinn miðaldra. Þá er maður orðinn svo flínkur og rútíneraður í sínu fagi en lítið farinn að gefa eftir í líkamlegu þreki. Ekki spillir fyrir að maður þarf ekki að finna sjálfan sig enda búinn að því fyrir löngu, er ekki eins eirðarlaus og þeir sem yngri eru og hægfara ferli kynferðislegs náttúruleysis er hafið.

Þá er gaman að láta verkin renna undan sér, eitt af öðru.

Í áratugi hef ég puðað við iðnaðartexta í dagvinnu og glímt við skáldskap í hjáverkum. Einhver framagosinn gæti hugsað með sér að ekki sé árangurinn mikill, því ekki er ég í hárri stöðu og heimsbyggðin liggur ekki andvaka yfir lestri bóka minna.

Það breytir því ekki að flest mín dagsverk eru vel heppnuð og alltaf bíður nýtt verkefni handan við hornið. Fátt annað skiptir máli.

Ástæðan fyrir því að ég hitti gamla yfirmanninn minn í kaffi var sú að honum líka svo vel þessir pistlar á Pressunni að hann hafði samband við mig í tölvupósti. Hann var ánægður með að ég væri hættur þessu persónulega hversdagsbloggrausi og byrjaður að skrifa beitta þjóðmálapistla. Kannski á eftir að síga á honum brúnin þegar hann rekur augun í þennan óagaða pistil í gamla bloggstílnum.   

Eigið góðan vinnudag.