28. nóv. 2009 - 21:04Ágúst Borgþór Sverrisson
Kynning á nýrri bók um Vigdísi forseta rifjar upp „valdatíðir“ þeirra forseta sem hafa setið það sem af er minni ævi. Þeir eru auðvitað þrír: Kristján Eldjárn, Vigdís Finnbogadóttir og Ólafur Ragnar Grímsson
Flestir þjóðfélagsþegnar vilja að til séu einhver virðuleg tákn um það besta sem þjóðin hefur til að bera. Mörg lifum við fyrir hégóma og hjóm en við viljum að til sé eitthvað æðra en sjónvarpsglápið okkar og fimmaurabrandararnir í vinnunni og að einhverjir sjái um að halda því á lofti. Til þess er m.a. forsetaembættið.
Forseti þarf ekki að hafa sömu áhugamál og pöpullinn. Helst ekki. Flestum þætti innst inni asnalegt ef á Bessastöðum sæti forseti sem talaði ekki um annað en golfíþróttina í fjölmiðlum, meira að segja golfáhugamönnum þætti það asnalegt.
Forseti þarf að hafa áhuga á einhverju merkilegu og virðulegu - eða í það minnsta þykjast hafa áhuga á því.
Forseti barnæsku minnar, Kristján Eldjárn, var lifandi tákn um bókmenntaarf okkar. Í tíð hans skiluðu Danir okkur merkilegum fornritum og forsetinn, sem var hálærður fræðimaður í íslenskum fræðum, hélt sífellt á lofti þessu þjóðarstolti Íslendinga, fornritunum.
Forseti blómaskeiðs mins var Vigdís Finnbogadóttir. Hún hafði svo ódepandi áhuga á því að gróðursetja hríslur að gárungar tóku að henda gaman að því. Hennar forsetatíð var tákn um gróðursetningu.
Ólafur Ragnar Grímson er forseti miðaldurs míns.Ákafasta áhugamál hans var hin meinta íslenska fjármálaútrás. Forsetinn var heltekinn af aðdáun á framtaki manna sem virtust stóreignamenn en reyndust vera hrikalegir fjárglæframenn og skuldakóngar.
Forsetinn giftist sjálfur forríkri enskri konu og fór á fótboltaleiki með erlendum auðkýfingum sem sumir jaðra við að vera glæpamenn. Hann sat í VIP-stúkunni á Stamford Bridge með rússneskum auðkýfingum og lék á als oddi. - Sæjuð þið Kristján Eldjárn fyrir ykkur sem fótboltabullu? Það hefði verið laglega áramótaskaupið!
Vigdís var leikhússtjóri, frönskukennari og einkar mikill áhugamaður um bókmenntir. Er leið að jólum mátti sjá hana í bókabúðum að kynna sér nýútkomin skáldverk. Ólafur Ragnar hefur engan áhuga á slíku, hann hefur bara áhuga á feitum bankabókum.
Vigdís og Kristján Eldjárn voru með menningarlegan bakgrunn. Ólafur Ragnar var gamall lýðskrumari og slagsmálahundur úr pólitíkinni, ekkert sérstaklega vel máli farinn og menningarsnauður.
Hann var forseti sem dýrkaði auð og mat peninga ofar öðrum gæðum. Hugsið ykkur! Hvílík eftirmæli!
Ég kaus Ólaf Ragnar í forsetakosningunum árið 1996. Ég var Sjálfstæðismaður í pólitík á þeim tíma en mér ofbauð að mínir menn þá skyldu ekki nægja sér landstjórnina og beita sér gegn gömlum allaballa sem vildi verða forseti.
Sjálfstæðismenn tefldu fram Pétri Hafstein, grandvörum dómara og fræðimanni. Menn segja það framferði Ólafs Ragnars oft til afsökunar að embættið hafi breyst svo mikið í takt við breyttan tíðaranda. En forsetaembættið á að vera gamaldags. Ef Pétur Hafstein hefði sigrað í kosningunum árið 1996 væri enginn að tala um breyttan tíðaranda í tengslum við forsetaembættið núna.
Hann hefði aldrei orðið auðmannasleikja, partíljón og fótboltabulla á Stamford Bridge.
Vonandi fæ ég ekki annað flón á forsetastól í ellinni.