Íslensk Playboy kanína 1975

Íslenskar stúlkur hafa prýtt forsíður PLAYBOY í tvígang, en Samúel er aðeins kunnugt um eina íslenska stúlku, sem hefur  skartað kanínubúningnum fræga og þjónað gestum Playboy klúbbs. Hún heitir Sigrún Jónsdóttir og vann í klúbbnum í Portsmouth fyrir um 36 árum. Samúel birti viðtal við hana 1975. Það var fréttamaðurinn vinsæli Óli Tynes, sem nú er á Stöð 2, sem tók viðtalið fyrir Samúel. Sigrún var þá nýflutt heim ásamt eiginmanni sínum Clieve Halliwell, en þau kynntust og giftust í Portsmouth. Hann hóf hjúkrunarstörf á Grensásdeild, en Sigrún fór að vinna hjá Rafmagnsveitum ríkisins.


Eins og segir í inngangi er Samúel ekki kunnugt um að önnur íslensk stúlka hafi starfað á Playboy klúbbi, en hefði gaman af að heyra af því ef svo hefur verið. Hins vegar var það hálfíslensk stúlka sem vann í klúbbnum í Portsmouth sem kvatti Sigrúnu til að sækja þar um starf, en hún vann þá í mötuneyti á geðveikrahæli. Umsækjendur voru 25 talsins en aðeins voru ráðnar fimm stúlkur. “Við vorum settar á tveggja vikna námskeið,” rifjaði Sigrún upp í viðtalinu við Samúel. “Við þurftum meðal annars að að læra alveg á matseðlana og vínkortin og að blanda drykki. Okkur var kennt að ganga um beina og það kom einn af sérfræðingum Playboy til að stjórna snyrtinámskeiði. Því næst fór fram hæfnisprófið og svo var bara byrjað.”

 

Undarlegt að vera berleggjuð með kanínueyru og dindil

Sigrún sagði að það hafi tekið sinn tíma að venjast kanínubúningnum og segir að sér hafi liðið undarlega þegar hún var kynnt berleggjuð með dindil og kanínueyru fyrir fastakúnnunum. Félagar klúbbsins í Portsmouth voru um þúsund talsins og flestir þeirra fastagestir á vissum kvöldum vikunnar. Þeir voru flestir sterkefnaðir og munaði ekki um að tapa þúsundum punda á einu bretti í spilasalnum.

„Klúbburinn var lítill og afar huggulegur. Hann skiptist í matsal og spilasal og báðir salirnir voru alltaf troðfullir. Maturinn var mjög góður og tiltölulega ódýr, en drykkirnir hins vegar mjög dýrir, “ útskýrði Sigrún.

„Ég var aðeins við að ganga um beina þann tíma sem ég vann þarna. Ef ég hefði verið lengur hefði ég farið á borð í spilasal. Ég get ekki sagt að ég sakni þess, því ég er á móti spilamennsku. Það er að segja fjárhættuspili. Ég sá mörg dæmi um spilafíknina þarna.”

Sigrún sagði það ekki hafa verið neinn dans á rósum að vera Playboy kanína. „Það er geysilega mikil og erfið vinna. Við erum í rauninni bara þjónustufólk í sérstökum búningum. Við verðum að leggja á borð, ganga um beina og ganga frá. Og þetta verður allt að ganga afar hratt fyrir sig.”

 

Brottrekstrarsök að fara út með gesti

Óli Tynes vildi vita hvort gestirnir hafi ekki verið að reyna við kanínurnar.

„Það kom auðvitað fyrir, en sjaldan þó,” svaraði Sigrún. „Þarna ríkja afar strangar hegðunarreglur. Ein reglan er sú að kanína má ekki fara út með gesti. Ef hún gerir það er hún rekin og hann jafnvel gerður útlægur úr klúbbnum. Kaupið var ekkert sérstakt. Ég hafði 37 pund á viku. En svo fengum við auðvitað  þjórfé. Það var mismunandi mikið, en undr lokin var ég farin að gera það gott. Ég eignaðist marga ágæta vini meðal gestanna. Það var svo komið að fólk var byrjað að biðja um mig sérstaklega til að þjóna til borðs. Þegar það gerist er maður orðinn dálítið hátt skrifaður. Þá er þjóféð líka hærra. Ég komst hæst í 30 pund fyrir kvöldið.

Gallinn var bara sá að allt þjórféð rann í sameiginlegan sjóð sem síðan var skipt jafnt á milli alls starfsfólksins. Ég gat vel unnt hinum þes að fá aukaskilding, en fannst fyrirkomulagið óheppilegt. Annars staðar fær t.d. eldhúsfólkið sinn aukapening með sérstöku, föstu álagi.”

 

Hefði hafnað fyrirsætustörfum hjá Playboy

Sigrún kvað ljósmyndara frá Playboy hafa stungið inn kollinum í klúbbinn í Portsmouth, en hún hafi nú ekki verið beðin um að pósa fyrir tímaritið. “Ég hefði heldur ekki tekið því. Fyrsta allsnakta stúlkan í miðopnu Playboy tímaritsins var reyndar héðan frá Portsmouth,” sagði Sigrún í viðtalinu við Samúel 1975 (og átti þá við að stúlkan sú hafi ekki falið nokkurn skapaðan hlut). “Ég hafði ekki áhuga á verða sú fyrsta frá Íslandi til þess.”

Að lokum var Sigrún spurð að því hvort hún saknaði ekki Playboy dýrðarinnar. Svar var stutt og laggott: „Nei, ekki vitund.”

 

Playboy aftur í klúbbareksturinn eftir 19 ára hlé

Fyrsti Playboy klúbburinn var opnaður í Chicago 1960 eða fyrir hálfri öld. Vinsældirnar voru gríðarlegar og fjölgaði klúbbunum hratt í Bandaríkjunum og fljótlega tók Hugh Hefner að opna klúbba í Evrópu líka. Þeir einir höfðu aðgang sem gátu veifað lykilkorti. Kortin kostuðu sitt en seldust í stórum stíl. Urðu kortin eins konar stöðutákn og upplýstist á endanum að aðeins 21 prósent þeirra sem keyptu kort heimsóttu einhvern klúbbanna. En Hefner kvartaði ekki, á síðustu þremur mánuðum ársins 1961 komu yfir 132 þúsund gestir í Chicago klúbbinn.

Aldarfjórðungi síðar hafði hallað verulega undan fæti í rekstrinum og síðasti klúbburinn lokaði árið 1991. Það er hins vegar ekki langt síðan að Playboy klúbbur var loks opnaður á nýjan leik með miklum glæsibrag. Íburðarmikill með stóra spilasali. Hvar annars staðar en í Las Vegas? Byrjunin er sögð lofa mjög góðu.