Einar K. Guðfinns, næturlíf Köben og slúðurpressan

Þegar Einar Kristinn Guðfinnsson, fyrrverandi sjávarútvegs- og landbúnaðarráðherra og þingmaður Norðvestur-kjördæmis, kemur nú á tímum til Kaupmannahafnar starfs síns vegna er líklegast að hann sé að sækja þar ráðstefnur eða samkundur af pólitískum toga. En þegar hann fór til Kaupmannahafnar vorið 1977 starfs síns vegna var erindið að kíkja á næturlífið og banka uppá hjá útbreiddasta hasarblaði Dana, Rapport. Þá var hann nefnilega að erindast fyrir Samúel ásamt einum af ljósmyndurum tímaritsins, Lofti Ásgeirssyni.


Strax fyrsta kvöldið lá leið leið þeirra Einars og Lofts á skemmtistaðinn Bonaparte, vinsælasta næturklúbb Kaupmannahafnar í þá tíð, en staðurinn var í eigu Þorsteins Viggóssonar. Þar tók rekstrarstjórinn, Valdimar Viggósson, á móti þeim og fræddi þá um reksturinn.


Þorsteinn rak vinsælustu næturklúbba Kaupmannahafnar

Liðinn var áratugur frá því Þorsteinn bróðir hans hafði farið af stað með veitingarekstur í Kaupmannahöfn, en hann var fljótt orðinn einn þekktasti næturklúbbaeigandi borgarinnar. Rak tvo klúbba undir sama þaki, Bonaparte og Pussycat.
Fyrrnefndi staðurinn var gríðarlega íburðarmikill og fjölsóttur af þotuliðinu. Enda gat Þorsteinn fljótlega leyft sér að gera hann að meðlimaklúbbi. Pussycat naut meiri vinsælda á meðal ungs fólks og freistaði jafnan mikill fjöldi inngöngu en dyraverðir hleyptu fólki inn út á andlitið.
Þorsteinn kom að rekstri enn fleiri staða í borginni og hafði til að mynda nýlega selt einn staða sinna þegar okkar menn bar að garði. Sá var í húsi á bak við tvo fyrrnefnda staði og hét því einfaldelega Bakhúsið. Ekkert verið að flækja málið.



Ekki sóst eftir íslenskum gestum

Ekki verður farið út í að rekja sögu skemmtistaðaeigandans hér, en þegar Einar Kristinn ræddi við Valdimar var búið að gjörbreyta húsakynnum Pussycat og breyta nafninu í In joy. Staðurinn var áfram rekinn sem diskótek en hljómsveitir komu þar líka fram. Bonaparte var hins vegar enn rekinn sem diskótek og eingöngu fyrir meðlimi til að halda frá óvelkomnum gestum og þeim sem voru líklegir til að vera með læti, eins og Valdimar orðaði það.
Á þessum árum, rétt eins og nú, störfuðu fjölmargir Íslendingar í Kaupmannahöfn. Það voru þó ekki margir úr þeim hópi sem stunduðu staði Þorsteins. Hins vegar lék íslenskum ferðamönnum jafnan mikil forvitni á að kíkja á staðina sem íslenski vertinn rak.
Einar Kristinn spurði stúlkuna sem stýrði diskótekinu á In Joy hvernig henni líkaði við mörlandann. Hún kvað þá vera öðruvísi. „Þegar þeir verða fullir verða þeir vitlausir,” sagði hún.
Vitað var að Þorsteinn sóttist ekkert eftir að auka aðsókn landa sinna að staðnum af þessum sökum. Hins vegar var hann ánægður með þá sem starfskrafta og var með þá marga í vinnu. Þess er svo vert að geta, að þegar Einar og Loftur liti inn á In Joy var íslenska unglingahljómsveitin Pelican þar að leik.


Heimsóttstu ritstjórn vinsælasta erlenda tímaritsins á Íslandi

Daginn eftir næturklúbbaheimsóknina, líklega eftir hádegi, heimsóttu útsendarar Samúels það dönsku blaðanna sem mest seldis af hér á landi á þessum árum. Nei, það var hvorki Hjemmet eða Family Journal heldur hasarterað karlremublað að nafni Rapport.
Rapport var gefið út vikulega í tímaritaformi. Nokkrir þaulvanir blaðamenn höfðu ráðist í útgáfu þess um svipað leiti og Samúel hóf göngu sína eða í kringum 1969. Þeir hittu naglann á höfuðið með kokteilnum, sem var í stuttu máli sami bræðingur og Samúel. Þegar Einar Kristinn ræddi við útgefendurna var upplagið komið í um 200 þúsund eintök og jókst stöðugt. Á skömmum tíma hafði það náð einna mestri sölu tímarita í Danmörku.


„Er Rapport ekki bara bölvað klámblað"

Starfsmönnum Rapports þótti afar skondið að útgáfustarfsemi þeirra þætti forvitnilegt efni í augum íslenskra kollega. Þeim þótti mikið til koma þegar þeir fengiu að vita að Rapport væri vinsælasta erlenda tímaritrið sem selt væri á Íslandi. Einar Kristinn kunni lagið á að ná þeim niður á jörðina aftur:
„Er ekki Rapport bara bölvað klámblað,” spurði hann. „Svo sé ég ekki betur en að þið veltið ykkur upp úr neikvæðum og illum fréttum.”
„Nei, nei, þetta er ekkert klámblað,” var svarið. „Þetta er 64 síðna blað og aðeins á forsíðunni og í opnunni eru birtar myndir af beru kvenfólki. Ef þú lest blöð í Þýskaladi sem telja sig virðuleg, og borgaralegt fólk geymir kinnroðalaust í stofu hjá sér, sérðu að þau blöð eru hundrað sinnum verri í þessu tilliti. Ef það er þá hægt að segja verri um þetta. Það sem við erum að gera hérna er alvarleg blaðamennska engu síður en það sem blaðamennirnir við dagblöðin eru að gera,” sögðu þeir á Rapport og drógu fram virðulegt dagblað til að útskýra mál sitt frekar.
„Hérna sérðu fyrirsögn yfir þvera forsíðuna þar sem sagt er frá ægilegu flugslysi og í fréttinni er ekkert dregið úr þeim hörmungum sem þarna áttu sér stað. Þetta er efni sem Rapport gæti hugsanlega fjallað um. En þar sem dagblöðin hafa gert því skil á sinn hátt verðum við einfaldlega að finna á því nýjan flöt.”


Vildu fjalla um samskipti varnarliðsmanna og íslensks kvenfólks

Blaðamenn Rapports sögðust kaupa stóran hluta efnisins í blaðið af lausapennum og ljósmyndurum, sem og stórum efnismiðlurum víðs vegar um heim. Einnig ferðuðust þeir mikið í þeim tilgangi að afla efnis að hætti Rapports. Þeir hefðu til dæmis birt nokkuð af efni frá Íslandi. Meðal annars um gang þorskastríðsins og heiftarlega viðureign okkar við Breta. Þeir hefðu líka velt þeirri hugmynd fyrir sér að senda blaðamann til Íslands til að afla efnis um herstöðina á Keflavíkurflugvelli og samskipti varnarliðsmanna við Íslendinga – ekki síst kvenfólkið.
Útgáfu Rapports hefur nú verið hætt og ekki veit Samúel til þess að tímaritið hafi nokkurn tíma náð að fjalla um samskipti Kanans og íslenska kvenfólksins. Hins vegar birti Samúel grein sem bar yfirskriftina Vændi á vellinum. Í undirfyrsögn var sagt að vændið væri með öðrum hætti en menn hefðu líklega búist við. Pressan rifjar þessa grein Samúels upp fljótlega.