Ásdís Rán eflir samband Pressupenna við unglingsdóttur sína

Eftir mikið Icesave-þras og Baugsþras er tímabært að skrifa um eitthvað jákvætt nú á aðventunni. Undanfarið hafa menn séð tvo Pressupenna í miklum slagsmálum hér á þessu vefsvæði en samskipti Pressupenna geta líka verið jákvæð.

Allir sem hafa komið börnum á legg vita að afstaða barna til foreldra sinna breytist úr taumlausri aðdáun í fullkomið tómlæti á unglingsárum. Áhugaleysið heldur jafnvel innreið sína fyrr. Um daginn heimsótti sonur minn, sem er 10 ára, mig í aðalvinnuna mína sem er á þýðingastofu í miðbænum. Eftir að hafa fylgst með handtökum mínum í nokkur augnablik spurði hann forviða: „Ertu að gera þetta allan daginn?“

Dóttirin er 15 ára. Ég hef fullkomlega árangurslaust reynt að vekja áhuga hennar á ritstörfum mínum, jafnt pistlaskrifum sem skáldskapariðju. Á haustdögum hugkvæmdist mér að skrifa meinlausa skopstælingu á pistlum Ásdísar Rán undir yfirskriftinni „Eldheit mynd vikunnar“. Fyrirsætan var ekki lengi að svara fyrir sig og hitti þar á snöggan blett er hún hvatti höfund til að birta mynd af sér berum að ofan - en allir feitir strákar vita að þeir líta betur út í fötunum en án þeirra.

En þegar dóttir mín hafði veður af þessum samskiptum fékk hún skyndilega áhuga á pistlaskrifum föður síns, jafnvel ákafan áhuga. „Geturðu látið hana senda mér áritaða mynd af sér?“ spurði hún mig meðal annars.

Síðast þegar dóttir mín sýndi mér svona áhuga var þegar hún komst að því að ég væri málkunnugur fjölmiðlakonunni Sirrý.

Ásdísi Rán get ég því þakkað - ekki 15 mínútur af frægð - heldur 15 mínútur af aðdáun unglingsdóttur.

Það er nokkurs virði.